CORREDOIRA

os carballos retorcidos
que o corredoira queren cobrir
as pedras do muro cobertas polo mofo
as rodeiras do carro cobertas por follas
o pasado desta corredoira coberto
pola desmemoria dos pasos
cara as sementeiras e as regas
as colleitas e as muiñadas

esta anonima corredoira
non aparece en nengunha
ruta de sendeirismo
nen falta que fai
que siga co se ritmo

Manolo Pipas

PEGADAS

V.V. A.A.
ISBN: 978-84-15164-44-9
Edita: A Porta Verde do Sétimo Andar


Je vais être sincère -une fois n’est pas coutume-
Voilà:
Je serai content quand on dira
Au téléphone -s’il y en a-t-encore
Quand on dira
V comme Vian…
J’ai de la viene que mon nom ne commence pas par Q
Parce que Q comme Vian, ça me vexerait.

Boris Vian


A partir deste poema de Boris Vian dá comezo a historia dos Q de Vian Cadernos, unha iniciativa do colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar, coa que se pretende establecer un punto de encontro entre distintas disciplinas artísticas. Eis Pegadas, o segundo número desta achega, que amosa unha trintena de voces diversas e dispares, reunidas para alentar a necesidade de dicir e de permanecer, nese acto cotiá de soletrear un nome ao teléfono.

Participan:

Aurelino Costa, Asun Estévez, Alberto Augusto Miranda, António Pedro Ribeiro, Baldo Ramos (ilustración), Miguel Ángel Alonso Diz, Bruno Miguel Resende, Artur Alonso Novelhe, Fabián Barreiro, Lino Braxe, Lois Magariños (ilustración), María Elvira Millán Liméns, Concha Rousia, Alberte Momán, Ramiro Vidal Alvarinho, Iolanda Aldrei, Marília Miranda Lopes, Manolo Pipas, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Virgilio Liquito, Susana Pazo Maside, Fátima Vale, Alba Méndez, Marta Pedrosa Agra, Eva Méndez Doroxo, Alfonso Láuzara, Xosé Daniel Costas, Xoán’ma Rial Rodríguez, Miguel Alonso Fernández, Pilar Mera Costas, Lucía Novas, Ana Cibeira, María N. Soutelo, Rosa Enríquez, José Fontes Novas, Xavier Vásquez Freire, Xurxo F. Martins

O cantautor e poeta MIGUEL ALONSO en Oleiros coa PORTA VERDE

Interpretará cancións do seu último disco

"A NOITE DOS CANS"

O novo de Kiko Neves nos Q de Vian Cadernos

O día que morreu Steve Macqueen. Unha novela de Xabi Ribax

Kiko Neves

Fragmento:
Ponteareas, ano mil novecentos oitenta. A dictadura seguía no seu máximo apoxeo: un alcalde falanxista, unxido dende o ano anterior por unhas eleccións tramposas ou democráticas (ao longo dos anos sigo sen entender as diferencias), e un párroco de sotana negrísima e verbo de veterano excombatente eran as referencias de poder e cultura.
Nove anos. Estudiaba quinto de básica no Colexio Sanxiao. Todo aquel tempo parado enzoufaba a poceira do Colexio Sanxiao. Disciplina franquista -por supostopara alunado masculino. O Colexio medrara sobre das pedras dun hospital republicano, o primeiro e último da comarca do Condado. Logo da Guerra Civil fora espoliado e ocupado polo exército durante os anos corenta: un primeiro paso para o establecemento dun centro de ensino con profesorado chegado da España vella de Burgos. O Sanxiao afondou as súas raizames entre os vilegos con arelas dun señorío de antergos que nunca existiu. A Ponteareas abouxada, fachendosa, de ridículas referencias nacionalcatolicistas, depositaba os seus fillos entre o Colexio Sanxiao e o Colexio das Freiras, a versión feminina da mesma poceira.

A Porta Verde en Oleiros

A Casa Charry (Praza da Galiza s/n - Oleiros) acollerá un acto presentación dos Q de Vian Cadernos que promove A Porta Verde do Sétimo Andar. Será o sábado 25 de xuño, a partir das 20 horas.

