terça-feira, fevereiro 12, 2013
segunda-feira, fevereiro 11, 2013
Recital poético-musical de Manolo Pipas e Servando Barreiro!
viaxe ao pais das nubes
versos e recitado manolo pipas
musicas e canto servando barreiro
sobre os mestizos libros
viaxe aos pais das nubes
e a milpa e o paliacate
> debuxo de pedro currás > portada do libro viaxe ao pais da nubes
o xoves 14 de febreiro ás 21:30 h.
en A Cova dos Ratos (rúa romil, 3 Vigo)
el maiz da identidad
y es nuestro faro
el maiz compañero
de destino
montañas e mais montañas
unha serra e outra serra
os pobos en asamblea
van cumprindo a sua palabra
comunidade con calma
que vai medindo o seu tempo
o planton e o movimento
precisan dos seus topiles
e nas marchas seguen miles
miles contra o mal goberno
como está tu corasón
saudo tzotzil
a miña viseira portuguesa
andará agora por chiapas
a viseira do mercado de oaxaca
penso que se foi a serra zapoteca
a cachucha do cipo
deixeina na serra ayuk pues
o meu corazon
repartido entre esas montañas...
domingo, fevereiro 10, 2013
A presentación de "Sétimo andar" en Vigo!
O pasado sábado 2 de febreiro deste recén estreado ano '13, tivo lugar na entrañábel Cova dos Ratos en Vigo a presentación de "Sétimo andar", o último libro colectivo de A Porta Verde do Sétimo Andar que ven sendo o Nº 7 dos cadernos Q de Vián, detalle que se fixo coincidir cos sete anos de andaina poética que A Porta Verde cumpríu aló polo mes de maio do ano pasado, aínda que pronto serán xa oito anos! Contamos no acto coa participación das nove voces poéticas que son parte neste libro, a sensacional acollida nunha cova chea de poesía e amizade e a presenza especial de persoas coas que temos compartido moito e bo neste espazo colectivo de poesía que é A Porta Verde.
Alí estaban pois: Manolo Pipas, Ramiro Vidal, Alberte Momán, Verónica Martínez, Alfonso Láuzara, Virgílio Liquito, Iolanda Aldrei, Rosa Enríquez e Miguel A. Alonso Diz, sentíuse... entre esas nove voces a ausencia de Luz Beloso, autora silenciosa desa fermosa portada do libro! Mais alí estaban tamén boas amizades deste colectivo como son: Elvira Riveiro, Neves Soutelo, Marta Pedrosa, Manel, Anxo cabalo do malo, Henrique Doira, Chus Láuzara... e mesmo houbo quen se animou a intervir espontaneamente no recital! Todo un pracer!
Moitas grazas a todas e todos! Obrigado!
E este Sétimo andar que presentamos xa está na rúa!
sexta-feira, fevereiro 08, 2013
Vattene! de Alberte Momán, no Diario Cultural da Radio Galega!
Vattene! (nº 12 dos cadernos Q de Vián)
a nova proposta narrativa de Alberte Momán
a nova proposta narrativa de Alberte Momán
quarta-feira, fevereiro 06, 2013
Manolo Soto, sempre na nossa memória!
O mundo da cultura perdeu a
Manolo Soto. Provavelmente muitos média nom se fagam nunca eco desta notícia.
Mas ele foi fundador da Sociedade Cultural e Desportiva do Condado e
organizador de um dos eventos culturais mais importantes no nosso país, o
Festival da Poesia do Condado, umha verdadeira festa da palavra em galego na
que temos participado, já agora com um excelente trato da organizaçom e com
umha magnífica acolhida das gentes de Salvaterra de Minho e a sua contorna.
Também foi alma mater de outras iniciativas a nível cultural e desportivo.
Conhecida era a sua filiaçom independentista desde há décadas e o seu
compromisso sindical.
Manolo Soto professava umha
devoçom especial polo povo, e vivia intensamente o seu compromisso. Nunca vai
ir embora, ele ganhou a pulso estar sempre na memória coletiva dos que nos
sentimos parte desta naçom. Até sempre!
terça-feira, janeiro 29, 2013
Novo recoñecemento de A Porta Verde no 2012!
Un ano máis A Porta Verde do Sétimo Andar segue a ter un recoñecemento social ao seu traballo colectivo, no que ademais se enriquece e concilia o traballo individual de todas e cada unha das persoas que fan parte importante deste espazo creativo. Desta volta, son varios os motivos da nosa satisfacción e agradecemento:
"ATLAS DE CHAGUÁN", de Rosa Enríquez (con portada de Leandro Lamas) considerado o 4º mellor libro de poesía en galego do ano 2012, segundo Fervenzas Literarias.
