Cruz Martínez

.A PERCEPCIÓN DO TEU CORPO
.................................é metricamente
..................................................perfecta
Os números dan unha aproximación
bastante exacta dos volumes

Quero que aparezas no índice deste libro
.................................................de esixencias
cunha man posta no epicentro
............................Xusto no centro
Espero que frecuentes a proporción inequívoca
................................................................do desexo
e informes do punto seguido
.......................que nos concirne
saciando apetitos
..............trala porta pechada
Recluídos, absolutamente entregados
...................................................á paixón
recoñecendo a boca que encaixa
........................................noutra boca
e que inicia o capítulo das escenas
..........................................+ QUENTES

rosanegra

Albisco a noite ao meu carón
Semella un neno xogando
Tirándome do pelo
Coma un fetiche máis
Na ventá amarela
Reflicte a sombra pantasmal
Que ninguén coñece
Agás a soidade
O coche azul que está
Aparcado na miña memoria
Segue un proceso esperanzador
De loita e medos
A ave do ceo non sabe
O que dormita nas mentes
Duns bípedes monos
En evolución

A Porta Verde en O Lar da Zoe...

O Lar da Zoe (Joaquín Yáñez, 5 - Vigo).

Na Zona Vella. Perto da Biblioteca Central.

Xuntanza. Outro entrañábel fogar bohemio!

HAURRIDEAK (Irmaus)

Gizaki asko dabiltza nire ondoan.
Ez ditut ezagutzen. Arrotz zaizkit.
Baina zuri, han, urruti, zaren horri,
basamortuez eta aintzirez haraindi,
sabanez eta uhartez bestaldera,
haurride gisa hitz egiten dizut.
Nire gaua zurea bada,
nire begiei badarie zure negarra,
gure oihuak berdinak badira,
haurride gisa hitz egiten dizut.
Gure hitzak desberdiak izan arren,
eta zu beltza eta ni zuria,
gure zauriak antzekoak badira,
haurride gisa hitz egiten dizut.
Muga guztien gainetik,
horma eta harresien gainetik,
gure ametsak berdinak badira
haurride gisa hitz egiten dizut.
Sorterri-kide gara,
borroka-kide, biok,
nire eskua ematen dizut
haurride gisa hitz egiten dizut.

Poema “Irmaus” de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao éuscaro por Henrike Knörr.

GORA EUSKADI!!

SERPE CEDA

serpe ceda canda min escoita
sibila susurra agora
como se tal de cote fixera
neste meu acovillo do medo
oculto siso

fonda na mina da auga

Abilio Rodríguez Toimil

Gustavo García

A pequena fiestra nauseabunda
vomitava-me cadáveres
enriba das minhas retinas.
Mortos patrocinados polo monopólio,
da mentira.

Escupia-me xente famélica,
mortos por inaniçom,
que levabam um cartaz luminoso
de umha empresa de lixo comestível
esso sim, era lixo reciclado,
cravado na coluna vertebral.

A pequena fiestra sofría
de diarreas de filósofos
mercados em tómbolas festeiras.

Era o començo de umha agónica morte
por contaminaçom vissual.

E de súpeto apareçes ti,
em este pequeno paraiso de auto-destrucçom,
entre a barbárie e a minha retina,
fazendo de muro opaco,
que evita a enfermiça agonia,
sim, de súpeto apareçes ti,
coa tua voz,
e co teu canto de redençom.

Gustavo García

Diego de Giráldez

A mazá, 1998

ARTE NATURAL

(Música: “As Ilhas dos Açores” de Madredeus)
... A Bego...

.... Non digas nada, nada
.... absolutamente nada,
simplementes articula movimentos deseguido
suaves na harmonía da vital paisaxe
move as nubes 100% algodón de vagar
pinta con elas belas figuras varias
voa, surca o ceo cos dedos mañosos
coas precisas pinceladas da fértil arte,
maxina iconos invisíbeis vaporosos,
oferéceme esa maina ondaxe
infinda no mar e nos campos
medra en ti mesma coma espiga,
óllate fermosa e radiante no espello do vento
na intrépida imaxe do aire.
.... Mais non digas nada, nada,
somentes éncheme de marea
ven, achégate, posúe paseniño
molla os graos de area arrexuntados
pola formiga da vida no paso do tempo
inunda esta praia inacabada
pequecha cala que quer ser golfo
ocupa biosistema de poros, móvete ceive avante
sulaga con savia salgada a quentura esquencida
polo sol na praia que agarda marea.
.... Non digas nada, nada
.... namórame calada.
Hei comprender nesta xorda soidade
a túa xenerosa e muda linguaxe estraña
de gratas sensacións e imaxes.
...... Non digas nada, nada...
simplementes escoita a cálida brisa
que descifra sensacións no lenzo da pel fina
nunha falcatruada de cabelo na faciana
pra te contar cousas mariñas
pra te dicir sen dicir nada
pra te marmurar caricias
na fonda dozura dos ouvidos
no salitre das entrañas.

