Imaxes de: Encontros no 7º andar

Na foto, de esquerda a dereita: Enrique Leirachá, Miguel Ángel Alonso, Cruz Martínez, Cristhell, rosanegra e Servando Barreiro.

Publicado por: Cruz Martínez

Este sábado no Café Uf

Alí estabas, ou non?
como unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.

Alí estabas, ou non?
amosando as túas entrañas
con exquisita delicadeza.

Alí estabas, ou non?
afundindo os meu soños con saña
e con viril dureza.

E pensei:

quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas

deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos as cadeas,
que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.

Alí estabas, ou non?
mentres unha tormenta xurdía do meu peito
para acabar afogándose no meu escroto.

Alí estabas, ou non?
mentres eu recollía o corazón desfeito
para agochalo no meu peto roto.

E pensei:

quizais só son un onanista, un covarde,
unha sombra nunha cova, que arde
condenado a ser unha gris pedra sen nome

sen bágoas coas que alimentarse
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
mentres as cadeas foron trepando
por riba de min como paxaros invisibles,
e eu non desconfiei
cando os meus ollos se pecharon.

Alí estabas, ou non?
Mentres me masturbába con reflexos sen vida,
estéril, inmóbil, como o horizonte do firmamento.

Alí estabas, ou non?
mentres me torturaba diante de ti como un orfo,
un orfo de min (fría estatua enfraquecida).

E pensei:

Estou cheo de cadeas
que foron trepando por riba de min,
como paxaros invisibles,
e non desconfiei!
porque son o máis ananos dos ananos

E cando as mans trataron de andar
xa era tarde, inverno,
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.

Alí estabas, ou non?
mentres eu debullaba este momento
e recollía do chan os anacos
que transportaba o silencio.

E pensei:

quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas

deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos
as cadeas que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.

E alí estabas, ou non?
mentres o tempo camiñaba os poucos,
case a tentas.

E alí estabas, ou non?
mentres eu suxeitaba ós soños
co fío das miñas veas...

e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.

E pensei:

quero cravarme unha lanza nas costelas
quero sangrar!
ver saír a vida delas

a dor, doce golpe que esperta,
tan forte que a alma esquecida
chore polas cuncas baleiras
e ti...

unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.


Miguel Ángel Alonso Diz
Poemas deherdados

Fotos do festival de Valadares

Fotos: Begoña Miguélez e Cruz Martínez

Publicado por: Cruz Martínez

O sábado estaremos en Valadares

Esta fin de semana está adicada á poesía no lab alg-a.O venres de 18:00 a 20:00 H e o sábado de 11:00 a 13:00 María Lado estará dando un curso de poesía no Centro Cultural de Valadares.

O sábado a partir das 17:30 H:
17:30 colectivo porta verde do sétimo andar

18:30 Elvira Riveiro

19:00 Silvia Penas

19:30 Ledicia Costas

20:30 Mr Caracter acústico

21:30 Leo y Arremecaghona

22:30 AID Micro aberto!
* poesía visual a cargo de Ellas (Antía Sánchez + Lucía Romaní)
* acción instalación "escritos de vento" por nelaque
* videoinstalación "autopoema colectivo" por Mig

Publicado por: Cruz Martínez

Vicente Castaño

Deixeime!
arrinqueime a pluma
que tiña cravada na alma
e deixeime!

levar por unha corrente
sen palabras,

e perdinme!
na máis escura das escuridades,
e encontreime!
agochado nun verso esquecido,
e odieime!
pola miña covarde mirada ausente,
e xulgueime!
con tal dureza que
condeneime!
e craveime de novo a pluma
e deixeime!
atrapar de novo pola palabra,
e envolvinme!
na miña capa de tristeza
e ameime!
e voltei de novo a esquecerme
e deixeime!!

Miguel Ángel Alonso Diz

A miña filla

Meu amor...

non lembro como era a vida
antes da túa vida

non lembro se a lúa cantaba
ou o sol durmía

non lembro se as árbores falaban
ou o mar ruxía

non lembro meu amor,
como era a vida
antes da túa vida.


