Dizia-me uma vez o Pascoaes:
«amemos mais que tudo a Liberdade»
e ninguém poderá esquecer mais
uma tão lucidíssima verdade.
E sempre pelo rumo dos meus passos,
E que é às vezes espinhoso chão,
Eu levo a liberdade nos meus braços
E guardo-a no calor do coração!
A. Garibáldi
Do livro: Voz Insubmissa ( As Mãos e a Sombra)
quinta-feira, outubro 18, 2007
segunda-feira, outubro 15, 2007
rosanegra
A orde dos factores non altera a suma
Da aritmética sentimental
A trigonometría espacial
Interponse entre a ollada inquietante
Do animal racional
O binomio de Newton
Segue aceso nas mentes cáusticas
Mentres Cramer segue buscando
As tres incógnitas matriciais
Tanta numeración pódeme suprimir
1,4,7,89,18,m y,m 2...
e escoito unha voz que di
a e b non son permutables,
aínda que son maleables...
Da aritmética sentimental
A trigonometría espacial
Interponse entre a ollada inquietante
Do animal racional
O binomio de Newton
Segue aceso nas mentes cáusticas
Mentres Cramer segue buscando
As tres incógnitas matriciais
Tanta numeración pódeme suprimir
1,4,7,89,18,m y,m 2...
e escoito unha voz que di
a e b non son permutables,
aínda que son maleables...
sábado, outubro 13, 2007
O Lagares maltratado
O desahuciado Lagares que foi reanimado in extremisaínda bota escume urbano pola boca do seu esteiro
sulagado en secuencia da marea chea.
Xa por Lavadores...
misión case imposíbel
seguirlle e perseguirlle
as súas pegadas de auga,
coitadiño
baixa estrangulado
entre naves industriais.
.
Superado o natural trauma urbano...
seica a esperanza fica aló no berce do río.
.................................. Alfonso Láuzara
quinta-feira, outubro 11, 2007
telefonía
sen fíos comunicamos.
todo o noso mundo é rexido por impulsos magnéticos;
imperceptíbeis, suaves, intensos.
crávansenos na pel reaccionarios,
nun xesto indómito de paciencia e sumisión.
ritual aprendido nas grandes urbes;
nas que sen timbres chamando á oración,
sentímonos alienados en nós mesmos.
agora, no silencio punxido, das paredes caleadas,
aprendo a non percibir contrasinal.
mergullo meus pensamentos
en complexos mecanismos etéreos
para non oír badaladas metálicas na miña lingua.
reposo a axitación e a rabia
entre numerosas páxinas desteñidas
para concentrarme
na pérdida absoluta do coñecemento
e así atopar as Respostas.
eva méndez doroxo
todo o noso mundo é rexido por impulsos magnéticos;
imperceptíbeis, suaves, intensos.
crávansenos na pel reaccionarios,
nun xesto indómito de paciencia e sumisión.
ritual aprendido nas grandes urbes;
nas que sen timbres chamando á oración,
sentímonos alienados en nós mesmos.
agora, no silencio punxido, das paredes caleadas,
aprendo a non percibir contrasinal.
mergullo meus pensamentos
en complexos mecanismos etéreos
para non oír badaladas metálicas na miña lingua.
reposo a axitación e a rabia
entre numerosas páxinas desteñidas
para concentrarme
na pérdida absoluta do coñecemento
e así atopar as Respostas.
eva méndez doroxo
terça-feira, outubro 09, 2007
Quixera ser outro ser
Para gozar dos teus encantos.
Quixera ser vento
Para viaxar enredado
No teu cabelo liso.
Quixera ser colgante
Para estar preto,moi preto
Do teu corazón
E vivir sempre de ti colgado.
Ser o teu propio ser
Para poder penetrar
Nos teus íntimos desexos.
Ser coma a seda azul da túa cama
Para agarimar o teu corpo nu
Enredado entre as túas pernas,
Penetrar dentro da túa coiraza,
Vivir as túas vidas
E morrer a túa morte.