......... Alfonso Láuzara

Frida Kahlo

Autorretrato con mono, 1938, Óleo sobre madeira, 16" x 12", Colección de Albright-Knox Art Gallery, New York.

A Porta Verde no Faro de Vigo (crónica)

MIRA VIGO

(...) "Pero es que salgo del restaurante y en el Café Coco de Cyril y la bella Carolina Corcova, que estaba hasta los topes de bollerío, me encuentro a la diseñadora Tránsito Iglesias y, después, en el Doña Branca, de Asunta, al encantador de vinos Antonio Torrado y a gente del grupo poético A Porta Verde do Sétimo Andar.

A PORTA VERDE DO SÉTIMO ANDAR
Y es que a quien uno vio también el miércoles noche fue a Cruz Martínez y Alfonso Láuzara junto a otros que no conocía pero seguro que eran como ellos de ese grupo poético vigués llamado A Porta Verde do Sétimo Andar en el que están Rosa Martínez, Alberte Momán, Abilio Rodríguez, Luís Viñas… Conozco a la Cruz poeta desde hace quizás dos décadas y sigue igual, ahora metida en este colectivo, cuya principal novedad es que combina los encuentros físicos en el Lenda Moura y otros cafés con un blog que lleva el nombre del grupo, abierta a todos los que queráis visitarla o participar poéticamente. En ese espacio virtual vuelcan sus poemas."

(…)

- Fernando Franco –

FARO DE VIGO. Viernes, 9 de diciembre de 2005 (pág.12)

A língua

«(...) Hoje, uma língua que não se defenda, morre, não de morte súbita, mas irá caindo aos poucos num estado de consumpção que poderá levar séculos a consumar-se, dando em cada momento a ilusão de que continua viva, e por esta maneira afagando a indolência ou mascarando a cumplicidade, consciente ou não, dos seus suicidários falantes.»

................................ José Saramago

GERMANS (Irmaus)

Caminen al meu costat molts homes.
No els conec. Em són estranys.
Però a tu, que et trobes allà lluny,
més enllà dels deserts i dels llacs,
més enllà de les sabanes i de les illes,
com un germà et parlo.
Si és teva la meva nit,
si ploren els meus ulls el teu plany,
si els nostres brams són iguals,
com un germà et parlo.
Encara que les nostres paraules siguin diferents
i tu, negre i jo, blanc,
si tenim semblants les ferides
com un germà et parlo.
Per damunt de totes les fronteres,
per damunt de murs i tanques,
si els nostres somnis són iguals
com un germà et parlo.
Comuna tenim la pàtria,
comuna la lluita, ambdós.
La meva mà et dono,
com un germà et parlo.

Poema "Irmaus" de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao catalán por Josep Anton Rabella.

VISCA CATALUNYA!!

rosanegra

Sinto que son cuneiforme e abstracta
Asoballada por miles de tumbas
De ananas brancas
As palabras coma puñais
Atravesan a miña capa celular
E sinto que son volátil e ínfima
Coma unha bolboreta
A punto de expirar
Nesta transición crepuscular

Cruz Martínez

POMBAS BRANCAS descenden dunha nube esgazada
fanse okupas de niños feitos nos tellados
.................................das fábricas de conserva
Chimpan sustancias nocivas na paisaxe
Estas pombas xa non son o que eran
unha adicción aos estupefacientes
.....................................fainas perder o norte

Impresas palabras debuxan versos libres
..................................................nas pancartas
que percorren rúas en cidades de rañaceos
...............................................................e asfalto
As loitas teñen un acedo sabor a desencanto

Dun tempo a esta parte contemplamos
a cor da mentira proxectada nas pantallas
e alguén dirá
que este é un país de oportunidades...

