segunda-feira, novembro 30, 2009

AS VOCES DO PAN

De esquerda a dereita: Iván Sopeséns, Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara Martínez, rosanegra, Enrique Leirachá, Manuel Piñeiro, Cruz Martínez e Celso Alvarez Cáccamo.
O sábado 28 de novembro tivo lugar o acto de reivindicación da nosa panificadora. Os/as poetas
recitaron versos para ensalzar a antiga fábrica de pan e para pedir a súa rehabilitación para funcións públicas...
Os "Encontros do 7º Andar" na "Negra Sombra" coa forza da palabra, únense aos cidadáns desta cidade escura e esixen unha solución. Manteñamos a nosa historia en pé ou morreremos!...
















































................. Texto e fotos: rosanegra e Cruz Martínez
Videos en youtube, podes velos con só escribir:
Encontros no 7º Andar 28 de novembro 09

sábado, novembro 28, 2009

Recital na Revolta

A Porta Verde participou nun recital na REVOLTA, en Vigo



A Revolta, en Vigo (27 de novembro de 2009)

Pola esquerda: Iván Sopeséns, rosanegra, Cruz Martínez,

Rafa Balado, Xabi Xardón, Lucía Novas e Alfonso Láuzara

.

sexta-feira, novembro 20, 2009

Caracola de café

Mar-e-onda mar-e-onda
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a maré,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda
Let's have a cup of coffee here, yeah!

.
......................................... - Alfonso Láuzara -

quarta-feira, novembro 18, 2009

LONGE DESDE A NOITE

Voltas rondando caminhos invisíveis,
o vento é a pátria que te acalenta com suas asas de indulgência,
arrecifes de ar para o mar que lança o teu lamento
sobre a noite de teu sonho.

Gravita nevoeiro, seu resplendor contra teu rosto,
o cristal onde vislumbras o fundo do ontem,
os restos de um tempo sem tempo no tremor de tuas visões.

¿Que muralhas derruba tua voz no sigilo da noite?

essa distância que cai como uma tela entre o vazio e a memória ardente dos dias.

¿Que emissária luz convocas desde o jardim insone, abaixo das pedras que resguardan a cor das eneidas?

Semelhante a rumor de fábula,
crescente lume na ombreira deserta,
olhas-te num espelho de fumaçae és a mesma fumaça
que arde ao outro lado do imenso túnel;
vertigem com sabor da pálida maré,
água muda onde ancoraste a árvore de tua misteriosa sombra.

Pedes ao branco que rasgue a sua luz
onde a solidão é o rito acostumado
abaixo o pó dos séculos,
bebes teu copo de medo abaixo da saia dos augúrios,
o aposento mais oculto entre os fios que maquina o destino.

E chegaste pouco a pouco a fundir-te no silêncio,
A ser a cisco que golpeia indiferente,
um corpo de bruma submergido em seu Orión de seco calafrio
com tua manhã envolvida em borbulha imóvel,
último eco de areia passageira.

Pesa em ti a estação da nostalgia,
a demência cinza da tormenta se apodrecendo na boca escura da terra.
¿A quem clamas por este abismo?

Canto mutilado de corvos que perfuram o profundo céu.

Marlene Pasini
Santa Fe México
www.marlenepasini.blogspot.com

sábado, novembro 14, 2009

" Diego de Giráldez-Realismo NAS, XXXV Aniversario"

Emilia de Radio Vigo e o artista


Fernando Franco, De Pablos, O Alcalde e o pintor.
Na casa Galega da Cultura, praza da Princesa Nº 2 de Vigo. Foi o lugar escollido para a homenaxe a Diego de Giráldez, un dos mellores pintores galegos contemporáneos, nado na Cañiza e afincado na cidade Olívica. 35 anos de profesión fan a este artista un referente imprescindíbel da nosa cultura.
Aportaverde estivo alí: ( Por orde de saída) rosanegra, Cruz Martínez, Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara e Enrique Leirachá, recitaron uns versos na súa honra.
Tamén participou no acto a nosa amiga: Estrella Velasco" Elfa".
Xoves 12 de novembro, 2009.
Texto e fotos: rosanegra e Cruz Martínez