Contaremos co cantautor Miguel Alonso e coñeceremos, en primicia mundial, a novela de Kiko Neves 'O día que morreu Steve Macqueen. Unha novela de Xabi Ribax'.

A PORTA VERDE EN PONTEAREAS NO C.S.A. O FRESCO

De esquerda a dereita:

Miguel Ángel, Alba Méndez, Alberte Momán, Ramiro Vidal, Pilar Mera e Xurxo Fernández

A PORTA VERDE EN PONTEAREAS NO C.S.A. O FRESCO

Un poema de Fabián Barreiro...

.

Adicado a Lois Pereiro, esa alma que viviu rápido e morreu mozo
.

Quedou a cociña desfeita
e tamén o comedor, e o cuarto de pasar o ferro
Tal é magnitude do silenzo
que agora non son quen de recollelo todo

Fixeras tremolar as potas
luxaches o meu garfo de
Mickey Mouse, o meu preferido,
aquel que tanto odiabas

Non te decatas de que todo é merda,
(na cociña)?

Venceu a hipersensibilidade adquirida, letra capital
do detallado relatorio de excusas que mais ben
outros lle dirían
picor
no cú

(na cociña)?

Quero voltar a antes da cociña,
do (censored) daquel (censored) tan censurado pola túa puta nai,
e así poder xogar as cociñiñas, mantendo a inxenua esperanza
de non ter que incluírte na historia
outra vez

Quedou a cociña desfeita. E agora non son quen de recollelo todo.

.

.

ANA CIBEIRA - PINTALABIOS -

Asinará exemplares do libriño o 11 de xuño na feira do libro de Madrid, na caseta da Asociación Galega de Editores a nº 86.

Enlace ao artigo sobre Ana Cibeira que lle dedicou Vicente Araguas:

http://anacibeira.blogspot.com/2011/06/pintalabios-en-nordesia.html

sétimo andar, poesía alén

Lois Pereiro en Moaña - Miguel Ángel.AVI

Lois Pereiro en Moaña - Ana Blanco -

Lois Pereiro en Moaña.AVI

LOIS PEREIRO EN MOAÑA Matilde e Iria3.AVI

LOIS PEREIRO EN MOAÑA Matilde e Iria2.AVI

LOIS PEREIRO EN MOAÑA Matilde e Iria.AVI

Lois Pereiro en Moaña - Ramiro Vidal.AVI

Maio do 96

cruzamos as nosas miradas
nese camiño sen retorno...

Ti marchabas
... eu fuxía.


A Lois...


Miguel Ángel

poeta de culto

eu morrerei novo
como manuel antonio
eu nunca escribirei en castelán

home e poeta fronteirizo
ese cruce de camiños que son vias
ese tren de monforte cara madrid
que lle abriu tantas portas
esa cidade que en poucos anos
pasou a ser cidade maldita

pereiro poeta profético
con tantos golpes da vida
tanto amor tanta enfermidade
tantas portas que se pecharon
ese tren que non queria coller
ese final da via na morte

lois pereiro
poeta da negra sombra
naufrago de catro a catro
novoneyra pasouche o relevo
a quen llo pasarás ti agora
sen sabelo

poeta de culto din
cecais poeta maldito
meu amigo


Manolo Pipas

a chiapas de pereiro

(Amor e sangue en Chiapas)

Ando á procura dunha ollada súa
que me confirme afé que teño nela
e avanzo a cegas coa maior firmeza
noutra rebelión xusta que interna
nunha urxente esixencia de certezas
para este corazón revelde e zapatista
obrigado a loitra polo evidente
cunha serea furia
antiga e sabia

Desde o amor que resiste ó que reprime
con ella por compaña como antes
ou eu só ben armado de nostalxias
deixareime invadir de sangue maia
para que retorne á sua propia terra
ou consiga vivir outras mil vidas
en loita contra o mundo
se é preciso
crebándolle o pescozo
e desviando
á historia do seu curso
xunto coas mesmas víctimas
de sempre

lois pereiro

poema do seu libro
poesía última de amor
e enfermidade