O cabalo do malo
Quixera ser vento
Para viaxar enredado
No teu cabelo liso.
Quixera ser colgante
Para estar preto,moi preto
Do teu corazón
E vivir sempre de ti colgado.
Ser o teu propio ser
Para poder penetrar
Nos teus íntimos desexos.
Ser coma a seda azul da túa cama
Para agarimar o teu corpo nu
Enredado entre as túas pernas,
Penetrar dentro da túa coiraza,
Vivir as túas vidas
E morrer a túa morte.
O cabalo do malo
sexta-feira, outubro 05, 2007
No cromatismo dos peixes
O silencio teu
no cromatismo dos peixes,
era a caricia do vento mariño
que viaxara cara aos continentes
eu, navegante solitario,
náufrago feliz,
acochado no teu ventre,
alí, no peirao.
era a caricia do vento mariño
que viaxara cara aos continentes
eu, navegante solitario,
náufrago feliz,
acochado no teu ventre,
alí, no peirao.
Luís Viñas
quinta-feira, outubro 04, 2007
Apegado na codia da miña pel
Vés cabo de min, pretocoma chama que emerxe
prolóngase, invade
e acóllote dun xeito novo
porque entre os dous a nudez
fainos grandes
O estado de brétema
argalla unha luz fulgurante
Estancias nebulosas abren fiestras
e bícannos na boca, conmóvenme
contemplamos sinais de beixos
tatuados nas queixadas
As cousas sonche así, arrevesadas
Certamente somos monicreques
que irrompen na dependencia
dun abrazo
Cruz Martínez
domingo, setembro 30, 2007
Setembro verde!
Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €A Porta Verde do Sétimo Andar
Foto: Kutambarara (Javi)
De esquerda a dereita: Luís Viñas, Minus-bálido (A.Rodríguez), Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez, Rosanegra (Rosa Martínez) e Alberte Momán
.
9 xeitos de traspasar a porta da poesía.
9 olladas que indagan na paixón, no cotián, na memoria... creando espazos para recuperar o poder revelador da palabra.
9 voces contemporáneas que nos conducen polo universo polimorfo do poema.Abrir a porta verde do sétimo andar é entrar en 9 mundos poéticos posibles e diferentes. Adiante, a porta está aberta!
e-mail: aportaverde@gmail.com
sexta-feira, setembro 28, 2007
nenos
onte o voso fillo
debuxou a sua primeira estrela
e o sol de que cor é
e porque está alá arriba
a lua xa está grande
gostanme as tuas palabras de neno
palabras imperfectas como as cousas
palabras que van cambiando coma ti
gostame a tua nena voz de neno
as ondas desfan
o teu castelo e area
pero respetan
o castelo dos nenos
manolo pipas
debuxou a sua primeira estrela
e o sol de que cor é
e porque está alá arriba
a lua xa está grande
gostanme as tuas palabras de neno
palabras imperfectas como as cousas
palabras que van cambiando coma ti
gostame a tua nena voz de neno
as ondas desfan
o teu castelo e area
pero respetan
o castelo dos nenos
manolo pipas
segunda-feira, setembro 24, 2007
Alberte Momán
Do libro de poemas 'Baile Àtha Cliath' gañador do Premio de poesía Erótica Illas Sisargas 2007
confúndome co ruído sen mesturarme en absoluto
de todo contacto prefiro
cando te alimentas de min
en silencio
sen as grandes promesas que sabemos imposibles
das ausencias
prefiro a de ambos aferrados aos nosos corpos suorosos
na penumbra do cuarto
perdidos entre as sabas aínda húmidas
deses instantes
gardo o silencio
o cheiro a humores quentes despois do orgasmo
gardo a calma despois da paixón
o sabor dos bicos teus
despois de percorrer cos beizos o meu corpo todo
confúndome co ruído sen mesturarme en absoluto
de todo contacto prefiro
cando te alimentas de min
en silencio
sen as grandes promesas que sabemos imposibles
das ausencias
prefiro a de ambos aferrados aos nosos corpos suorosos
na penumbra do cuarto
perdidos entre as sabas aínda húmidas
deses instantes
gardo o silencio
o cheiro a humores quentes despois do orgasmo
gardo a calma despois da paixón
o sabor dos bicos teus
despois de percorrer cos beizos o meu corpo todo
sexta-feira, setembro 21, 2007
A presentación foi un éxito!!!
