quarta-feira, outubro 13, 2010

Filo-café "Res pública / Res privada" do Porto

..
Fotos: Carlos Silva
.

Sétimo andar en Espinho

.
fomos a espinho a presentar
o segundo libro da porta verde
sétimo andar poesía alén
un pouco ao sul do rio douro
pertinho da beira do mar

dos anunciados falhou un
e partimos catro nun carro
e sen querer tivemos que pechar
unha segunda porta non verde
a que ti vinheras con nós

presentounos a associaçao extrapolar
e entre poemas monologos e debate
con velhos e novos companheiros
extrapolamos sobre o tempo este
e a nosa galaecia terra comun
e lonxanas rexions e tempos idos

como catro elementos fomos presentados
do espacio da chamada porta verde
e a alba á volta no carro o dia despois
definiu a materia de cada un dos elementos

alfonso aire sonhador entre nubes suaves
lume alberte entre paixon e incendiario
alba auga maré salerosa do morrasso
e pra min a terra cunhas boas palabras

.
..................... manolo pipas
posdata
tamen estivemos no filo café
do clube literario do porto
pero esa é outra desventura

.
do porto a vigo da tardinha
ao solpor a 10 de outubro

.

segunda-feira, outubro 11, 2010

XOGUEMOS

Xoguemos coma nenos na noite
que esbara o seu nome
polos corpos outrora celestes
da madrugada.

Xoguemos coma principiantes
que descobren o sol
na triste lúa que se agocha
na escuridade da ialma...

xoguemos até que as campás
do derradeiro viaxe
reclamen o silenzo,
xoguemos...

porque nestes xogos atoparemos
os beixos durmidos
as caricias luídas
as olladas calmas
a min... a ti... a nosa vida
aos nosos fillos...

XOGUEMOS!!!


Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso

terça-feira, setembro 28, 2010

A presentación nos medios...

.
A Porta Verde no Xornal de Galicia!
"Sétimo andar, poesía alén"
clica aquí!
.
A Porta Verde nas "olívicas miradas" do Faro de Vigo,
dende a entraña da Cova!
- Presentación de "Sétimo andar, poesía alén" en Vigo -
clica aquí!
.

segunda-feira, setembro 20, 2010

Presentación en Vigo!

.
"Sétimo andar, poesía alén"
9 voces na entrañábel Cova chea de amizade e poesía!
(A Cova dos Ratos - Sábado, 18 de setembro de 2010)
.
De esquerda a dereita: Ramiro Vidal, Ana Cibeira, María N. Soutelo, Alfonso Láuzara, Alba Méndez, Miguel A. Alonso, Manolo Pipas, Alberte Momán e Rosa Enríquez
.








Alfonso Láuzara cos amigos Abilio Rodríguez e Luís Viñas
.


Vista do ambiente no interior da Cova

domingo, setembro 12, 2010

PRESENTACIÓN en VIGO!!!

.
Sétimo andar, poesía alén
.
(novo libro de A Porta Verde do Sétimo Andar)
.
Sábado, 18 de Setembro, 21:00 h.
en A Cova dos Ratos
(Romil, 3 - Vigo)
.
... ... ...
.
- Distribúe: Consorcio Editorial Galego -

As principais librarías da Galiza teñen o libro:
Couceiro (en A Coruña e Compostela)
Pedreira e Follas Novas (en Compostela)
Andel, Librouro e Cartabón (en Vigo)
Torga (en Ourense) Trama (en Lugo)
Central Librera e Limiar (en Ferrol)... entre outras!
E ademais calquera libraría pódeo pedir!
.

sexta-feira, setembro 10, 2010

de ROSA ENRÍQUEZ...

.
Toute grandeur est domination
territorio do disimulo
cobiza.

E se non amas
se nada deixas
nin dás
se nos esquivas...

É pola dignidade?

Mirar alto-estirarse
a postura forzada
-gonflés-
aprés tant d'orgueil
tant d'étrange oisiveté...
Aparentes.

A cuestión social non pode ser patria
témola na pel.
.
... do noso libro "Sétimo andar, poesía alén"
.

quarta-feira, setembro 08, 2010

MANUEL MARÍA. Poeta nacional!

.
CANCIÓN PRA HORA DE MORRER
.
Despois de vivir nun tempo triste,
nun país vello,probe i atrasado,
chega o intre no que un xa non resiste
e déitase a morrer desesperado.

Chega o intre no que un non pode máis
e decide morrer rabiosamente.
Pero un teime nos outros,nos demáis,
e sinte piedade por un e pola xente.

Sinte piedade pola probeza i o atraso;
pola incomprensión,pola xenreira;
pola amargura e máis polo fracaso;
porque a vida ha ser doutra maneira.

A vida ten que ser luz e beleza;
amor e máis verdade,chama alcendida;
comprensión,irmandade e máis pureza
e non zurro fecal,chaga podrida.

.
......................... - Manuel María -
.
Somos eco da voz poética que nunca esmorece!
.

Agardabamos...