Miguel Ángel Alonso Diz

Melodías fotografadas e a súa distorsión

I

Limiar ao espertar consabido

1

Hai cousas da vida, hai cousas que gustaría de contar.
O vento ferido grita: "¡viva a guerra!" e os dous de sempre
falan dos porcos de pé que xa sentaron acomodaticios.
A súa ilustrísima, arquitecto da incomprensión
murmura alto: "Pura vida", -cos dentes retóricos e místicos.
Pola estupefacción do sicofanta, o cepillo de dentes
négase a limpar de catro a catro a sombra cazadora da nosa terra.
Este corea ao leste na batalla de Varado e Waterloo:
"¡En Siberia vivíase peor!".
Xa a imposibilidade da razón, máis alá da innegable entropía,
invoca a virtude: "arestora, esperta maxín!"
A resurrección das mentes lúcidas:
haberá de chegar algún día á segunda filosofía:
outra oportunidade máis que algún
terá de estragar, xa verás.
Pois arredor do non só hai minifundio
e prefire a esmorga do destino:
estragos baseados en feitos reais da Galiza hoxe,
para morrer coma mártires subsidiados.
Mais, para isto: "¡Non saber o camiño!".

Manuel Piñeiro

Presentación do libro de ProLingua

O venres 5 de febreiro na Casa Galega da Cultura de Vigo. Tivo lugar o acto a prol da lingua galega ás 20:30 horas, cunha grande afluencia de xente (200 persoas). Este libro colectivo tira por terra todas as falacias que se verten sobre o idioma e segundo os propios autores é unha:
" ANÁLISE DOS PREXUÍZOS MÁIS COMÚNS QUE DIFUNDEN OS INIMIGOS DO IDIOMA"

rosanegra e Cruz Martínez

“Liturxia dos mares” Marlene Pasini

...”que virá do poeta, do poeta mesmo nesta
busca temíble, nesta contenda luminosa?”

St. John Perse

Que bosques de auga,
que mundos migratorios navegaches
sobre a túa barca de quimeras?

Escintilaron astros naquela penumbra
refachos enfeitizados dun brillo consagrado

ao principio dos ceos
onde lentos os días agardaban.

Baixo e escuro golpe dos tronos
estaba o lugar do teu camiño
e fronte a ti a vasteza do mar,
séculos de azul o horizonte ardía.

Alas do teu soño ganduxan noite tras noite
a trama do destino.

Soubeches entón que respirarías sendas entre sombras,
labirintos onde xorde o ulido da tebra,
a luz no instante do raio,
ar en vertixes onde paxaros perturban a choiva e o abismo.

Por iso houbo un tempo que para ti sería sagrado
inscrito nas nervaduras do vento e na cadencia dos mares.
Sinuosas brisas coma unha pregaria entre as insolubles cúpulas da alba.

Unha ruta trazada sobre a plataforma prodixiosa da historia.
Un lugar intenso que de lapa en lapa arde
sobre o cumio do enigma para que renaza en ti
o sopro da estruga e o espiño
e no teu corpo a memoria do barro
xerminado da terra.

Pero foi necesario devastar a túa pel,
o roce insomne deste mundo,
penetrar o berro dos paxaros no eco dos mares
onde tan verde como o xade son as algas.

Tenaz, o murmurio da choiva era branco na alborada.

Traducido por rosanegra

POESÍA E MÚSICA NUNHA NOITE MÁXICA

ENCONTROS NO 7º ANDAR

O poema do vídeo: "A Rosalía" de M. Curros Enríquez. Música: Servando e Contradança. Vídeo: Cruz Martínez.

Nesta ocasión, contamos con Carmeliña, José Antonio, Luís e coa música do grupo: Touporroutou ( Maica, Gonzalo e Servando).

O noso agradecemento a todos eles. ( Alfonso Láuzara, rosanegra e Cruz Martínez)

ENCONTROS NO 7º ANDAR

DESVARIOS DA MUSA

O día 21 tremeu Galiza

Santiago acolleu novamente unha manifestación multitudinaria a prol do galego. Esta vez era para protestar polo novo decreto que quere impoñer o Señor Feijóo. Nós estivemos alí!.

Máis imaxes en:

http://galizaenloita.blogspot.com/

Na foto estamos cos nosos amigos Alonso Fontán e Foni.