segunda-feira, novembro 09, 2009

Mãe Terra ou Gaia

Fala-se, habitualmente, da presença de uma linguagem arcana: Mãe Terra ou Gaia (o planeta-água). E assim se explica, igualmente, por que motivo detectamos um código ins-crito na natureza. E muito mais haveria ainda a dizer. Lembremos, em particular, o fenómeno autopoético que chamamos vida. As máquinas autopoiéticas de que falamos são, por exemplo, todo e quaisquer sistemas vivos ( onde se incluem os seres humanos). Também aqui o primeiro e mais importante é a noção de que cada ser comunica de modo único e insubstituível. Já várias vezes se disse que os nossos corpos têm, ao mesmo tempo, estrutura macrofísica e uma estrutura quântica.

alexandre teixeira mendes
Do livro: animal humano

terça-feira, novembro 03, 2009

As imaxes " Encontros no 7º andar"






























Poetas que recitaron: rosanegra, Alberte momán, Cruz Martínez, Alfonso Láuzara, Enrique Leirachá, Alba e Xavi.
Fotos: Cruz Martínez
Enlaces dos vídeos:

sexta-feira, outubro 30, 2009

ENCONTROS NO 7º ANDAR (31 de outubro)

MAÑÁ SÁBADO

A PARTIR DAS 21 HORAS

ESTAREMOS NO CAFÉ UF " NEGRA SOMBRA"

ESPERAMOS PODER CONTAR COA PRESENZA DE TODOS OS NOSOS AMIGOS

nova viaxe ó outro mexico cronica primeira

nova chegada a cidade de mexico meses despois doutra viaxe

e da aparicion da chamada gripre porcina e logo denominada gripe a

e este suceso é aprobeitado polas transnacionais farmaceuticas

e polo represor goberno para intensificar o control social

a gripa está mui presente no aeroporto parisino onde facemos trasbordo

e hai algunhas mascariñas nas caras de temerosas persoas

e en diversos cartaces que falan da tamen chamada pandemia

e presente no avion galo e no aeroporto mexica da cidade de chegada

un papeliño verde temos que cobrir poñendo aspas ou non

nos cuadradiños correpondentes a se temos mareos febres vómitos diarreas

e outros sintomas de gripas e tamen doutros achaches moi distintos pois


na entrada da alameda central monta o seu posto una indixena triqui

unha oaxaqueña emigrada ou exiliada recoñecida pola sua vestimenta

un bermello huipil como outros que sempre ollamos na cidade

na alameda unha escultura para beetoven e perto del un vello cun organillo

e no medio do parque outra inmensa estatua de benito juarez

e perto dela estaba o queimadeiro da inquisicion


no mero centro desta chamada megalopoli

no zocalo tamen chamado praza da constitucion

levan semanas en planton indixenas tzotziles chegados de chiapas

para denuciar a impunidade pola masacre na comunidade de acteal

no minicipio de chanalhó en decembro do 1997

dun estado que ven de liberar os presos acusados dos feitos

pero outros denunciamos que a impunidade é precisamente

a liberacion destas persoas e que as que mandaron matar

sigan nos seus despachos ou na rua preparando mais mortes


o solpor no chamado cerro da estrela en iztapalapa

canta memoria estas pedras so comparten co vento

este vento do texcoco que quere pero non pode

limpar este aire de morte deste mexico sen fondo

a inmensa cidade ai abaixo con miserias e fantasmas

as familias que non arrancan e seguen mercando santos

o vello templo mexica do lume por canto tempo apagado

e nas covas ben calados outros fantasmas do cerro


agardanos a visita a poboacion de atenco

pero xa non ao planton de la otra campaña

en apoio aos presos que foi retirado hai uns meses .....