"O CULLARAPO CROQUE", de Miguel Ángel Alonso Diz, con ilustracións de Luz Beloso, considerado o 7º mellor libro infantil en galego do ano 2012, segundo Fervenzas Literarias.
Así mesmo, a 2ª mellor portada do ano 2012, tamén da ilustradora Luz Beloso!
O CULLARAPO ven de ser ademais o 3º libro galego máis vendido da semana como álbum ilustrado, nunha escolla ben representativa de librarías da Galiza!
Parabéns e moitas grazas!
Armando Requeixo fala sobre Vattene!
'Complexamente surreal, deliciosamente absurda e fondamente onírica. Así podería definirse Vattene!, a novela curta que o narrador e poeta Alberte Momán propón dende o selo alternativo A Porta Verde do Sétimo Andar.' Armando Requeixo.
Artigo completo aquí
sexta-feira, janeiro 25, 2013
Presentación de 'Atlas de Chaguán'
Presentación do libro de Rosa Enríquez 'Atlas de Chaguán'
Xunto coa autora, contaremos coa presenza de Mercedes Queixas Zas e Antía Otero.
Xoves 7 de febreiro na sede de Portas Ártabras (Rúa Sinagoga, 22, baixo) da Coruña
O Sétimo andar na Cova dos Ratos.
Portada de Luz Beloso.
Será o sábado 2 de febreiro, ás 21:00 horas, na Cova dos Ratos (Rúa Romil, 3. Vigo)
quinta-feira, janeiro 17, 2013
A NENA Á QUE NON DEIXABAN SER FELIZ
Obxectivo acadado grazas a tod@s!
Inda podedes mercar o libro nesta ligazón:
http://www.verkami.com/projects/4030-a-nena-a-que-non-deixaban-ser-feliz
É un conto ilustrado cuxa lectura invita á reflexión e participación crítica do propio lector. Polas súas páxinas flotan invisíbeis personaxes como o Principiño ou Momo. Luz Beloso e Miguel Ángel Alonso conseguen levarnos a un presente que por moi irreal que poida parecer dá luz á situación actual.
sexta-feira, dezembro 28, 2012
Brindemos pola poesía: nace o poeta Lino García Salgado
Texto de Manuel López Foxo, para o Terra e Tempo:
Con ese seu sorriso que tanto nos sosega neste tempo gris e túrbido,
chegou un certo día de abril o Lino da Pastoriza ao Café Lanzós e
mostrounos, xa era hora, os tesouros ocultos, eses seus versos que só
coñecen os amigos como o Xelo Mariño: poemas e poemas escritos nas horas
máis íntimas, despois do estrondo do combate diario. Hai quen di que a
mellor poesía é a que permanece aínda inédita. Pode que sexa verdade.
Quen de nós non sabe acaso que algúns dos libros máis emblemáticos da
nosa literatura circularon primeiro durante anos de man en man en copias
varias en papel carbón? Libros case clandestinos que todos querían ler e
que atravesaban o país en carpetas azuis nas que ía quedando o viño das
tabernas todas do Berbés, o bo aceite da Beadense ou as manchas enormes
de café das tertulias interminábeis do Derby e do Carabela. Foi duro e
fermoso aquel tempo e a esperanza medraba de noite como a herba nos
cómaros de Abadín. Mais regresemos de novo ao Lanzós. No fondo da súa
maleta de poeta traía tamén Lino García Salgado o canto á patria de
Manuel María, os versos de Mario Benedetti, textos diversos de Lino
Braxe, Manuel Rivas, Xabier López e Xurzo Borrazás, e as cancións todas
de Silvio Rodríguez: “Ojalá pase algo que te borre de pronto: / una
luz cegadora, un disparo de nieve, / ojalá por lo menos que me lleve la
muerte / para no verte tanto, para no verte siempre…”. E falamos de
poesía longamente, sen pausa, de Lucía Aldao, Kiko Neves, Igor Lugrís,
Alberte Momán… Chovía en Betanzos aquela tarde e florecían as glicinias
nos emparrados desta vella cidade tan amada desde sempre por pintores e
poetas. E entón eu, nese momento, lémbroo perfectamente, trouxen á
conversa os versos máis lindos de Marica Campo: “Que non chegue a glicinia escoando nostalxia / nin a rosa vermella encendendo o recordo”.
