a beira da casa da horta

quadras na beira da casa da horta

alfandega e ribeira /eses populares bairros
as tendas sacan pra rua / as hortalizas do campo

ese vello lavadeiro / esas mulleres descalzas
frotando nos seus tapetes / botando xabron e auga

cantas casas que se caen / co rumor dun vello fado
o vento traerá a chuvia / e os gatos polos telhados

e hai hortas pequeninhas / entre casas e valados
os limons do limoeiro / acidos versos que fago

un barrendeiro inmigrante / de guinea ou cavoverde
barre ecoloxia e lixo / tanta vida que se perde

cantos templos e museos / torres arcos i esculturas
segue fora o meu caminho / que na rua está a cultura

unha ponte outra ponte / o douro chegando ao mar
canta riqueza e pobreza / que parte ou que quere entrar

os rabelos na ribeira / coas suas pipas de vinho
os corpos que van e venhen / ai as veces sen sentido

ese chiar das gaivotas / i esas pombas tan caladas
e as camaras dos turistas / que non captan case nada

lavadores valadares / nomes que me son comuns
bairros da minha cidade / nomes do norte e do sul

cae a chuvia miudinha / nun banco segue deitado
de costas ao rio un home / entre o vinho e o pasado

as escadas do barredo / eses cheiros a comida
e as escadas das verdades / que antes eran das mentiras

alfandega e ribeira / eses populares bairros
segue baixando este douro / con preguntas polo baixo

e regreso minha amiga / volto pra casa da horta
fora seguen as gaivotas / dentro a casa colectiva

alfandega e ribeira o porto 10-09

Manolo pipas

os cravos e a crise

para o colectivo a porta
verde do sétimo andar
ándele pois


aquelas portas de portugal
pechadas mal pechadas
ducias e centos de anos
antes do vintecinco de abril

aquelas portas que se abriron
mentres na galiza seguian
outras portas mal pechadas
moitas que se tardaron en abrir

neste filo café da negra sombra
na crise a critica e os cravos
os cravos bermellos da verdade
a memoria a creacion a construccion
as imaxes as palabras e os cantos
esas flores esas plantas e esas árbores
esas arbores e ese bosque de abril

vigo 24 de abril do 2010

este poema coa trova de abril
e as quadras a beira da casa da horta
foi a miña pequena aportacion
esta noite pasada no negra sombra

Manolo pipas

Grândola Vila Morena - José Zeca Afonso

.

.

HOXE É ONTE

Hoxe é onte


A choiva erguera a súa man
con medo a mollarnos


quizais por iso estaba triste…

A noite chegara máis cedo que de costume
e os seus dentes asemellaban estrelas orfas…

Todo era silencio no silencio…

Hoxe é onte

A lúa durmía fora do cadro
porque xa non quedaba pintura para ela

e eu… estaba canso. Estou canso.

Uns ollos vixiaban dende o norte
sementando gotiñas de luz,

pequena esperanza para o verde froito.

Unha barca espida apalpaba a terra
con húmidas lembranzas de sal e escuma.

E as árbores, moi serias,
estaban fartas de tanto conto
e axitaban teimosamente as súas follas
no intento imposíbel de voar lonxe.

Onte é hoxe..

Todo está creado
incluso antes de que eu o imaxinara.

O ceo xa era cárcere antes de que eu nacera,
e as estrelas morren nunha eterna caída
que nunca chega.

O mar está incompleto
e o seu corpo esvaecese nos recunchos dun marco
luído polo azo esborrallado.

Todo é pasado castrado
nesta comitiva de barcos fúnebres
e ollos aboiados.
Onte é hoxe

Por iso non atopo ríos novos
cos que me arrolar
neste infindo e mudo mundo

Todo é silencio no silencio

Os meus segundos son intres de desacougo
que apreixan a alma debuxada

E eu… estou canso. Estaba canso.