Agardaba a luz nacer
baixo aquel carballo tristeiro...

agardaba o vento mareiro
a quentura do sal na pel...

agardaban os meus ollos o tacto dos teus
nun instante asolado pola negrura dunha noite apiques de esmorecer…

eramos dúas cunchas que agardaban, húmidas,
o derradeiro amencer,
un xunto o outro
sen saber que dizer…

e a noite fíxose día
e o día chegou sen mergullo,
e a humidade trocouse en bagoas afogadas
pola dor do final…

todo isto… mentres agardabamos
ver nacer a luz
baixo aquel carballo tristeiro

todo isto… mentres agardabamos
que o vento mareiro
sentira a quentura do sal na pel

agardabamos

Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso

domingo, setembro 05, 2010

de ANA CIBEIRA...

.
[...]

Este bestiario poético
de escamal doce e tráxico
fura pequenas mortes
mar de carne de plancto.

[...]

Estoupan pompas fráxiles
adoecer vivo
suxestión ardente
revestida de esporas.

[...]

do noso libro "Sétimo andar, poesía alén"
.

quarta-feira, agosto 25, 2010

Un poema de Fabián Barreiro

.
I

Houbo alguén, nalgueres
que se propuxo exaltar a paisaxe
del tal xeito que enmudecería o son.

Houbo alguén, nalgures
que non coñecía o medo.


II

Agardou paciente un outono de ton laranxa
marmelada de amorodo no ar
maina marea vermella alfombrada
que acariña os outeiros dos nosos reis

Luar e orballo precederon as brétemas
¿Cómo non ha ouvear o lobo
se o frío lle queima as súas febles patas
tornándose a escoitar ao lonxe?

Medrou a esperanza nas lindes,
do home que quixo facer da primavera
unha agre docura, un vieiro celestial
cara aos comezos dun sentimento.

Non lle asolegou dúbida narrativa algunha
a pesares da asertividade dos seu vagares
non tiña medo de esnaquizar a ialma
e fuxir despois alén do ceo
seguindo o ronsel da ave maxestuosa

O son lacónico de quen transmite
unha mensaxe leda e bailábel
axitando as ás tras das andoriñas

E fuxiu.


III

Vírono alá pola Lombardía
E sempre por onde pasaba
Un abraiante esplendor quedaba gravado
pagando a peaxe por existir

Quixo entón deixar de escribir
e deuse a liberdade de cadaleito
Acivro ou carballo, tanto tivo, porque
endexamais lle temeu a vivir.

.
............ - Fabián Barreiro -
.

sexta-feira, agosto 20, 2010

Xa están aquiiiiiii!!!!
.
.
"Sétimo andar, poesía alén"
en Galicia Hoxe!
Maré: O ronsel da poesía social
A Porta Verde do Sétimo Andar edita o seu segundo libro
.

quarta-feira, agosto 18, 2010

NOVO LIBRO DE A PORTA VERDE

‎"Sétimo andar, poesía alén"






Con portada de Roberto Alonso Diz e participación de Miguel Ángel Alonso, Ana Cibeira, Rosa Enríquez, Alfonso Láuzara, Alba Méndez, Alberte Momán, Mariola Soutelo, Manolo Pipas e Ramiro Vidal nace un novo libro colectivo de poemas, baixo o título de "Sétimo Andar, Poesía Alén".

segunda-feira, agosto 16, 2010

segunda-feira, agosto 09, 2010

a cidade e o lixo

.
as sete da mañan do sabado
camiño a gran cidade na que pasei
noite de volta das montañas
e darredor da chamada porta do sol
todas as ruas apestan a mexo
e hai lixo por todas partes

os sen teito dormen onde poden
rodeados de caixas de carton
e nos bancos dormitan os sen sentido
os borrachos de fin de semana
e non hai barrendeiros que poidan
retirar tanto lixo

unha parella discute con cervexas na man
unha muller discute polo movil
con alguen que está do outro lado
e paso a beira da rua dos desamparados
e preguntome de que lado estou eu

perto da chamada porta do sol
da antes chamada medina de majerit
hai unha estatua de metal dun barrendeiro
que traballa mañan tarde e noite sen parar
pero non pode con tanto lixo

.
cidade de madrid
mencer do 6 de agosto

.................. - Manolo Pipas -
envolventes as palabras
.

quarta-feira, agosto 04, 2010

Da fuga…, via Ponferrada.