Se desexan mercar o libro de APORTAVERDE, téñeno a venda na GALERÍA SARGADELOS, rúa Urzáiz 17
Na fotografía inferior aparece parte do colectivo de A Porta Verde do Sétimo Andar.
De esquerda a dereita: Luís Viñas, Alfonso Rodríguez (minus-bálido) Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez...
>Nesta foto, de dereita a esquerda: Alberte Momán e rosanegra
Queremos agradecer a tódolos os nosos amig@s e demais persoas que nos honraron coa súa presenza
O libro de “A Porta Verde do Sétimo Andar” presentouse onte na Galería Sargadelos ( VIGO) cunha gran afluencia de público.
Graciñas polo voso apoio.
>aportaverde noutro momento do acto
Na fotografía inferior aparece parte do colectivo de A Porta Verde do Sétimo Andar.
De esquerda a dereita: Luís Viñas, Alfonso Rodríguez (minus-bálido) Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez...
>Nesta foto, de dereita a esquerda: Alberte Momán e rosanegra
Queremos agradecer a tódolos os nosos amig@s e demais persoas que nos honraron coa súa presenza
O libro de “A Porta Verde do Sétimo Andar” presentouse onte na Galería Sargadelos ( VIGO) cunha gran afluencia de público.
Graciñas polo voso apoio.
>aportaverde noutro momento do acto
Fotos : Azucena Carrera
quinta-feira, setembro 20, 2007
PRESENTACIÓN
A Porta Verde do Sétimo Andar aparece en maio de 2005 en pleno corazón da zona vella de Vigo, onde teñen lugar as primeiras tertulias informais. Axiña o Café Lenda Moura convértese no seu fogar bohemio, mais o espírito inquedo do grupo implicaba frecuentar tamén outros locais da cidade olívica: O Lar da Zoe, A Cova dos Ratos, A Galería, Uf... E así avanza no tempo un colectivo entusiasta con moito para compartir, sen perder o carácter divertido da aventura emprendida. Na pel poética transpiran os clásicos e latexa o anovador futuro inmediato.
A Porta Verde é un novo espazo creativo inter-netamente galego e galeguista e, ao mesmo tempo, con marcada e decidida vocación cosmopolita, vinculada sempre ao compromiso asumido, e aberto a todo tipo de expresións artísticas (mesmo interactuadas). Tamén interesado a cotío na procura de lazos de amizade con outros colectivos e culturas (Incomunidade, Andar21, Portugal, América Latina...). A porta verde sempre fica aberta para se airear ben de cultura fresca. Asemade a boa sintonía coas novas tecnoloxías vese reflectida na posta en marcha deste blog actualizado cunha intensa actividade, ata superar a barreira cibernética das 15000 visitas, con procedencias de case todo o mundo e unha destacada presenza do Brasil e máis de Portugal.
Arestora, despois de dous anos de poesía, decidimos sacar á rúa unha síntese escrita en formato impreso do noso (e voso) espazo creativo. E quizais unha folla en branco ao final marcaría o sentido pretendidamente aberto desta obra imperfecta e compartida que vos convida a tod@s. Poñemos con ilusión nas vosas acolledoras e inapelábeis mans este noso libro colectivo de poemas.