“Escribes ben, moi ben! -díxenlle-, e esa brillante elaboración formal do poema non a acadan todos os poetas, creme, mais hai que alcanzar a poesía”. Falamos moito aquel día da necesidade de liberar o discurso de todo artificio que afogue a verdade e a luminosidade do poema, de que todo poeta debe evitar que o texto quede petrificado en retórica, de que a poesía non ten porque ser necesariamente escuridade e algo alleo á vida. E falamos, como non, dos poetas que nada teñen que dicir, que carecen dun universo de seu, e que nos intoxican con tanta palabra oca que mata o máis vivo interese pola poesía. E era xa á noitiña cando chegou o Álvaro e se foi co Lino pola rúa abaixo tomar uns viños. Pouco despois, na casa, lonxe do ruído do café, lin os versos máis fermosos daquel fardel de poemas que o poeta puxera horas antes nas miñas mans: “Patria é sentir, vivir, gozar, / marabillarse no ritmo das sensacións / da melancolía e do sentir, / patria es ti…”. Isto si é poesía. E veume á memoria nese intre Neftalí Ricardo Reyes: “Patria de mi ternura y mis dolores, Patria de amor, de primavera y agua…”.
Regreso agora, neste frío inverno, transcorridos dous anos desde aquel día de Betanzos, á poesía de Lino García Salgado, ao seu segundo libro de poemas, Melíflua Moradía (Q de Vian Cadernos, 2012), e comprobo con profundo gozo que o poeta gañoulle por fin o pulso a aquela linguaxe excesivamente artificiosa que aparecía no abrente da súa poética e que lle restaba vida ao texto. Lino García xa se decatou de que o bo poeta é aquel que deixa en nós o eco da súa voz. Aquí si latexa a poesía, si aflora unha autenticidade que fai que o discurso teña unha maior forza expresiva. E agradécese. O poeta, neste poemario, dá un paso adiante de xigante na súa obra creativa: o verso xa non é un xogo floral, xa non estamos diante do exhibicionismo verbal tan frecuente ás veces nos poetas que comezan. Hai unha busca da forma espida, da palabra esencial, da emoción, e mesmo o sentimento máis íntimo sae á luz sen sombras que o oculten. A palabra neste libro bebe das fontes da verdade, dos mananciais onde nace a mellor poesía. Certamente, é aínda un libro de transición, mais imponse a luz e a vontade comunicativa. Velaquí, para nós, algúns dos seus mellores versos: “protéxeme desta aceda nostalxia / como nai primípara / e bebe cegamente no sartego camiño / das bolboretas / no alongado camposanto das despedidas / vén dunha vez / e silénciame o rostro / no leito das túas mans”. E como Lino García Salgado é tamén un poeta deste tempo tan difícil no que nos tocou vivir, atopamos, claro está, “o territorio da desesperación”, como moi ben o definiu Miguel Anxo Fernán Vello, ese pesimismo que nos invade, que habita na sociedade e que tan presente está na nosa literatura desde hai tempo: “Véxome no baleiro do día / sabéndome perdedor / dende o principio / as chaves / túas / ao xirar na porta / rompen inxenuamente / esta triste historia / solitaria / incluso aí / na ausencia de testemuñas / son futuro podrecido”.
Quedádevos co seu nome, porque estará entre as voces do futuro que agora comeza, mais non o busquedes en ningún grupo xeracional, porque por idade debería estar entre Marta Dacosta e Rafa Villar, e non está; e por formación intelectual e relacións persoais podería figurar entre Alberte Momán e Lucía Aldao, e tampouco está aí. El é para a bibliografía da poesía galega actual un poeta noviño, posterior aos poetas dos 90 e ao primeiro grupo de voces deste novo século, e iso non é de todo certo, porque naceu en 1967 e fai literatura desde o 2000, aínda que o seu primeiro libro, Espertar, aparecerá publicado da man da Asociación Cultural Eira Vella no ano 2010. Mais ao cabo, que máis ten? De que xeración é o Otero Pedrayo de Bocarribeira, o Celso Emilio de O soño sulagado ou a María Xosé Queizán de Metáfora da metáfora? De que xeración é Marica Campo ou Medos Romero, ou o Xosé María Díaz Castro de Nimbos ou o Valentín Paz-Andrade de Pranto matricial? Que máis dá? O que realmente importa é a obra e non a xeración á que unha ou un pertence. Por iso debemos saber que Lino García Salgado non é un poeta novo, senón un novo poeta que agora gaña a literatura galega para o noso gozo como lectoras e lectores de poesía, un poeta coa madurez humana que só a propia vida nos dá. Brindemos, pois, pola beleza e a verdade da palabra, sen máis.
