sexta-feira, junho 16, 2006

NUNCA SE SABE















Cadro da última fornada, interpretación libre
a partir do poema de Alfonso Láuzara "Nunca se sabe"
Luís Viñas


NUNCA SE SABE

Non quixera coma fado sorprenderte
no intre da nostalxia da idade
porque iso non vai na sintonía
da túa fresca mocidade
Propoño
ficar na serenidade nocturna de lus e pedra
que ofrece un bo rincón no lugar entrañábel de A Guía.
Ficar alí coma dúas figuras de pedra
nese xogo de luces e sombras
porque en lugares coma este,
o tempo pasa lentamente, e mesmo semella deterse.

Acaso teño ollos de pedra, acaso
respiro na santa compaña dunha fermosa
estatua de muller ben xeitosa.
Vexo nos teus ollos a doce mirada escura da noite estrelecida.
A noite é xove. Quero desfrutar do momento e gosto
dese estraño sabor do silencio nos teus beizos.
Quero chimpar un bico á ría
mais un orballo de verbas vai tecendo a noite que nos quenta.
¿Maxinacións? Nunca se sabe.

4 comentários:

Alfonso disse...

Guau,colega, encántame! Coido que o poema acaba de quedar pequerrechiño. Moitas grazas, meu! PARABÉNS!

Saúl disse...

Parabens tamén para o cadro de Luís Viñas.Góstame.

mar disse...

Xenial! Un cadro estupendo para un fermoso poema. Viva a interacción poética! Parabéns

makaluka disse...

pinta o luis en colores
escribe o alfonso bonito
gosto na porta verde do voso poético mundialinho
toca lindo lindo