.
sábado, outubro 16, 2010
quarta-feira, outubro 13, 2010
Sétimo andar en Espinho
.
fomos a espinho a presentar
o segundo libro da porta verde
sétimo andar poesía alén
un pouco ao sul do rio douro
pertinho da beira do mar
dos anunciados falhou un
e partimos catro nun carro
e sen querer tivemos que pechar
unha segunda porta non verde
a que ti vinheras con nós
presentounos a associaçao extrapolar
e entre poemas monologos e debate
con velhos e novos companheiros
extrapolamos sobre o tempo este
e a nosa galaecia terra comun
e lonxanas rexions e tempos idos
como catro elementos fomos presentados
do espacio da chamada porta verde
e a alba á volta no carro o dia despois
definiu a materia de cada un dos elementos
alfonso aire sonhador entre nubes suaves
lume alberte entre paixon e incendiario
alba auga maré salerosa do morrasso
e pra min a terra cunhas boas palabras
.
..................... manolo pipas
posdata
tamen estivemos no filo café
do clube literario do porto
pero esa é outra desventura
.
do porto a vigo da tardinha
ao solpor a 10 de outubro
.
fomos a espinho a presentar
o segundo libro da porta verde
sétimo andar poesía alén
un pouco ao sul do rio douro
pertinho da beira do mar
dos anunciados falhou un
e partimos catro nun carro
e sen querer tivemos que pechar
unha segunda porta non verde
a que ti vinheras con nós
presentounos a associaçao extrapolar
e entre poemas monologos e debate
con velhos e novos companheiros
extrapolamos sobre o tempo este
e a nosa galaecia terra comun
e lonxanas rexions e tempos idos
como catro elementos fomos presentados
do espacio da chamada porta verde
e a alba á volta no carro o dia despois
definiu a materia de cada un dos elementos
alfonso aire sonhador entre nubes suaves
lume alberte entre paixon e incendiario
alba auga maré salerosa do morrasso
e pra min a terra cunhas boas palabras
.
..................... manolo pipas
posdata
tamen estivemos no filo café
do clube literario do porto
pero esa é outra desventura
.
do porto a vigo da tardinha
ao solpor a 10 de outubro
.
segunda-feira, outubro 11, 2010
XOGUEMOS
Xoguemos coma nenos na noite
que esbara o seu nome
polos corpos outrora celestes
da madrugada.
Xoguemos coma principiantes
que descobren o sol
na triste lúa que se agocha
na escuridade da ialma...
xoguemos até que as campás
do derradeiro viaxe
reclamen o silenzo,
xoguemos...
porque nestes xogos atoparemos
os beixos durmidos
as caricias luídas
as olladas calmas
a min... a ti... a nosa vida
aos nosos fillos...
XOGUEMOS!!!
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso
que esbara o seu nome
polos corpos outrora celestes
da madrugada.
Xoguemos coma principiantes
que descobren o sol
na triste lúa que se agocha
na escuridade da ialma...
xoguemos até que as campás
do derradeiro viaxe
reclamen o silenzo,
xoguemos...
porque nestes xogos atoparemos
os beixos durmidos
as caricias luídas
as olladas calmas
a min... a ti... a nosa vida
aos nosos fillos...
XOGUEMOS!!!
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso
quarta-feira, outubro 06, 2010
terça-feira, setembro 28, 2010
A presentación nos medios...
.
A Porta Verde no Xornal de Galicia!
"Sétimo andar, poesía alén"
clica aquí!
.
A Porta Verde nas "olívicas miradas" do Faro de Vigo,
dende a entraña da Cova!
- Presentación de "Sétimo andar, poesía alén" en Vigo -
clica aquí!
.
A Porta Verde no Xornal de Galicia!
"Sétimo andar, poesía alén"
clica aquí!
.
A Porta Verde nas "olívicas miradas" do Faro de Vigo,
dende a entraña da Cova!
- Presentación de "Sétimo andar, poesía alén" en Vigo -
clica aquí!
.
quarta-feira, setembro 22, 2010
segunda-feira, setembro 20, 2010
Presentación en Vigo!
.
"Sétimo andar, poesía alén"
9 voces na entrañábel Cova chea de amizade e poesía!
(A Cova dos Ratos - Sábado, 18 de setembro de 2010)
.
De esquerda a dereita: Ramiro Vidal, Ana Cibeira, María N. Soutelo, Alfonso Láuzara, Alba Méndez, Miguel A. Alonso, Manolo Pipas, Alberte Momán e Rosa Enríquez
.
.
Alfonso Láuzara cos amigos Abilio Rodríguez e Luís Viñas
.