e na galiza ficades na defensa da nosa lingua

da cultura da terra e do mar e de tantos dereitos pisoteados

mal momento para sair do país pero xa se me caducou

o bisado dese señor das ghasiosas

por acá logo nos toparemos con fenosa e endesa

e tamen con ducias de brigadistas na defensa destas terras e pobos


unha aperta desde o que foi a cidade de tecnochtitlan


fugaemrede 30-10-09


Manolo Pipas

domingo, outubro 25, 2009

CAIXA INACESSÍVEL

Instantes de espuma
sobre os montes
agitam os braços de névoa

_______________


Azul subtrai o céu
a água
a luz
e fixa o horizonte


José Vicente

quarta-feira, outubro 21, 2009

Às vezes temo a metamorfose

COMO AMANHAR as rotas choças internas
Como alugar um pedaço,
Ainda que só seça uma porção duma alegria
ou a migalha do reflexo dum sorriso

Quando penso papa,ainda hoje que foste
de pressa
como uma chama dum círio, com um assopro
em um instante
como uma ligeira borboleta...
É um triste facto!

Tremo ao pensar na data do teu falecimento
A consciência da tua morte, enoja-me papa!
Não posso evitar e lembro,
lembro...
Amanhã que disseste adeus
aquele adeus definitivo
aquelas horas longas
longas
O tristonho soar do sino que ainda me fere
que bate na minha alma como um martelo
e bate
bate
bate...


Cruz Martínez

3º premio no Certame literário AALF Freamunde, 2003 ( Portugal)

sábado, outubro 17, 2009

Loita polo noso idioma, pola nosa identidade!!!

Mañá 18 de outubro todos en Compostela!!!

Deitado frente ao mar ( Celso Emilio Ferreiro)



sexta-feira, outubro 09, 2009

corazon de tantas terras

esas zambas e tonadas
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias

esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras

mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama

esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras

pipas galiza 10-09

quinta-feira, outubro 01, 2009

POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -

No paro
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.

No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.

E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.

E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.

No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.

No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída

que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.


Miguel Ángel Alonso Diz

POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.

Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.

As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.

E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.


Miguel Ángel Alonso Diz

POEMAS ENCONTROS 7º ANDAR

Despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.

E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.

Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida

¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...

E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.

Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.

E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...

Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.

E abrín os ollos...
E abrín a alma...


Miguel Ángel Alonso Diz

segunda-feira, setembro 28, 2009

O 26 de setembro no Café UF " Negra Sombra"

O sábado pasado, despois do verán retomamos os ENCONTROS NO 7º ANDAR.
Queremos agradecer a todos os amigos que se achegaron e compartiron connosco a maxia da palabra, a música e a amizade. Moitas grazas!.

Ligazóns dos vídeos deste encontro:

Miguel Ángel Alonso
http://www.youtube.com/watch?v=Ly196lVG-Cs

Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=36FK3A44YjM

Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=uixoiGEcw-w

Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=CJwrTwUJrdI

rosanegra
http://www.youtube.com/watch?v=aj0v7wb1Icg

Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=PDQ-dTdd7hI

sábado, setembro 26, 2009

ENCONTROS NO 7º ANDAR

Hoxe no café Uf, " Negra Sombra" a partir das 21h.

terça-feira, setembro 22, 2009

a terra e a comunidade

.
os pes e a terra

as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola

as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira

e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate

o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros

co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata

o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.

domingo, setembro 20, 2009

Maruja Mallo, pintora galega

A artista da xeración do 27 no seu estudio de Madrid, 1936

Muller con cabra, 1929


Ana María Gómez González (Viveiro, Lugo 1902 - Madrid, 1995). Na Casa das Artes de Vigo está exposta a súa obra ata o 10 de xaneiro.
UNHA MULLER QUE TRIUNFOU EN TEMPOS DE HOMES!.

quinta-feira, setembro 17, 2009

O DESPROPÓSITO (Unha ducia de razóns)

Todos piden motivos, razóns, explicacións
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.

Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.

Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.

O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.

Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.

¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.

O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.

Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.

ANA VALÍN

domingo, setembro 13, 2009

FOTOSSÍNTESES

Acerca-te à janela, aí a luz cruza livremente, guarda o princípio universal, a velocidade de um meteoro; faz visível qualquer superfície e desenha teu rosto.

O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)

Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.

A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:

esse algo que você viu e agora recorda.

Não subiremos o diafragma, essa é minha última vontade, estou seguro, seremos heróis. Vou dizer-lhe uma sozinha vez, a parede será um chapéu porque o sol é um Niágara e toca teu frente.