Mans constrúen ondas
que veñen morrer xunto a min

E os paxaros gardan a súa voz
cando intúen o meu corpo.

Nada podo facer para cambiar isto

Nada puiden facer

para cambiar isto.

Hoxe é onte.


Miguel Ángel Alonso Diz

Filo-café Crise/Crítica en Vigo!

http://arditura.blogspot.com/2010/03/abertas-as-inscricoes-gratuitas-nas.html

.

TRES POEMAS CON MIGUEL HERNÁNDEZ

vento do pobo

vento do pobo ai vento‭
labrego e pastor amigo
entre romance e soneto
o teu trino

vento do pobo poeta‭
voz de trigais e olivos‭
susurro de pan e cebola
o meniño

vento do pobo miguel‭
co teu traxico camiño‭
o campo a guerra a prision‭
sen sentido

vento do pobo poeta‭
o teu tempo meu amigo
entre poema e cancion‭
segue vivo

vigo‭-cangas ‬11-4-10


ante la vida sereno

ante la vida sereno‭
y ante la muerte mayor
si me matan bueno‭
si vivo mejor
yo soy la flor del centeno
que tiembla al viento menor‭
si me matan bueno‭
si vivo mejor‭
aquí estoy vivo y moreno‭
de mi especie defensor‭
si me matan bueno‭
si vivo mejor‭
traidores me echan veneno
y yo les echo valor‭
si me matan bueno‭
si vivo mejor‭
el corazón traigo lleno
de un alegre resplandor‭
si me matan bueno‭
si vivo mejor‭

miguel hernández

miguel poesía e canción

miguel hernandez naceu hai cen anos
miguel o pastor miguel o republicano poeta
que deixou o campo pola gran cidade
miguel o miliciano que non é o mesmo que soldado
o home que non quixo fuxir e foi de prision en prision
escribindo alguns dos poemas mais libres

autor de libros como el rayo que no cesa viento del pueblo
el hombre acecha e cancionero y romancero de ausencias
e nestes meses se suceden as exposicions os recitais
os concertos e homenaxes á voz de orihuela
o poeta silenciado pola dictadura
lido tantas veces na clandestinidade
que nos anos sesenta e setenta pasou a ser cantado
e o poeta é un dos autores mais musicados
entre distintas voces e acentos do estado español
uruguay argentina chile … cantado entre lorca e neruda
vallejo machado leon felipe nicolás guillén celaya…
e letras dos propios cantores

los juglares sergio aschero e angeles ruibal
adicaronlle un disco completo está despuntando el alba
cos seus tamen poemas completos vientos del pueblo
nanas de la cebolla andaluces de jaen
un carnívoro cuchillo ante la vida sereno
el niño yuntero antes del odio elegía a ramón sijé
tristes guerras y llego con tres heridas

enrique morente grabou homenaje flamenco
a miguel hernandez con sentado sobre los muertos
el niño yuntero nanas de la cebolla el carro de mi fortuna
con la raiz del querer un veneno pa que yo muera
dios te va a mandar un castigo

e tamen andaluces de jaen na voz e de paco ibañez
ausencias y tristes guerras de los lobos
escribeme paloma do uruguayo hector numa moraes
con dos años de luis pastor e las carceles de elisa serna
mis ojos son tus ojos de pedro avila
bocas de ira e el juramento de la alegría de adolfo celdrán
el niño yuntero na voz do chileno victor jara
e tantos outros poemas que se cantan xa como anonimos
miguel hernandez poesía e canción

lariño
vigo 10-4-2010

Son tres achegas do noso amigo e compañeiro Manolo Pipas

JAZZ STANDARDS COLLECTIVE no Café UF!

Venres 16 de abril ás 23,30 h.

concerto do grupo JAZZ STANDARDS COLLECTIVE

.