Vista do ambiente no interior da Cova
domingo, setembro 12, 2010
PRESENTACIÓN en VIGO!!!
.
Sétimo andar, poesía alén
.
(novo libro de A Porta Verde do Sétimo Andar)
.
Sábado, 18 de Setembro, 21:00 h.
en A Cova dos Ratos
(Romil, 3 - Vigo)
.
... ... ...
.
- Distribúe: Consorcio Editorial Galego -
As principais librarías da Galiza teñen o libro:
Couceiro (en A Coruña e Compostela)
Pedreira e Follas Novas (en Compostela)
Andel, Librouro e Cartabón (en Vigo)
Andel, Librouro e Cartabón (en Vigo)
Torga (en Ourense) Trama (en Lugo)
Central Librera e Limiar (en Ferrol)... entre outras!
E ademais calquera libraría pódeo pedir!
.
sexta-feira, setembro 10, 2010
de ROSA ENRÍQUEZ...
.
Toute grandeur est domination
territorio do disimulo
cobiza.
E se non amas
se nada deixas
nin dás
se nos esquivas...
É pola dignidade?
Mirar alto-estirarse
a postura forzada
-gonflés-
aprés tant d'orgueil
tant d'étrange oisiveté...
Aparentes.
A cuestión social non pode ser patria
témola na pel.
.
... do noso libro "Sétimo andar, poesía alén"
.
Toute grandeur est domination
territorio do disimulo
cobiza.
E se non amas
se nada deixas
nin dás
se nos esquivas...
É pola dignidade?
Mirar alto-estirarse
a postura forzada
-gonflés-
aprés tant d'orgueil
tant d'étrange oisiveté...
Aparentes.
A cuestión social non pode ser patria
témola na pel.
.
... do noso libro "Sétimo andar, poesía alén"
.
quarta-feira, setembro 08, 2010
MANUEL MARÍA. Poeta nacional!
.
CANCIÓN PRA HORA DE MORRER
.
Despois de vivir nun tempo triste,
nun país vello,probe i atrasado,
chega o intre no que un xa non resiste
e déitase a morrer desesperado.
Chega o intre no que un non pode máis
e decide morrer rabiosamente.
Pero un teime nos outros,nos demáis,
e sinte piedade por un e pola xente.
Sinte piedade pola probeza i o atraso;
pola incomprensión,pola xenreira;
pola amargura e máis polo fracaso;
porque a vida ha ser doutra maneira.
A vida ten que ser luz e beleza;
amor e máis verdade,chama alcendida;
comprensión,irmandade e máis pureza
e non zurro fecal,chaga podrida.
.
......................... - Manuel María -
.
Somos eco da voz poética que nunca esmorece!
.
CANCIÓN PRA HORA DE MORRER
.
Despois de vivir nun tempo triste,
nun país vello,probe i atrasado,
chega o intre no que un xa non resiste
e déitase a morrer desesperado.
Chega o intre no que un non pode máis
e decide morrer rabiosamente.
Pero un teime nos outros,nos demáis,
e sinte piedade por un e pola xente.
Sinte piedade pola probeza i o atraso;
pola incomprensión,pola xenreira;
pola amargura e máis polo fracaso;
porque a vida ha ser doutra maneira.
A vida ten que ser luz e beleza;
amor e máis verdade,chama alcendida;
comprensión,irmandade e máis pureza
e non zurro fecal,chaga podrida.
.
......................... - Manuel María -
.
Somos eco da voz poética que nunca esmorece!
.
Agardabamos...
Agardaba a luz nacer
baixo aquel carballo tristeiro...
agardaba o vento mareiro
a quentura do sal na pel...
agardaban os meus ollos o tacto dos teus
nun instante asolado pola negrura dunha noite apiques de esmorecer…
eramos dúas cunchas que agardaban, húmidas,
o derradeiro amencer,
un xunto o outro
sen saber que dizer…
e a noite fíxose día
e o día chegou sen mergullo,
e a humidade trocouse en bagoas afogadas
pola dor do final…
todo isto… mentres agardabamos
ver nacer a luz
baixo aquel carballo tristeiro
todo isto… mentres agardabamos
que o vento mareiro
sentira a quentura do sal na pel
agardabamos
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso
baixo aquel carballo tristeiro...
agardaba o vento mareiro
a quentura do sal na pel...
agardaban os meus ollos o tacto dos teus
nun instante asolado pola negrura dunha noite apiques de esmorecer…
eramos dúas cunchas que agardaban, húmidas,
o derradeiro amencer,
un xunto o outro
sen saber que dizer…
e a noite fíxose día
e o día chegou sen mergullo,
e a humidade trocouse en bagoas afogadas
pola dor do final…
todo isto… mentres agardabamos
ver nacer a luz
baixo aquel carballo tristeiro
todo isto… mentres agardabamos
que o vento mareiro
sentira a quentura do sal na pel
agardabamos
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso
terça-feira, setembro 07, 2010
domingo, setembro 05, 2010
de ANA CIBEIRA...