Entre nós não há nada, salvo o que ocorre quando nos observamos. Arrastamos a luminação perfeita, o gato dorme para não esquecer a casa. Salta do obturador um barulho principal, é o mesmo de uma máquina de escrever. O destino é o mesmo para todos.

A fonte prove de um flash electrónico com chapéu a uns 65 centímetros acima de meu ombro. Depois, o borde de um lampejo regressou tudo, regressa tudo a meus olhos, a solidão de uma estação de comboios ficou impressa, e tu com a paciência da erva.

Durante muitos anos roubo-te numa cita, num instante, concreto e isolado. A foto é uma frase para que não desapareças. Olha o enquadre, deixa de tocar-te no espelho, um retrato não é uma semelhança. Não te preocupes a garganta, já quase termino o rolo; pronto, teu corpo revolto sobreviverá ao tempo. Uma máquina o copiou, isso é o que importa no castelo num dia de verão.

1.- O obturador deixa-te acender em todas essas cores, em todas essas linhas e na forma te captura, te compartilha, te leva a outra terra.
2.- Não precisamos saber mais palavras, aqui o corpo petrificado é belo, sem dupla intenção; pendurado de uma abeja ignora o silêncio que lhe rodeia.

3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.

5.- Anotemos as impressões.


Ramón Peralta

quarta-feira, setembro 09, 2009

A MILPA E O PALIACATE


Presentación do libro de Manolo Pipas "A MILPA E O PALIACATE" nos camiños do outro México. Poemas e crónicas con debuxos de Eva Castro.

Na Cova dos Ratos ( Caleidoskopio) Vigo, sábado 12 ás nove e media da noite.

segunda-feira, setembro 07, 2009

...o da fragilidade da natureza humana.


Animal Humano
Diremos, à guisa de roteiro, que a realidade é sempre bifronte. Será que a mão direita não pode nunca conhecer a mão esquerda, apenas interpretá-la e traduzi-la? O estranho, sim, é que o animal humano, nunca será demais insistir, patenteia a marca de uma espécie altamente inventiva ou até a mais predatória e destruitiva. Note-se. Porém, que a sua capacidade inventiva potencializou a tecno-ciência; criou as condições da transformação da superfície do planeta e criou o mundo da tecnosfera. Não é ocioso fazer esta constatação. Mas interessa fixar como ponto assente que a tecno-ciência acentuou um problema por resolver: o da fragilidade da natureza humana.

alexandre teixeira mendes

quinta-feira, setembro 03, 2009

esperta

déixate levar,
os sentimentos
mudaron,
agora en ti
só medra o urbanismo,
as pombas perfilan
os tellados,
déixate levar,
queres e non sabes espertar,
contarei ata tres,
cando toque a túa fronte
coa miña man,
espertas,
oxalá podas facelo,
non é máis complicado
que vivir,
non é máis complicado
que pronuncialo teu nome,
déixate levar,
agora esperta,
mira as pombas,
levan nas súas ás
os teus presentimentos,
abre os ollos,
déixate levar,
deixa que esquiven os tellados,
colle a mensaxe
que traen para ti,
abre os ollos,
déixate levar,
non é máis complicado
que vivir,
non é máis complicado,
que pronuncialo teu nome,
oxalá podas facelo.
Enrique Leirachá

domingo, agosto 30, 2009

A vacaloura dos meus soños

E foi, denantes de saber
que as roseiras tiñan espiñas...

A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.

Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.

Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.

Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.

Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.

Seica, xa
...............non
......................o fai
é filósofa...

Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...

Xa
......non
.............importa.

Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.

rosanegra

3º Premio no XXIII Certame de Poesía FELICIANO ROLÁN
convocado pola Agrupación Cultural Guardesa, agosto 2009.

quarta-feira, agosto 26, 2009

Liliana Celiz

::: Arcas negras.
El estivo aquí, acaba de marchar
millóns de anos antes
reverdecer sanguíneo de desgraza,
en rito de auga morna
último lapis.:::

::: As dez cabezas da fada polo chan,
losqueada
ancorada no recuncho de máquinas,
posta a corda
que non houbo pasto afín que te agarime.:::
Xa nunca máis
os que moíamos azucre
e o devir
do oso e dos desertos
dentes
acharon a súa gorida
e as nosas carnes
pingando ultimamente. :::

www.poesiaceliz.com/

Traducido ao galego por: rosanegra

segunda-feira, agosto 17, 2009

Se cadra, son pequena de máis

Semello unha parasita
alugada na parte externa dos folículos
..................................................ddo seu cabelo
apreixada fortemente e chuchando nel
coma unha carracha teimuda
que permanece inamovíbel
na prezada extensión que a alimenta
succiónoo, igual que o vexetal
absorbe a humidade que lle dá a vida
Enriba súa, síntome unha insaciábel
..................................................chuchona
que adoita pendurarse das súas partes
e aferrarse coma un arácnido parapléxico
incapacitado para saír do microclima
que descubriu no medio das nádegas quentes
Debruzada, permanezo enriba do seu peito
Abrango un mundo de sensacións
e celebro a danza espasmódica dos orgasmos
na lene superficie do meu hospedador
Se cadra, son pequena de máis
e parasito con total impunidade
.........................................no copyright
tatuado entre os seus cadrís
mergúllome cara o fondo
e acomódome coma gasterópodo
adherido aos rochedos do litoral
fumego coma chama acesa
e fico sen cabeza, coa certeza
de ser sexo aberto, á espera...
A lentura posúeme
trócame nunha lagoa
cando me tombo na auga salgada
...........................................do seu pube
Estouro como un foguete en día de festa
ao ritmo que marcan os seus dedos
............................................. na miña pelve
No aquelarre, son cascuda Sherezade
e entrégome obsesa bailando en coiro
...............................................a danza dos sete veos
Chimpando, ás apalpadelas polo seu embigo espido
que bambea igual que un vimbio
no solpor que nos ispe de temores
e aprendo a comprendelo
enleada na súa lingua de amorodo
Aproximadamente son 50000 lambetadas
as que se rexistran na epiderme
.........................................50000 degoiros
expresados na longametraxe do seu corpo
Os debuxos multiformes
invaden este territorio de meu e
................................................avanzo
como un rexemento de formigas
.........................................facéndolle cóxegas
Conexa á miña lingua hai unha boca
....................................................mollada
que agarda enchouparse en min

Se cadra, sometereime
...........................pois convénmeCor do texto


Cruz Martínez

Este poema acadou o segundo premio no XXIII Certame de Poesía.." Feliciano Rolán". Convocado pola Agrupación Cultural Guardesa (A Guarda, agosto 2009)

quarta-feira, agosto 12, 2009

ALEX CAL - banda deseñada

.
un novo artista galego que trunfa no mundo do comic
.

domingo, agosto 09, 2009

Elisabete Pires Monteiro

.

"Medeia e Jasão" - Bebeth (Porto, 2009)

http://www.elisabetepiresmonteiro.blogspot.com/

.

CONTO HIPER-BREVE DA RAINHA DO SOL

Ela conheceu um ser de segurança vindo do céu que lhe prometeu o sol e pronto a fez rainha numa gaiola dourada de feixes para viver sem tempestades, sempre em acalma, mas sucedeu que chegou com sucesso afinal num dia nublado e ela voou livre com o vento que não conhece gaiolas.

- Alfonso Láuzara Martínez -

.

quinta-feira, agosto 06, 2009

XXIII PREMIO DE POESÍA FELICIANO ROLÁN

De esquerda á dereita: Isaura Lago Álvarez, Rosa Martínez (rosanegra), detrás o Alcalde de A Guarda D. José Manuel Domínguez, Cruz Martinez, Presidenta da Agrupación Cultural Dª. Julia Sobrino e Xermán Torres.
Onte 5 de agosto, foron entregados os premios do Certame Poético convocado pola "Agrupación Cultural Guardesa" , patrocinado polo Concello de A GUARDA e subvencionado pola Comisión de Festas do Monte.
Os galardoados foron os seguintes:
1º Premio
Xermán Torres " DE PROFUNDIS"
2º Premio
Cruz Martínez Vilas " SE CADRA SON PEQUENA DE MÁIS"
3º Premio
Rosa Martínez ( rosanegra) " A VACALOURA DOS MEUS SOÑOS"
Accésit
Isaura Lago Álvarez " SUEÑOS"

segunda-feira, julho 27, 2009

O 24 de xullo estivemos en Compostela

apoiando o manifesto a prol do galego. Convocado pola Asociación de escritores en lingua galega. Foi ás 17h. diante da estatua de Rosalía de Castro.