...................................... Vigo, setembro de 2007
http:// aportaverde.blogspot.com
e-mail: aportaverde@gmail.com
A Porta Verde é un novo espazo creativo inter-netamente galego e galeguista e, ao mesmo tempo, con marcada e decidida vocación cosmopolita, vinculada sempre ao compromiso asumido, e aberto a todo tipo de expresións artísticas (mesmo interactuadas). Tamén interesado a cotío na procura de lazos de amizade con outros colectivos e culturas (Incomunidade, Andar21, Portugal, América Latina...). A porta verde sempre fica aberta para se airear ben de cultura fresca. Asemade a boa sintonía coas novas tecnoloxías vese reflectida na posta en marcha deste blog actualizado cunha intensa actividade, ata superar a barreira cibernética das 15000 visitas, con procedencias de case todo o mundo e unha destacada presenza do Brasil e máis de Portugal.
Arestora, despois de dous anos de poesía, decidimos sacar á rúa unha síntese escrita en formato impreso do noso (e voso) espazo creativo. E quizais unha folla en branco ao final marcaría o sentido pretendidamente aberto desta obra imperfecta e compartida que vos convida a tod@s. Poñemos con ilusión nas vosas acolledoras e inapelábeis mans este noso libro colectivo de poemas.
...................................... Vigo, setembro de 2007
http:// aportaverde.blogspot.com
e-mail: aportaverde@gmail.com
segunda-feira, setembro 17, 2007
Atención, gran noticia!!
Presentación do libro de
A PORTA VERDE
DO SÉTIMO ANDAR
.
Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €
.
un libro colectivo de poemas,
unha síntese en formato impreso
deste noso (e voso) espazo creativo
que cumpre dous anos
e xa supera as 15000 visitas!
.
Xoves, 20 de setembro. 20:00 h.
en
Urzaiz, 17 VIGO
.
A Porta sempre está aberta!
Estades tod@s convidad@s!
.
e-mail: aportaverde@gmail.com
sábado, setembro 15, 2007
Signos poveiros
Signos poveiros no Monte Santa Tegra (A Guarda)
en homenaxe a Póvoa de Varzim (Portugal)
- memorias do pai miño -
.
quinta-feira, setembro 13, 2007
cachiño-cociña
CACHIÑO
Collinche un anaco de cu
Trabeino
Collinche un cacho
Axeiteino ben. Viches?
Cachiño meu!
Amoldeime á moda
Eu non tiña cu. Agora teño
Trabeino
Collinche un cacho
Axeiteino ben. Viches?
Cachiño meu!
Amoldeime á moda
Eu non tiña cu. Agora teño
Collinche un cacho!
.
.Pum-pum pum-pum
Sangue sangue
Pum-pum pum-pum
Cauterización do sexo
Se-men-tras subo baixas
.
COCIÑA
Aguacate en pólvora con insurrección de hormonas
Batería antiaérea na cociña da casa
Un mosquito non pode estragar a cea
Daquela optarei por amarte contra a encimeira
Batería antiaérea na cociña da casa
Un mosquito non pode estragar a cea
Daquela optarei por amarte contra a encimeira
se sentas o cu onde curtas o bacallao
.
.
Alfonso Láuzara
terça-feira, setembro 11, 2007
Bolboreta na auga
Autor: Diego de Giráldez
A poesía tínguese de cor marrón, dourada...
proxéctase nas imaxes como tarefa fácil, inevitábel
crea un espazo, onde a suposta somnolencia da figura
atravesa aspectos profundos, existe
a psique sustenta realidades absolutas
NASvegando nas artes áureas
que o autor decide
Texto: Cruz Martínez
sexta-feira, setembro 07, 2007
Cruz Martínez
Onte, hoxe e sempre os adeuses déixante en coiroA cachapernas
Entre pasado e presente, esmorecendo
Vértense bágoas no inevitable, íntimo inverno
Na boca do estómago un berro procura
Debuxar incómodas liñas que endurecen a face
Doe o pensamento
Hai unha sombra que ameaza pechalas páxinas
Do libro semiaberto
Hai unha liorta que gabea polas neuronas
E marca estigmas a xeito de interrogantes
Sen respostas
Elas acóchanse nos leitos copulativos
Da indecencia
Xerando inventos gramaticais que convenzan
A mente nos duros instantes
Crea loucas e impensables estratexias
Derruba doutrinas
Pero a nostalxia fai volver onde unha vez amaron
Onde coligaron cos pecados da carne
quarta-feira, setembro 05, 2007
domingo, setembro 02, 2007
amante preso
Tanta ilusión pisoteada...