Road Movie

Road Movie (Alberte Momán. 2009) Un Jim Morrison imaxinario, que acompaña ao protagonista na viaxe iniciática do teatro. A presenza do Jim, causada polos medos provocados pola ruptura co coñecido. A separación da familia, contraria á elección escollida polo protagonista, o afastamento do que comunmente é recoñecido como dentro da normalidade, sempre indefinida e ambigua.
Unha road movie que transcorre entre escenario e escenario, cun único destino, o enriquecemento e a superación persoal, conseguidas despois da aceptación do eu, como ente dinámico e diverso.

sometimes I feel my skin
ás veces miro por detrás das portas
para buscarme

durante a viaxe
un nunca está seguro
de non terse esquecido noutro lugar
apálpase os membros
impregnándose da esencia do seu propio corpo
confiando en sentirse aínda
como nun principio

Jim quita a roupa
no seu caso non é pouco frecuente
buscando aquelas partes que na súa vida
xogan figurar no pasaporte

as formas son todo ou nada
como un xogo de azar
no que apostamos a perdernos
aló onde a simulación
nos ocupa por completo

recuperando os nosos corpos
ás poucas horas
sorrimos con mímica
procurando unha cor non moi rechamante
para os nosos rostros
e proseguimos tras abrazarnos
cunha pose exclamativa
e un interrogante no rostro

"Desvarios da Musa" - Elisabete Pires Monteiro

.






Desvarios da Musa
Expo de Elisabete Pires Monteiro
23 Janeiro 2010, 21h
Clube Literário do Porto
Rua Nova da Alfândega
Porto

http://www.elisabetepiresmonteiro.blogspot.com/

..

a lingua e a fala

o galego é unha lingua
e a lingua é unha fala
e o galego segue vivo
graciñas as suas tonadas

moitos seculos escuros
coa lingua proibida
e resistiu esta fala
cos seus versos e cantigas

ai as cantigas de amigo
romances e ribeiranas
e os cantos de traballo
sementando a nosa fala

o galego é como un vello
esta fala é unha nena
este tempo é un xoguete
cando aprenden as pequenas

a cultura oral é grande
grande e livre como a fala
nos podemos transmitila
no podemos atrapala

o galego a nosa lingua
a fala é a nosa casa
as cores de cada frase
os acentos das palabras

ultimos versos para
un certame de regueifas

manolo pipas 10-09

As paredes 3

rosanegra

A DOR

Goteja seu cataclisma
Entre bastidores de sombra

Aninha-se em sua cripta de silêncio.

Marlene Pasini

Concentracíon " A prol do galego" diante de Correos en Vigo

......................Aportaverde quixo estar alí para apoiar o noso idioma e
sairemos á rúa as veces que sexa necesario.

O galego que non fala

Na lingua da súa terra

Non sabe o que ten de seu

Nen é merecente dela (V. Taibo)

O idioma é a chave

Coa que abrimos o mundo

O salouco máis feble

O pensar máis profundo ( Manuel María)

Fotos: Cruz Martínez

.
O Apalpador cruzou a Porta Verde
para lles desexar a tod@s... FELIZ 2010!!

..

Cruz Martínez

Poemas publicados na Revista Galega de Cultura " LÚA NOVA" Nº 51 Setembro 2009 editada pola A.C.G. Rosalía de Castro Cornellà (Barcelona)

Liliana Celiz

:::O código que deron
e a invasión
quen lambe a porta aberta?
O ancho do murmurio
e quen somete
o leite que emanabas:::

:::Abriron das mans e cravaron
e do preciso ser da palabra
que berramos
deixábanse chorar as pobres bestas
os matinais aros da cor
e repartidos
derramáronse así, deixamento
e estabamos a soas
o ruído do sal que nos caía:::

:::Desde o puñal que evoco
o teu sorriso
el dorme
os contos que lle deste abren eco
o Robin Hood dobraba a nosa beira
morto
a mansedume que medraba corvos:::

:::Cando
deixa de morrer o home?
Agora que lle ladra o peito
fixo vir o seu sangue a detelo
traédeo do xasmín que emana
triste
da tristura habida en quen non fuches:::