“Escribes ben, moi ben! -díxenlle-, e esa brillante elaboración formal do poema non a acadan todos os poetas, creme, mais hai que alcanzar a poesía”. Falamos moito aquel día da necesidade de liberar o discurso de todo artificio que afogue a verdade e a luminosidade do poema, de que todo poeta debe evitar que o texto quede petrificado en retórica, de que a poesía non ten porque ser necesariamente escuridade e algo alleo á vida. E falamos, como non, dos poetas que nada teñen que dicir, que carecen dun universo de seu, e que nos intoxican con tanta palabra oca que mata o máis vivo interese pola poesía. E era xa á noitiña cando chegou o Álvaro e se foi co Lino pola rúa abaixo tomar uns viños. Pouco despois, na casa, lonxe do ruído do café, lin os versos máis fermosos daquel fardel de poemas que o poeta puxera horas antes nas miñas mans: “Patria é sentir, vivir, gozar, / marabillarse no ritmo das sensacións / da melancolía e do sentir, / patria es ti…”. Isto si é poesía. E veume á memoria nese intre Neftalí Ricardo Reyes: “Patria de mi ternura y mis dolores, Patria de amor, de primavera y agua…”.
Regreso agora, neste frío inverno, transcorridos dous anos desde aquel día de Betanzos, á poesía de Lino García Salgado, ao seu segundo libro de poemas, Melíflua Moradía (Q de Vian Cadernos, 2012), e comprobo con profundo gozo que o poeta gañoulle por fin o pulso a aquela linguaxe excesivamente artificiosa que aparecía no abrente da súa poética e que lle restaba vida ao texto. Lino García xa se decatou de que o bo poeta é aquel que deixa en nós o eco da súa voz. Aquí si latexa a poesía, si aflora unha autenticidade que fai que o discurso teña unha maior forza expresiva. E agradécese. O poeta, neste poemario, dá un paso adiante de xigante na súa obra creativa: o verso xa non é un xogo floral, xa non estamos diante do exhibicionismo verbal tan frecuente ás veces nos poetas que comezan. Hai unha busca da forma espida, da palabra esencial, da emoción, e mesmo o sentimento máis íntimo sae á luz sen sombras que o oculten. A palabra neste libro bebe das fontes da verdade, dos mananciais onde nace a mellor poesía. Certamente, é aínda un libro de transición, mais imponse a luz e a vontade comunicativa. Velaquí, para nós, algúns dos seus mellores versos: “protéxeme desta aceda nostalxia / como nai primípara / e bebe cegamente no sartego camiño / das bolboretas / no alongado camposanto das despedidas / vén dunha vez / e silénciame o rostro / no leito das túas mans”. E como Lino García Salgado é tamén un poeta deste tempo tan difícil no que nos tocou vivir, atopamos, claro está, “o territorio da desesperación”, como moi ben o definiu Miguel Anxo Fernán Vello, ese pesimismo que nos invade, que habita na sociedade e que tan presente está na nosa literatura desde hai tempo: “Véxome no baleiro do día / sabéndome perdedor / dende o principio / as chaves / túas / ao xirar na porta / rompen inxenuamente / esta triste historia / solitaria / incluso aí / na ausencia de testemuñas / son futuro podrecido”.
Quedádevos co seu nome, porque estará entre as voces do futuro que agora comeza, mais non o busquedes en ningún grupo xeracional, porque por idade debería estar entre Marta Dacosta e Rafa Villar, e non está; e por formación intelectual e relacións persoais podería figurar entre Alberte Momán e Lucía Aldao, e tampouco está aí. El é para a bibliografía da poesía galega actual un poeta noviño, posterior aos poetas dos 90 e ao primeiro grupo de voces deste novo século, e iso non é de todo certo, porque naceu en 1967 e fai literatura desde o 2000, aínda que o seu primeiro libro, Espertar, aparecerá publicado da man da Asociación Cultural Eira Vella no ano 2010. Mais ao cabo, que máis ten? De que xeración é o Otero Pedrayo de Bocarribeira, o Celso Emilio de O soño sulagado ou a María Xosé Queizán de Metáfora da metáfora? De que xeración é Marica Campo ou Medos Romero, ou o Xosé María Díaz Castro de Nimbos ou o Valentín Paz-Andrade de Pranto matricial? Que máis dá? O que realmente importa é a obra e non a xeración á que unha ou un pertence. Por iso debemos saber que Lino García Salgado non é un poeta novo, senón un novo poeta que agora gaña a literatura galega para o noso gozo como lectoras e lectores de poesía, un poeta coa madurez humana que só a propia vida nos dá. Brindemos, pois, pola beleza e a verdade da palabra, sen máis.
quarta-feira, dezembro 19, 2012
Vattene
Os Q de Vian cadernos, no seu número 12, editan Vattene!, terceira entrega narrativa de Alberte Momán.