Foto e vídeo: Cruz Martínez


domingo, julho 19, 2009

Amante tocada pola antropofaxia

As túas mans gabean pola miña nudez
e eu atopo un milleiro de razóns para
..................................................estar aquí
Rompo as unllas
na obsesiva tarefa de descubrirte a
..........................................rabuñaduras
Ocúpome de ti, ben o sabes
Teño a psicopatía do tacto
Déitate ao meu carón e fagámolo amor
Debúxame as liñas, o poema
que atravesa a corrente do meu sangue
porque o meu pube é a base cóncava
con acceso directo aos teus abrazos
.......................... Entra en min, mainamente
como a choiva miúda de antonte

Cruz Martínez

Primeiro premio no XXII Certame de Poesía " Rosalía de Castro" 2008 Cornellá (Barcelona)

segunda-feira, julho 13, 2009

nas tebras.3

ao caer
cara atrás
cérranselle
os ollos
como unha
ventá cegada
polo sol
para
toda
súa existencia.

os seus labres
esvaécense.

sobre a mesa quedan
as palabras que non se dixeron,
dous pratos fríos
é a espera.

o que preguntou
xa nunca terá resposta
o que abriu esgotou
nas mans del
a súa existencia,
queda ido, canso,
morto no outro
e a súa cadeira baleira.

o coitelo no seu peito
é un reloxo de sol
que vai marcando
o tempo morto.

fora no eido
a xeada aínda
aterece a herba
de tanta tristeza.

¡ se non fora que sempre
é de noite nas tebras!.

Enrique Leirachá

sexta-feira, julho 10, 2009

Liliana Celiz



:::Areas. Todas as chuvias grosas son do ar
e non hai vestidos,
as follas son os arcos dos peitos
e todo o tempo foi de transparencias,
só os peixes brillan tras a auga.:::

:::Ao verdadeiro país de sombras húmidas
mañá
e andarás amodo camiñando
é cada cousa fóra do seu sitio
impregnación azul dos obxectos
todo será durmindo mentres tanto
a luz que cae oblicua
a túa pupila.:::

:::De plumas verdes,
as árbores medraban tras o valado
e o pasto era a cor do ceo,
sen raíces.:::
Traducido por rosanegra

segunda-feira, julho 06, 2009

Intantâneas (alguns fragmentos)

O horizonte é algo que só faz sentido para um observador. As formigas avançam em fila. A fé move montanhas. O arco-íris não existe fora de nossos olhos. Também sabemos que uma pedra é em realidade uma colecção enorme de átomos que se mantêm vinculados pelo que chamamos enlaces químicos. E os átomos estão formados por partículas subatómicas que, a sua vez, estão formadas por:

Recordemos um automóvel é uma partícula, o golpe de um boxeador é uma força, o espaço entre o núcleo atómico e os electrões é vazio. Uma onda é uma onda. O horizonte, as emoções e as lembranças são produzidos pelo mesmo efeito quando lançamos uma pedra ao estanque e se formam pequenas ondas até a orilha percorrendo a totalidade da superfície. No povo, uma porta amarela, um campo de cebolas. Um retrato com a cara cheia de medo. O homem recostado, doente, mal se lhe viam os olhos. Eles tratavam de se ver no espelho. Sempre os desconhecidos, os que saem nas fotos e sorriem. O granjeio com seu cão, um galgo. Ambos, não sê por que, têm os mesmos olhos. Tampou-se a metade de seu rosto, em lugar de seu olho, ficou seu anel. o relâmpago verde dos papagaios. Meus cabelos eram nuvens estendidas, como se fossem lumes, grandes lumes brancos. A preocupação são as mãos no rosto. Um tubarão no posto do mercado. A lua cheia sobre um grupo de nuvens. Sonhei um semeadoiro espesso, alto e por em cima dourado. O som do anúncio vermelho de lâmina ao soprar o vento. Essa luz que atraia os insectos.