Vicente Castaño

As paredes 2

rosanegra

a festa do ultimo luns de mortos

a familia diaz castelao
que me abriu as suas casas
a memoria de enrique

a oaxaca non puiden chegar o dia de mortos como pensaba facer
mais que polo feito antropoloxico do seu sincretismo
por ser a data na que o movimento venceu a represion da pfp
hoxe un mes despois paso pola praza de xochimilco no norte da cidade
e hai moitos postos de comidas e moito ambiente e do panteon chegame
unha musica de banda que me sorprende e camiño cara ela
entro no camposanto e dentro están os metais e darredor deles
están unhas parellas cunha chela na man bailando coa musica
no pouco espacio que fica entre as sepulturas de ceramica ou terra
e outras persoas están sentadas nas tumbas comendo as suas tortillas
e hai familias que entran con sillas e comida e noutra esquina
un guitarrero e un acordeonista cantan cunha familia boleros e rancheras
mentres corre o mezcal e os refrescos e lanzan uns cohetes

dos braseritos sae o fume da casca da arbore do copal
e pregunto que festa é ésta e dinme que é o ultimo luns de mortos
e que se celebra neste panteon e no de s lucia
logo da gran festa dos mortos do 2 de novembro no panteon general
veñen os luns de mortos no camposanto do marquesado
e logo no de s juanito e agora neste de xochimilco absorvido pola cidade
a festa de mortos orixinaria era no veran e duraba mais dun mes

un señor algo tomado chama pola banda de metais
todo é unha festa da alegria de estar reunidxs coas persoas mortas queridas
pero nunha esquina hai bagoas nunha tumba con muitas flores
cecais unha morte recente unha posible nena ou unha morte traxica
e xa se fai de noite e so hai farolas no estreito paseo central
e chegando unha familia di unha rapaza si nos perdemos ya sabes
donde nos vemos en la tumba del abuelito

houbo algunhas mascaras da outra festa de mortos invasora recentemente
e hai algun fotografo e entre as tumbas camiña outra güera sorprendida
pero mellor non platico con ela e que escolla que informacion se leva
faiseme estraño non atopar a alguen coñecido do movimento
e sigo tomando notas para esta posible cronica
cada vez hai mais candeas acendidas e un solitario fala co seu morto
saio pola outra porta e entre o panteon e a igrexa xa retiran as mesas
de xantares mais formais e sigo camiñando e volto preguntar
e dime outro home que la fiesta sigue ahora
en el panteon de s felipe toda la noche
e arriba por veces a lua é coberta polas escuras nubes
que so nos deixaron unhas calidas pingas

no chamado camposanto
segue a festa de mortos e vivas
e duas nenas ficaron
cos seus dragonciños de papel

xochimilco 30-11-09
Manolo Pipas

AS VOCES DO PAN

Fotos: Cruz Martínez

As paredes 1

rosanegra

lila

dubídache algunha vez?. eu non
ti de ti, si?
ti roubáchesme, soubéchelo
e sabias que algo de min morría en ti
para non espertar xamais
xamais
ti roubáchesme pois algo de min esta morto
só e baleiro
atravesado por esta dor
mal prestada polo tempo
déixame as túas mans para lavarme
fálame para aforrarme as palabras
para convencerte de que algo de min esta morto
e pensa comigo que dincho todo
o que non fun capaz
o meu silencio tamén
tódolos meus bos pensamentos
e tampouco abondou
tan fácil como confundir
o corpo cunha embarcación
tan sinxelo dicir que si
tan difícil como esquecer
o son dos pensamentos
preguntar por alguén cando non esta
deitarse indefenso
para convidarme a saír de min mesmo
antes de intercambiar a carne
por unha promesa que adquirín
antes de nacer
unha lectura anterior a ser lida
a urxencia de facer as cousas
antes de facelas
para descubrir que non estamos seguros
dubídache algunha vez
de que eu só quería confesarche
que os soños teñen o color do alivio.
unha promesa imposíbel de cumprir.

Enrique Leirachá

AS VOCES DO PAN

De esquerda a dereita: Iván Sopeséns, Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara Martínez, rosanegra, Enrique Leirachá, Manuel Piñeiro, Cruz Martínez e Celso Alvarez Cáccamo.

O sábado 28 de novembro tivo lugar o acto de reivindicación da nosa panificadora. Os/as poetas

recitaron versos para ensalzar a antiga fábrica de pan e para pedir a súa rehabilitación para funcións públicas...

Os "Encontros do 7º Andar" na "Negra Sombra" coa forza da palabra, únense aos cidadáns desta cidade escura e esixen unha solución. Manteñamos a nosa historia en pé ou morreremos!...

................. Texto e fotos: rosanegra e Cruz Martínez

Videos en youtube, podes velos con só escribir:

Encontros no 7º Andar 28 de novembro 09

Recital na Revolta

A Porta Verde participou nun recital na REVOLTA, en Vigo

A Revolta, en Vigo (27 de novembro de 2009)

Pola esquerda: Iván Sopeséns, rosanegra, Cruz Martínez,

Rafa Balado, Xabi Xardón, Lucía Novas e Alfonso Láuzara

.