.
Naquela madrugada, o roncar das ferrovias, os tumultos da continuada fuga. Ficava à retaguarda, o estrondar das bombas. As correntes de água, o cascalho de ferro, o desabar das galerias. Os mortos, o voar do meu corpo, na boca da mina. Minério, o ferro, os vagões, a gelemonite. Os berros de sangue incandescente… E as pulgas, pelas tarimbas de quem nas mina trabalhava, pululavam de alegria, carne fresca, ainda. Mais a fome incrementada. A água, quente de nada, aquecia, a fruta roubada. O lenço roxo, pelo pescoço, a vaidade, a frescura dos hipies, a promessa à rapariga dada. O meu caceteiro, o pai, o velhote, de nada. A mãe atraiçoada, o filho, um mineiro em Ponferrada. "Que cortau o el pelo, que não levas nada".
Por Chaves, a fuga, pelos campos e pelos canais da levada. A Pide, sempre presente, a aldrabice, a chicotada. A noite pela calada. A fronteira, a alvorada. Tinham sido os comboios ronceiros, Tua acima, os soldados, a carne, alguma, em debandada. Depois, os mortos da espingarda, que tombaram na noite passada.
Nas minas, as cartas da estalada, a paixão que nunca acontecera, terminara. São Miguel de Las Duenãs, os amigos da bota de vinho. Os castelhanos, os berros, a pancada. E os galegos, simplesmente, a amizade, os bocadilhos. As festas na aldeia. Os foguetes à solta, as doidas, as raparigas, a alegria, os presuntos, mais bocadilhos, a fome colmatada. O dormir, em tarimbas de portugueses, de novo as pulgas; a carta esperada. A alegria da carta, a tristeza da alvorada. Notícia, debaldada. A tristeza da carta. A rapariga do bairro. Mas nunca a amara. Só a ciciara. O corte de todas as esperanças.
O entulho do sentimento esfrangalhado, os suores, o vomitado. As ruelas da povoação, os saltos, as correrias. O cair no desespero, a febre que se fora. A cerveja que bebera. E logo, pela madrugada, o ferro, os vagões, de novo, as explosões, o vinho na bota, as ameaças de pancada, também a amizade, o refugio, do desespero.
Passados dias, os ferros carrilhos, , o outro sonho, o sonho, rumar a França. O destino. E o sol, por enquanto, ali no cais, esse tostava-nos o lombo, carne das explosões do aço, dos tanques e minas, de amigos os esfarelados. Também do amor da minha mãe, das coças, por mim, nelas caídas. Esse sol que empurrava a minha continuada fuga, a saída da placenta.
Terra escura, que me soltara cedo ao vento. E depois do cais, de Ponferrada, o comboio já entrara no emaranhado de túneis. Hendaya, o rumo. Para trás a anosa no cais; lenço preto a agitar as palavras da luta contra Franco, a Guernica, a destruição das populações, o estado de Portugal, a ocupação dos outros territórios, a miséria, a luta clandestina, a debandada.
Já no comboio, no seu corredor interno, pela madrugada, eu e o comparsa, sentíamos as pezadas. Os novos emigrantes espanhóis acossados, dobrados, entalados, colarinhos à vista, as boinas, as cestas, os açafates, algumas galinhas, a chama ardente, ali naquele compartimento, a noviça, as mamas oscilavam-se com o rodar do comboio. A velha mestra pela cobiça. O olhar, o convite, o colo, as tetas pendulares. E o trem inflexível, a rodar, e as ditas a abanar, a língua, sorvendo os líquidos, e eu a chupar. Os boinas a mirar, o meu amigo a drenar, a languidez a elaborar.
As formalidades. O destino. As autoridades francesas, a liberdade. Por terras de França, o trabalho a encontrar. Os outros amigos. A comidinha, por dar. A fome. Algum desespero. Os amigos de “Peniche”. A loucura na casa. A dormida com cinco na cama, a fome a avançar. A paranóia, o lugar, diziam, assombrado, e os meses a rodar. E de noite a cama a levitar. Eu a alertar. E dormiam, os outros, tinham que ir trabalhar. E de dia, a procura, na casa entre choupos. As chaves do sótão. A descoberta, a mesa abandonada com restos de comida e eu a chafurdar. Os brinquedos de crianças, as teias aranha, e eu a roubar roupa contra o frio. E de novo a cama a levitar, os sons da loiça a tombar. E eles, estás maluco, deixa-nos dormir e trabalhar, é só imaginação, vai-te embora. E a fome continuava. E os dias sempre iguais. E a partida, de novo às origens, ao regime.
E o comboio de novo, virado ao contrário. Irun à vista. Mas em Endaya, na linha do trem, novamente as espingardas, os tiros pelas costas, silvando, emitindo-se berros contra o retorno. O virar de costas, os de novo tiros ao calha.
E Irun penetrado, mais tiros. A entrada em Espanha. As boleias. De novo, São Miguel de Las Duenãs: repescar o lenço rouxo, o tecido de todas as frescuras, umas cartas por ali me esperavam.
Ela também não me amava, porém, dizia. Esfrego o grelo à tua pala.
Zamora em frente. Alcanices pela pista de Quintanilha. E os guardas fronteiriços, o mergulho no rio Maçãs. E, então a lembrança dos outros, dos tiros que mataram em Vila Verde da Raia, Feces de Abago à vista, não para os que não foram fuzilados.
Da fuga, o retorno, a mãe que muito chorara, o pai que muito me espancava. A vergonha, da merda que fora, já no hospital militar. O conselho de guerra, a suposta loucura. O restante pela terra, a terra pela qual eu, por mim e todos, lutara. A terra, a placenta, da minha mãe, que então me despejara.

.
............................. - Virgilio Liquito -
.