é difícil acender o sol cada mañá.
Cada pequeno esforzo sufocado,
cada coitado agromar non será fraga
cando no lugar da espranza resulta doado incendiar.
O amante preso quixera erguer da cama.
No chan un rompente de escume embotellado.
Na fiestra tapiada con zapatos vellos, un cartaz:
é difícil acender o sol cada mañá.
Cada pequeno esforzo sufocado,
cada coitado agromar non será fraga
cando no lugar da espranza resulta doado incendiar.
O amante preso quixera erguer da cama.
No chan un rompente de escume embotellado.
Na fiestra tapiada con zapatos vellos, un cartaz:
zona verde, non pisar
.................... Alfonso Láuzara
sexta-feira, agosto 31, 2007
Ciudad Juarez, obsesión criminal
No estado de chihuahua antes chamado “ Paso del Norte” pola súa situación fronteiriza con EE.UU. Juarez é a cidade máis castigada pola violencia e asasinatos a mulleres. Pódese dicir que ocorren os crimes máis cruentos e bárbaros semellantes aos dun campo de concentración preparado para o femicidio, un inferno en terras mexicanas, un holocausto sen igual que comeza en xaneiro do 1993 coa primeira vítima, a nena Alma Chavira Farel.
Dende ese ano máis de 300 mulleres foron secuestradas, violadas e asasinadas. A maioría das mozas eran; de ambiente pobre, obreiras, fisicamente miúdas e morenas. Todas foron agredidas sexualmente e morreron estranguladas. Moitas delas sorprendidas cando ían ou saían do traballo. Unha gran porcentaxe das mulleres tamén sufriron torturas e mutilacións antes da morte.
Existe un enorme misterio sobre os criminais. As detencións que se fan sementan moitas dúbidas sobre a eficacia da xustiza, parece ser que nunca deteñen ao culpable verdadeiro. O goberno parece máis preocupado en tapar os terribles sucesos que en esclarecelos, polo que a sospeita recae en persoas influentes; empresarios, políticos...
Ata cando teremos que aturar que insulten os dereitos humanos vulnerando o ben máis prezado, a vida. As mulleres seguen morrendo, soterradas por unha total impunidade e os verdugos continuan arrebatando vidas agochados na escuridade permisiva.
Dende ese ano máis de 300 mulleres foron secuestradas, violadas e asasinadas. A maioría das mozas eran; de ambiente pobre, obreiras, fisicamente miúdas e morenas. Todas foron agredidas sexualmente e morreron estranguladas. Moitas delas sorprendidas cando ían ou saían do traballo. Unha gran porcentaxe das mulleres tamén sufriron torturas e mutilacións antes da morte.
Existe un enorme misterio sobre os criminais. As detencións que se fan sementan moitas dúbidas sobre a eficacia da xustiza, parece ser que nunca deteñen ao culpable verdadeiro. O goberno parece máis preocupado en tapar os terribles sucesos que en esclarecelos, polo que a sospeita recae en persoas influentes; empresarios, políticos...
Ata cando teremos que aturar que insulten os dereitos humanos vulnerando o ben máis prezado, a vida. As mulleres seguen morrendo, soterradas por unha total impunidade e os verdugos continuan arrebatando vidas agochados na escuridade permisiva.
Subscrever:
Mensagens (Atom)