Ramón Peralta

terça-feira, junho 30, 2009

Encontros no 7º Andar ( sábado 27 de xuño)

De esquerda á dereita: Alberte Momán, Cruz Martínez, Lois Magariños, rosanegra, Miguel Ángel Alonso, Enrique Leirachá, Alfonso Láuzara.
Outro mes máis... os encontros poéticos tiveron lugar no Café UF. A poesía foi aloumiñada polos integrantes da foto e compartiron momentos inesquecibles coa palabra, e tamén coa imaxe, Lois Magariños presentou o seu traballo artístico e audiovisual. Todos e cada un dos asistentes gozaron da boa compaña nunha noite conquistada polas verbas e o corazón. Graciñas a todos!!!.

rosanegra e Cruz Martínez

Miguel Ángel Alonso

Alberte Momán

Alfonso Láuzara

sexta-feira, junho 26, 2009

Concentración diante do Parlamento


09:30 - 11:00h. Santiago de Compostela
A masiva concentración do día 23 de San Xoán estivo adubada con música de gaita e voces ao unísono, cantando a nova versión de “ A saia de Carolina “, inspirada en Nuñez Feijo... todo un éxito!!...
“( FRAGAS) Derrogas Albertiño?
(ALBERTOS) Derrogo, si señor,
(FRAGAS) Dime que derrogaches
(ALBERTOS)A normalización! (3)
(FRAGAS) Derrogas Albertiño?
(ALBERTOS) Derrogo, si señor!”
A indignación do Pobo Galego é cada vez máis fonda. Moitos estivemos alí para protestar pola derrogación do noso decreto e pola instauración doutro. Feijo de alcume “Habichuela”, para respectar o bilingüismo harmonioso que merece... segue coa súa teima de atacar a todos os galegofalantes, a onde quere chegar?
“Manda carallo paisan@s
De que nos vai esta xente?
Quen máis vai contra o galego
É o propio presidente”
Por desgraza imos ter 4 Anos Escuros en Galiza, agardemos botalos para que non sexan máis.
“ Van contra do noso idioma
Ou español ou inglés
Nunha nación que é Galiza
Parece o mundo ao revés!”
O mundo ao revés, “Galicia, agora é o país das Marabillas” onde o coello branco anda apurado e ten moita presa por derrogar a Lei e a raíña de picas de alcuña “ picona” instiga co seu bilingüismo cortando cabezas.
“ Pelexemos amiguiños
Pois a cousa non é broma
Queren acabar con todo
E empezan polo idioma”
A Mesa pola Normalización Lingüística segue pelexando duramente, o seu presidente e demais representantes berran por unha Galiza Ceibe!!!


Texto de rosanegra
Letra da canción CIG ( Confederación Intersindical Galega) Ensino

quinta-feira, junho 25, 2009

ESTE SÁBADO, 27 DE XUÑO


Caracola de café

.
Mar-e-onda mar-e-onda
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a mare,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda

Let´s have a cup of coffee here, yeah!
.
........................................ Alfonso Láuzara
.

quinta-feira, junho 18, 2009

Concentración en apoio a Carlos Callón, 17 de xuño nos Xulgados de Santiago de Compostela

Ás 12:30 horas, tivo que persoarse nos xulgados de Santiago o presidente da Mesa Carlos Callón, para declarar pola denuncia de "inxurias e calumnias". O xuíz -decano de " LA CORUÑA" orgulloso defensor da castelanización e da " Doma e Castración" do galego, séntese fondamente ofendido polas súas propias verbas " No tengo ningún rubor en seguir la ilegalidad del topónimo LA CORUÑA ". Cando escoitou nos medios de comunicación a frase literal dos beizos do noso compañeiro. Cal é o problema deste decano?...Cal é o motivo do seu sen vivir?...Antonio Fraga Mandián volve a cargar contra a lingua propia de Galiza e contra os seus defensores. Cómpre lembrarlle que o tempo pasa e a xustiza sempre dá a razón á verdade, nunca a unha persoa e aos seus cartos por moito poder que teña.
SEMPRE EN GALIZA E SEMPRE EN GALEGO!!!!