O propio autor sobre a obra:
Achegándome á máis próxima realidade sociopolítica, sitúome na posición cómoda dunha clase media, nun sistema político mixto, durante o tempo da grande falacia do estado do benestar. A posición cómoda dunha clase, que non oculta ás súas avantaxes fronte aos máis desfavorecidos, os desprivilegiados (que din en Portugal). Da comodidade que proporcionan uns servizos públicos gratuítos, e unhas prestacións sociais que garanten, ou cando menos deberían garantir, unha vida digna incluso no desemprego, na enfermidade ou na vellez, o que some na máis absoluta cegueira aos beneficiarios privilexiados da estrutura. Todo cambia, segundo se achega o punto de inflexión do neoliberalismo. A catarse que deixa desprotexida a esa porcentaxe importante da sociedade, sen todos eses recursos que lle proporcionaban estabilidade, coa espada de Damocles do desemprego, a enfermidade e a vellez, abalando sobre as súas cabezas.
Esa nova situación, fai que o protagonista recupere a visión, nunha viaxe que o levará a descubrirse a si mesmo, ademais da realidade que até o momento de perdelo todo ficara oculta. Unha viaxe que comeza cuns primeiros pasos inocentes, que o obrigan a ir tomando decisións, erradas moitas veces, pero que lle van descubrindo a súa traxectoria persoal, o sentido da súa vida.
Presentación editorial:
Trala desaparición de Alexander Hartdegen, o seu secretario, coidando ser beneficiario da súa fortuna, comeza unha viaxe que o devolverá á miseria máis absoluta, e pola que terá a oportunidade de coñecerse a si propio, ademais de imbuírse dun mundo do que descoñecía todo ou case todo. Créndose dono daquelas palabras de Whitman, nas que aseguraba ser o problema e a solución do problema, afonda no seu conflito interior coa fin de aniquilar ás súas propias pantasmas, que non distan moito dos medos que debe afrontar calquera individuo que comeza a descubrir a luz despois dunha cegueira prolongada.
O surreal como superación absoluta da percepción humana da realidade. Eis unha historia, unha aventura que se mergulla nas miserias humanas.
Distribución: Consorcio Editorial Galego S.A.
Outras encomendas: http://shop.ofigurante.eu/pt/43-vattene-9788415164784.html
sexta-feira, dezembro 14, 2012
A NENA Á QUE NON DEIXABAN SER FELIZ
A NENA Á QUEN NON DEIXABAN SER FELIZ from A porta verde on Vimeo.
Novo libro de Luz Beloso e Miguel Ángel Alonso
Se queres mercalo e facer realidade este proxecto preme nesta ligazón:
http://www.verkami.com/projects/4030-a-nena-a-que-non-deixaban-ser-feliz
quinta-feira, dezembro 13, 2012
NOVO PROXECTO EN VERKAMI DE LUZ BELOSO E MIGUEL ÁNGEL ALONSO
Premer a ligazón se
queredes apoiar esta fermosa historia
terça-feira, dezembro 04, 2012
Recital de A Porta Verde en Marín!
Organizado por Queremos Galego Marin, o pasado venres día 30 de novembro tuvo lugar un recital poético en Marín da man das voces de: Xosé Daniel Costas, Manolo Pipas, Alba Méndez, Asun Estévez, Alfonso Láuzara, Nanda González Briones e Miguel Ángel Alonso.
Manolo Pipas, Alba Méndez, Nanda González e Alfonso Láuzara
Manolo Pipas
Asun Estévez
Alfonso Láuzara
Alba Méndez
Alfonso Láuzara
O cullarapo Croque
Miguel Ángel Alonso
Asun Estévez e Miguel Ángel Alonso
No recitado do poema dos nen@s do CEP SEQUELO MARÍN
sobre A PORTA VERDE
Nanda González Briones
Manolo Pipas, Alba Méndez, Asun Estévez, Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara
Miguel Ángel Alonso
Asun Estévez
Xosé Daniel Costas
Alba Méndez
segunda-feira, dezembro 03, 2012
Raias Poéticas
Algúns momentos das Raias poéticas, encontro ibero afro americano de poetas, no que A Porta Verde estivo compartindo creacións con compañeiros e compañeiras das distintas falas portuguesas.
Alberte Momán
Ramiro Vidal
Amosse Mucavele (Mozambique)
Manaira Aires Athayde (Brasil), Abreu Paxe (Angola), Francisco Topa (Portugal)
Jorge Viegas (Mozambique)
Marília Lopes
Subscrever:
Mensagens (Atom)