Fóra, na rúa
o desherdado, un de tantos, sen un can

STELLA

Tantas mulleres cargadas, cos peitos secos
e a vida afondada entre as pegadas dos seus pés...
dores de sangue e mel.
Nais invisibles pero perpetuas,
fillos que non son fillos senón feridos...
Mulleres que berran sen facer ruído
cos ollos marróns e a pel queimada,
Mulleres cos fillos pendurados para transportar
unha pena e unha dor...
Mulleres que son femias defuntas,
porque a vida que lles nace é morte...
Morte imposta por un "imperativo social"...

Postal ilustrado

Lembro os negros humildes trabalhando,
Nas ruas de Luanda.
Por seu esforço, via-se alindando
E crecer a cidade, banda a banda.

Em seu olhar parecia que morrera
A flor da espr’ança
Eram vidas sem sol nem primavera
E diriam, talvez: ‹‹ a vida cansa ››…

A seu lado, a tristeza se criava
Mas que não era deles, pobres seres!
As suas almas era uma aljava
Que em silêncio guardava misereres.

E enquanto a exploraçao desenfreada
Se aturdia na lujuria e na paródia,
Àqueles pobres negros era dada
A criminal miséria de uma côdea!...

.......... A. Garibáldi

CIDADE - A. Reixa

vigo, xa teño estado eiquí noutro sitio
vigo verbo de mirar e non ver nada
vigo sen vivir en min
vigo beirut en cada estoupido líbano
vigo: muller barbuda
vigo, os dedos de fingers yaveh tiñan artrose en pegada e ría /
vigo: placenta de maná centrífugo
(o nacemento de vigo non é o belén da caixa de aforros)
vigo, os pastores do belén da CAV de tan hebreos son sionistas /
vigo nazareno (o cristo da victoria era de ourense)
vigo de grúas asombradas, vigo: lumpen salitre, vigo: bacallau /
vigo, en ti escarrancharon o desexo, os tranvías e os poetas épicos /
vigo: empanada de cebola
vigo é un campamento de refuxiados en territorio ocupado /
vigo de vigueses de viguesas de portuguesas que fan o francés /
vigo: ourensáns, vigo: chacho, vigo: barato, barato
vigo: peronismo de praias
vigo, o atlántico é unha piscina
vigo quere dicir vosoutros non sodes nosoutros
verso nº 20: vigo está feito do menisco dun mamut

Antón R. Reixa

XELA ARIAS

......A unidade componse.
.......Da desorde.

Desordénome, amor,
e dou co punto
único
do centro dos abrazos.

Abrazo a desorde das ideas
e sei
que a unidade se compón.

...... A unidade componse.

......Da desorde.

Do libro INTEMPÉRIOME (Corazón Cuestión)

Un poema de Minus Bálido

Prantas en Mugardos
Flores doutro mundo
Lobotomías para frores
Desgarros no pulmón-estrela
Eucarestías con grelos
Incomunicación e protosoedade
Silveiras e ortigas
Ortigueiras e carballeiras
Azul profundoŠ maremagnum
Respiración con gaitas
Roncos e articulacións varias
Pintas de onte
Cores de hoxe
Desenfocadas na pantallaŠ
Amor e carne
Sucicidios a cotío
Desesperados de mentira
Solicitamos ao baleiro
E non podemos
Máis que rir e mirarnos
Perseverar
Perversear
Soñar...
Comer máis froita
E cuspir aos carros
De policía ou non.

Unha palabra

Eu, que a estas alturas da vida,
xa non creo o que leo,
que finxo cada vez que trazo un verso,
e sei que non interesa, nin a min nin a ninguén.
Eu, que retirado como no poema de Jaime Gil de Biedma, /
nunha casa rural, cunha pequena horta,
maceiras, un curral de escasas galiñas,
e un andel con uns poucos libros fieis.
Eu, tras desta xanela
por onde se verte a secreta luz de febreiro,
decátome de que nada ten importancia,
de que todo fuxe cara o outro lado das montañas
para non volver. Eu, nugallán por vocación,
acepto a vida como ven, e non agardo
outra cousa que outro día máis idéntico a este mesmo día. /
Con indiferencia repaso quen fun,
cales foron os motivos que me levaron ata hoxe.
A min, digo, tamén me gustaría ser outro.
Ser Lord Dunsany paseando por Carcasona.
Ser aquel paisano cun feixe de vimbios na man
atando a viña, ou calquera que este momento estea
cruzando a estrada, por dicir algo, rumbo do supermercado. /
En silencio acepto quen son ou quen creo ser.
Con indiferencia deixo entrar a luz deste febreiro,
e tamén a miña vida, porque nada agardo.
Só unha caricia, unha palabra.

Rafael Viñó