rosanegra

Carlos Callón falou á saída do Xulgado.

quarta-feira, junho 17, 2009

CAMBADOS TEN O SEU POETA, RAMÓN CABANILLAS

Cruz Martínez durante o recital
Obra de Luís Viñas ( No escuro)

Técnica mixta sobre lenzo

65x66cm, 2009
Acto homenaxe a Ramón Cabanillas celebrado o día 15 DE XUÑO-2009 ás 18:30h no Centro Comarcal EXPOSALNÉS (Cambados)

rosanegra recitando no acto

Saúl Otero organizador e colaborador do evento

domingo, junho 14, 2009

POEMAS DO DÍA E DA NOITE

POEMAS DO DÍA -III-
PRESENTACIÓN

Eu non son de dereitas
nin de esquerdas,
eu,
son do ceo e da terra,
fillo do mar e do vento;
náufrago dos meus soños,
preso do meu latexo.

Guerreiro ante inxustizas,
monxe no meu templo,
ferreiro na forxa, teus ollos,
pallaso no circo do tempo.
Miguel Ángel Alonso Diz

quarta-feira, junho 10, 2009

O CADRO


A figura do cadro non é real, mais semella un anaco de tempo que cobre a imaxe dunha muller. Ten volume e cor definido, é tan perfecta que ben pode ser unha foto impresa. Unha tea branca tapa a súa nudez e olla coas meniñas fixas nun punto incerto, o movemento puntual que abrangue todo un mundo tan sorprendente como infindo. A forma respira vida creada a partir da pintura e dunha man eficaz na precisión xeométrica. Os seus ollos reflicten a tristura de séculos pasados que cheiran a nostalxia e o podre dos fungos que parasitan a materia. Existe na escuridade do universo paralelo, aquel expresado dende a arte e o pensamento. E aí está impertérrita, aloumiñada entre o lusco-fusco e cun cobertor de señardade que a sostén “con manto branco”. A través da visión do artista-mago sae a eterna ligazón do espazo inconmensurable e do existencialismo artístico que debuxa un pincel.
Texto inspirado no cadro de Diego de Giráldez " Con manto branco" 2001
rosanegra

sexta-feira, junho 05, 2009

uns versos desde oaxaca

o semaforo e as chamacas

nun soleado semaforo da cidade
unha compañeira vestida de pallasa
xoga con bolas e fitas e pasa a gorra
e no mesmo cruce unha chiapaneca
chegada dos lonxanos e frios altos
coa sua ultima criança no reboso
tenta vender chicles con pouco exito
mentres eu na esquina tomo unhas fotos
da miña amiga dos malavares
que lle ensino a duas curiosas meniñas
que se sentaron nas mesmas escaleiras
e platico un pouco con elas
pero ven a sua nai e xa se nos van

dias despois no mesmo semaforo
as chamacas preguntaron á pallasa
el señor de las fotos no viene

oaxaca 10-2-09

manolo pipas

terça-feira, junho 02, 2009

Encontros no 7º andar

Foi o sábado pasado 30 de Maio, no café Uf. Alí, unha vez máis gozamos da palabra, da música e a amizade...
Moitas grazas a todos por compartir tan inesquecíbel intre connosco.
Na foto, de esquerda a dereita: Alfonso Láuzara, Enrique Leirachá, rosanegra, Concha Rousía, Servando Barreiro, Cruz Martínez e Manolo Pipas. Vídeos e foto: rosanegra e Cruz Martínez
Manolo Pipas

segunda-feira, junho 01, 2009

domingo, maio 31, 2009

Casa Museo Diego de Giráldez

O pasado domingo abriu de novo as portas... este é o terceiro aniversario da súa Casa Museo. Se queredes ver as numerosas obras do artista da Cañiza, todos os domingos está aberto ao público.

Foto: Begoña