.
[...]
Este bestiario poético
de escamal doce e tráxico
fura pequenas mortes
mar de carne de plancto.
[...]
Estoupan pompas fráxiles
adoecer vivo
suxestión ardente
revestida de esporas.
[...]
do noso libro "Sétimo andar, poesía alén"
.
[...]
Este bestiario poético
de escamal doce e tráxico
fura pequenas mortes
mar de carne de plancto.
[...]
Estoupan pompas fráxiles
adoecer vivo
suxestión ardente
revestida de esporas.
[...]
do noso libro "Sétimo andar, poesía alén"
.
quinta-feira, setembro 02, 2010
quarta-feira, agosto 25, 2010
Un poema de Fabián Barreiro
.
I
Houbo alguén, nalgueres
que se propuxo exaltar a paisaxe
del tal xeito que enmudecería o son.
Houbo alguén, nalgures
que non coñecía o medo.
II
Agardou paciente un outono de ton laranxa
marmelada de amorodo no ar
maina marea vermella alfombrada
que acariña os outeiros dos nosos reis
Luar e orballo precederon as brétemas
¿Cómo non ha ouvear o lobo
se o frío lle queima as súas febles patas
tornándose a escoitar ao lonxe?
Medrou a esperanza nas lindes,
do home que quixo facer da primavera
unha agre docura, un vieiro celestial
cara aos comezos dun sentimento.
Non lle asolegou dúbida narrativa algunha
a pesares da asertividade dos seu vagares
non tiña medo de esnaquizar a ialma
e fuxir despois alén do ceo
seguindo o ronsel da ave maxestuosa
O son lacónico de quen transmite
unha mensaxe leda e bailábel
axitando as ás tras das andoriñas
E fuxiu.
III
Vírono alá pola Lombardía
E sempre por onde pasaba
Un abraiante esplendor quedaba gravado
pagando a peaxe por existir
Quixo entón deixar de escribir
e deuse a liberdade de cadaleito
Acivro ou carballo, tanto tivo, porque
endexamais lle temeu a vivir.
.
............ - Fabián Barreiro -
.
I
Houbo alguén, nalgueres
que se propuxo exaltar a paisaxe
del tal xeito que enmudecería o son.
Houbo alguén, nalgures
que non coñecía o medo.
II
Agardou paciente un outono de ton laranxa
marmelada de amorodo no ar
maina marea vermella alfombrada
que acariña os outeiros dos nosos reis
Luar e orballo precederon as brétemas
¿Cómo non ha ouvear o lobo
se o frío lle queima as súas febles patas
tornándose a escoitar ao lonxe?
Medrou a esperanza nas lindes,
do home que quixo facer da primavera
unha agre docura, un vieiro celestial
cara aos comezos dun sentimento.
Non lle asolegou dúbida narrativa algunha
a pesares da asertividade dos seu vagares
non tiña medo de esnaquizar a ialma
e fuxir despois alén do ceo
seguindo o ronsel da ave maxestuosa
O son lacónico de quen transmite
unha mensaxe leda e bailábel
axitando as ás tras das andoriñas
E fuxiu.
III
Vírono alá pola Lombardía
E sempre por onde pasaba
Un abraiante esplendor quedaba gravado
pagando a peaxe por existir
Quixo entón deixar de escribir
e deuse a liberdade de cadaleito
Acivro ou carballo, tanto tivo, porque
endexamais lle temeu a vivir.
.
............ - Fabián Barreiro -
.
sexta-feira, agosto 20, 2010
Xa están aquiiiiiii!!!!
.
."Sétimo andar, poesía alén"
en Galicia Hoxe!
Maré: O ronsel da poesía social
A Porta Verde do Sétimo Andar edita o seu segundo libro
.
quarta-feira, agosto 18, 2010
NOVO LIBRO DE A PORTA VERDE
"Sétimo andar, poesía alén"
Con portada de Roberto Alonso Diz e participación de Miguel Ángel Alonso, Ana Cibeira, Rosa Enríquez, Alfonso Láuzara, Alba Méndez, Alberte Momán, Mariola Soutelo, Manolo Pipas e Ramiro Vidal nace un novo libro colectivo de poemas, baixo o título de "Sétimo Andar, Poesía Alén".
Subscrever:
Mensagens (Atom)