Xa está na rúa o número 37 de “ATENEA” a revista trimestral do ATENEO FERROLÁN

Sumario

EDITORIAL
BIBLIOTECA - HEMEROTECA

Novidades Biblioteca – Hemeroteca Marzo 2010

XENTES
LETRAS GALEGAS: UXÍO NOVONEYRA

FALAMOS DE ......

MIGUEL HERNÁNDEZ
A NOITE DE SAN XOAN
CASTELAO 60 ANOS DESPOIS. UNHA PEQUENA LEMBRANZA
REAL ACADEMIA GALEGA

ARTIGOS
“Na sombra íntima de Uxío Novoneyra” (1) por Rosa Méndez Fonte
ELISEO FERNANDEZ “CENTENARIO DA CNT”
MANIFESTO ROSALÍA
HURBINEK por ALBERTO SUCASAS (Profesor Filosofía na Universidade da Coruña)
A AUDIENCIA DESOBEDECE E TOMA OS MEDIOS por DAVID FERNANDEZ GARCIA
Unha lección de supervivencia a través da Música de Gaita por Ana Martín García. Licenciada en Xeografía e Historia e en Xornalismo

PROGRAMACIÓN
PROGRAMACIÓN ABRIL – MAIO – XUÑO 2010
MARTES DE CINE
CONVOCATORIA CERTAME MEDIO AMBIENTE

MULLER
“A Guerra dos Corpos” por LUPE CES

O PARNASO
UXÍO NOVONEYRA
MIGUEL HERNÁNDEZ

entre ciclos

case pechando ciclos
como camiños en circulo
que me levaron ao lugar de partida

case como pechando ciclos
entregando o traballo realizado
a unha familia colectivo comunidade

a este bo compañeiro
non o via desde hai tres anos
e agora xa nos volvemos a atopar

a unha aldea levei unha carta
a outra comunidade uns saudos
e nas duas me preguntaron
por amigas e compañeiros comuns

case como pechando ciclos
a tortilla e o comal redondos
e a lua tamen case redonda
xa vai pechar e abrir outro circulo

acá estiven hai anos e meses
e tivemos un fermoso encontro
acá non pensaba poder voltar
acá nós pudimos compartir…

pero hai outros circulos
que se abriron nesta viaxe
que debo se podo e me deixan
noutro tempo seguir camiñando

lariño
oaxaca-anahuac
finais de marzo 2010

Manolo pipas

rosanegra

Pasea polo bosque outonal
agochándose silandeira, eterna
amiga viaxeira
Modela, transforma, descobre
novos eus usurpadores
que se remexen viscerais
Causando dores atroces
en cada falido parto
un aborto neuronal
Fetos deformes saen a luz
derreténdose graxentos
polo corpo espido
E da pel saen flores
Buscando o sol... para expirar...

A NOSA CLASE POLÍTICA

Nego dos que din que din
e non din nada
mentres deixan a batalla
na pluma doutros
coma a unha vella abandonada.

Renego dos que fa que fan
e non fan nada
mentres choran polas tabernas
o eterno da súa desgraza.

Nego e renego dos que din que fan
por esta a miña terra amada
mentres enchen os petos
e ensucian a nosa ialma.

Miguel Angel Alonso Diz

DANDISMO

Publicado por Cruz Martínez e rosanegra.

AQUELA NOITE

Aquela noite fría en Compostela
de paseo antigo ebriagado e bohemio
en que lle deu por tender o corpo como un lenzo
pousado en pleno centro da entrañábel praza
do Obradoiro de poesía e soños
tan só para contemplar ante si a inmensidade
dende o corpo de elegancia rendida
proxectada con soberbia cara o ceo estrelecido.
A xeada sempre escolle as costas para entrar no corpo.
Unha figura maxestosa de contornos
como unha fermosa ondulación da pedra,
en harmonía co ancestral cosmos que procura,
negra sombra que do seu asombro se asombra
para deixar na lúa a pegada dun soño.
Era todo desexo fatal incontíbel en garda en espera.
Todo era tentación doce a caer en decadencia
e deixarse caer xa sen remilgos sobre un corpo ben acaído
tan suavemente, como orballo na madrugada, esa fera
e depositar aquel bico delicado nos perfilados beizos,
procurar con ansia o cosmos cara a cara
e remexer estrelas coa lingua ebriagada de lus
para a posteridade.
A tentación alí estaba na praza.
Sen dúbida,
a imaxinación no luar desatada.
Era un intre de pedra xeada. El suaba a fío.
Aquela noite fría, Compostela era un bico na lembranza.
Afroxou o nudo da garabata, mais xa era tarde.
O dandi penduraba enforcado no devalo.
.
......................... - Alfonso Láuzara -
("Dandismo en Compostela")