AS VOCES DO PAN ( PANIFICADORA)

Caracola de café

Mar-e-onda mar-e-onda
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a maré,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda
Let's have a cup of coffee here, yeah!
.
......................................... - Alfonso Láuzara -

LONGE DESDE A NOITE

Voltas rondando caminhos invisíveis,
o vento é a pátria que te acalenta com suas asas de indulgência,
arrecifes de ar para o mar que lança o teu lamento
sobre a noite de teu sonho.

Gravita nevoeiro, seu resplendor contra teu rosto,
o cristal onde vislumbras o fundo do ontem,
os restos de um tempo sem tempo no tremor de tuas visões.

¿Que muralhas derruba tua voz no sigilo da noite?

essa distância que cai como uma tela entre o vazio e a memória ardente dos dias.

¿Que emissária luz convocas desde o jardim insone, abaixo das pedras que resguardan a cor das eneidas?

Semelhante a rumor de fábula,
crescente lume na ombreira deserta,
olhas-te num espelho de fumaçae és a mesma fumaça
que arde ao outro lado do imenso túnel;
vertigem com sabor da pálida maré,
água muda onde ancoraste a árvore de tua misteriosa sombra.

Pedes ao branco que rasgue a sua luz
onde a solidão é o rito acostumado
abaixo o pó dos séculos,
bebes teu copo de medo abaixo da saia dos augúrios,
o aposento mais oculto entre os fios que maquina o destino.

E chegaste pouco a pouco a fundir-te no silêncio,
A ser a cisco que golpeia indiferente,
um corpo de bruma submergido em seu Orión de seco calafrio
com tua manhã envolvida em borbulha imóvel,
último eco de areia passageira.

Pesa em ti a estação da nostalgia,
a demência cinza da tormenta se apodrecendo na boca escura da terra.
¿A quem clamas por este abismo?

Canto mutilado de corvos que perfuram o profundo céu.

Marlene Pasini
Santa Fe México
www.marlenepasini.blogspot.com

" Diego de Giráldez-Realismo NAS, XXXV Aniversario"

Emilia de Radio Vigo e o artista

Fernando Franco, De Pablos, O Alcalde e o pintor.

Na casa Galega da Cultura, praza da Princesa Nº 2 de Vigo. Foi o lugar escollido para a homenaxe a Diego de Giráldez, un dos mellores pintores galegos contemporáneos, nado na Cañiza e afincado na cidade Olívica. 35 anos de profesión fan a este artista un referente imprescindíbel da nosa cultura.

Aportaverde estivo alí: ( Por orde de saída) rosanegra, Cruz Martínez, Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara e Enrique Leirachá, recitaron uns versos na súa honra.

Tamén participou no acto a nosa amiga: Estrella Velasco" Elfa".

Xoves 12 de novembro, 2009.

Texto e fotos: rosanegra e Cruz Martínez

Mãe Terra ou Gaia

Fala-se, habitualmente, da presença de uma linguagem arcana: Mãe Terra ou Gaia (o planeta-água). E assim se explica, igualmente, por que motivo detectamos um código ins-crito na natureza. E muito mais haveria ainda a dizer. Lembremos, em particular, o fenómeno autopoético que chamamos vida. As máquinas autopoiéticas de que falamos são, por exemplo, todo e quaisquer sistemas vivos ( onde se incluem os seres humanos). Também aqui o primeiro e mais importante é a noção de que cada ser comunica de modo único e insubstituível. Já várias vezes se disse que os nossos corpos têm, ao mesmo tempo, estrutura macrofísica e uma estrutura quântica.

alexandre teixeira mendes

Do livro: animal humano

As imaxes " Encontros no 7º andar"

Poetas que recitaron: rosanegra, Alberte momán, Cruz Martínez, Alfonso Láuzara, Enrique Leirachá, Alba e Xavi.

Fotos: Cruz Martínez

Enlaces dos vídeos:

Xavi
http://www.youtube.com/watch?v=_T1mYwblMWE

Alba
http://www.youtube.com/watch?v=zQ7a5Q85hW4

Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=VEC8J-I34aw

Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=zQn4j_AZReY

Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=2Ly1fN5HuzU

Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=xviya8ZkCz8