Quelli occhi senza vita

Quello sguardo altr’ore felice
Adesso, solo puo afferrare
bricioli di ricordi
di quando tu sei vivo
In torno a te
cerco la pace che ho perso
quando tu sei morto
Questa situazione
ha tornato il mio viso
troppo infelice

Cruz Martínez

Poemas pequenos - II -

Hai unha árbore no meu eido
que se resiste a saír,
é moi tímida e da pobre
só asoma o nariz.

Eu régoa tódolos días
antes de ir a durmir
pero ela sigue agochada
dentro da súa raíz.

Agardo que nunca se sinta soa
e coñeza o que é sufrir;
por min que siga agochada
se con iso é feliz.

Miguel Angel Alonso Diz

Vídeo dos ENCONTROS

Publicado por rosanegra.

Imaxes de: Encontros no 7º andar

Na foto, de esquerda a dereita: Enrique Leirachá, Miguel Ángel Alonso, Cruz Martínez, Cristhell, rosanegra e Servando Barreiro.

Publicado por: Cruz Martínez

Este sábado no Café Uf

Alí estabas, ou non?
como unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.

Alí estabas, ou non?
amosando as túas entrañas
con exquisita delicadeza.

Alí estabas, ou non?
afundindo os meu soños con saña
e con viril dureza.

E pensei:

quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas

deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos as cadeas,
que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.

Alí estabas, ou non?
mentres unha tormenta xurdía do meu peito
para acabar afogándose no meu escroto.

Alí estabas, ou non?
mentres eu recollía o corazón desfeito
para agochalo no meu peto roto.

E pensei:

quizais só son un onanista, un covarde,
unha sombra nunha cova, que arde
condenado a ser unha gris pedra sen nome

sen bágoas coas que alimentarse
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
mentres as cadeas foron trepando
por riba de min como paxaros invisibles,
e eu non desconfiei
cando os meus ollos se pecharon.

Alí estabas, ou non?
Mentres me masturbába con reflexos sen vida,
estéril, inmóbil, como o horizonte do firmamento.

Alí estabas, ou non?
mentres me torturaba diante de ti como un orfo,
un orfo de min (fría estatua enfraquecida).

E pensei:

Estou cheo de cadeas
que foron trepando por riba de min,
como paxaros invisibles,
e non desconfiei!
porque son o máis ananos dos ananos

E cando as mans trataron de andar
xa era tarde, inverno,
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.

Alí estabas, ou non?
mentres eu debullaba este momento
e recollía do chan os anacos
que transportaba o silencio.

E pensei:

quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas

deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos
as cadeas que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.

E alí estabas, ou non?
mentres o tempo camiñaba os poucos,
case a tentas.

E alí estabas, ou non?
mentres eu suxeitaba ós soños
co fío das miñas veas...

e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.

E pensei:

quero cravarme unha lanza nas costelas
quero sangrar!
ver saír a vida delas

a dor, doce golpe que esperta,
tan forte que a alma esquecida
chore polas cuncas baleiras
e ti...

unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.


Miguel Ángel Alonso Diz
Poemas deherdados

Fotos do festival de Valadares

Fotos: Begoña Miguélez e Cruz Martínez

Publicado por: Cruz Martínez