terça-feira, novembro 24, 2009
sexta-feira, novembro 20, 2009
Caracola de café
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a maré,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda
Let's have a cup of coffee here, yeah!
.
......................................... - Alfonso Láuzara -
quarta-feira, novembro 18, 2009
LONGE DESDE A NOITE
o vento é a pátria que te acalenta com suas asas de indulgência,
arrecifes de ar para o mar que lança o teu lamento
sobre a noite de teu sonho.
Gravita nevoeiro, seu resplendor contra teu rosto,
o cristal onde vislumbras o fundo do ontem,
os restos de um tempo sem tempo no tremor de tuas visões.
¿Que muralhas derruba tua voz no sigilo da noite?
essa distância que cai como uma tela entre o vazio e a memória ardente dos dias.
¿Que emissária luz convocas desde o jardim insone, abaixo das pedras que resguardan a cor das eneidas?
Semelhante a rumor de fábula,
crescente lume na ombreira deserta,
olhas-te num espelho de fumaçae és a mesma fumaça
que arde ao outro lado do imenso túnel;
vertigem com sabor da pálida maré,
água muda onde ancoraste a árvore de tua misteriosa sombra.
Pedes ao branco que rasgue a sua luz
onde a solidão é o rito acostumado
abaixo o pó dos séculos,
bebes teu copo de medo abaixo da saia dos augúrios,
o aposento mais oculto entre os fios que maquina o destino.
E chegaste pouco a pouco a fundir-te no silêncio,
A ser a cisco que golpeia indiferente,
um corpo de bruma submergido em seu Orión de seco calafrio
com tua manhã envolvida em borbulha imóvel,
último eco de areia passageira.
Pesa em ti a estação da nostalgia,
a demência cinza da tormenta se apodrecendo na boca escura da terra.
¿A quem clamas por este abismo?
Canto mutilado de corvos que perfuram o profundo céu.
Marlene Pasini
Santa Fe México
www.marlenepasini.blogspot.com
sábado, novembro 14, 2009
" Diego de Giráldez-Realismo NAS, XXXV Aniversario"
Fernando Franco, De Pablos, O Alcalde e o pintor.
segunda-feira, novembro 09, 2009
Mãe Terra ou Gaia
alexandre teixeira mendes
terça-feira, novembro 03, 2009
As imaxes " Encontros no 7º andar"

Poetas que recitaron: rosanegra, Alberte momán, Cruz Martínez, Alfonso Láuzara, Enrique Leirachá, Alba e Xavi.
http://www.youtube.com/watch?v=_T1mYwblMWE
Alba
http://www.youtube.com/watch?v=zQ7a5Q85hW4
Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=VEC8J-I34aw
Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=zQn4j_AZReY
Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=2Ly1fN5HuzU
Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=xviya8ZkCz8
sexta-feira, outubro 30, 2009
ENCONTROS NO 7º ANDAR (31 de outubro)
nova viaxe ó outro mexico cronica primeira
nova chegada a cidade de mexico meses despois doutra viaxe
e da aparicion da chamada gripre porcina e logo denominada gripe a
e este suceso é aprobeitado polas transnacionais farmaceuticas
e polo represor goberno para intensificar o control social
a gripa está mui presente no aeroporto parisino onde facemos trasbordo
e hai algunhas mascariñas nas caras de temerosas persoas
e en diversos cartaces que falan da tamen chamada pandemia
e presente no avion galo e no aeroporto mexica da cidade de chegada
un papeliño verde temos que cobrir poñendo aspas ou non
nos cuadradiños correpondentes a se temos mareos febres vómitos diarreas
e outros sintomas de gripas e tamen doutros achaches moi distintos pois
na entrada da alameda central monta o seu posto una indixena triqui
unha oaxaqueña emigrada ou exiliada recoñecida pola sua vestimenta
un bermello huipil como outros que sempre ollamos na cidade
na alameda unha escultura para beetoven e perto del un vello cun organillo
e no medio do parque outra inmensa estatua de benito juarez
e perto dela estaba o queimadeiro da inquisicion
no mero centro desta chamada megalopoli
no zocalo tamen chamado praza da constitucion
levan semanas en planton indixenas tzotziles chegados de chiapas
para denuciar a impunidade pola masacre na comunidade de acteal
no minicipio de chanalhó en decembro do 1997
dun estado que ven de liberar os presos acusados dos feitos
pero outros denunciamos que a impunidade é precisamente
a liberacion destas persoas e que as que mandaron matar
sigan nos seus despachos ou na rua preparando mais mortes
o solpor no chamado cerro da estrela en iztapalapa
canta memoria estas pedras so comparten co vento
este vento do texcoco que quere pero non pode
limpar este aire de morte deste mexico sen fondo
a inmensa cidade ai abaixo con miserias e fantasmas
as familias que non arrancan e seguen mercando santos
o vello templo mexica do lume por canto tempo apagado
e nas covas ben calados outros fantasmas do cerro
agardanos a visita a poboacion de atenco
pero xa non ao planton de la otra campaña
en apoio aos presos que foi retirado hai uns meses .....
e na galiza ficades na defensa da nosa lingua
da cultura da terra e do mar e de tantos dereitos pisoteados
mal momento para sair do país pero xa se me caducou
o bisado dese señor das ghasiosas
por acá logo nos toparemos con fenosa e endesa
e tamen con ducias de brigadistas na defensa destas terras e pobos
unha aperta desde o que foi a cidade de tecnochtitlan
fugaemrede 30-10-09
Manolo Pipas
domingo, outubro 25, 2009
CAIXA INACESSÍVEL
sobre os montes
agitam os braços de névoa
_______________
Azul subtrai o céu
a água
a luz
e fixa o horizonte
José Vicente
quarta-feira, outubro 21, 2009
Às vezes temo a metamorfose
Como alugar um pedaço,
Ainda que só seça uma porção duma alegria
ou a migalha do reflexo dum sorriso
Quando penso papa,ainda hoje que foste
de pressa
como uma chama dum círio, com um assopro
em um instante
como uma ligeira borboleta...
É um triste facto!
Tremo ao pensar na data do teu falecimento
A consciência da tua morte, enoja-me papa!
Não posso evitar e lembro,
lembro...
Amanhã que disseste adeus
aquele adeus definitivo
aquelas horas longas
longas
O tristonho soar do sino que ainda me fere
que bate na minha alma como um martelo
e bate
bate
bate...
Cruz Martínez
3º premio no Certame literário AALF Freamunde, 2003 ( Portugal)
domingo, outubro 18, 2009
sábado, outubro 17, 2009
domingo, outubro 11, 2009
sexta-feira, outubro 09, 2009
corazon de tantas terras
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias
esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras
mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama
esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras
pipas galiza 10-09
quinta-feira, outubro 08, 2009
sábado, outubro 03, 2009
quinta-feira, outubro 01, 2009
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.
No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.
E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.
E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.
No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.
No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída
que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.
E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTROS 7º ANDAR
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.
Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida
¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...
E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.
Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.
E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...
Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E abrín os ollos...
E abrín a alma...
Miguel Ángel Alonso Diz
segunda-feira, setembro 28, 2009
O 26 de setembro no Café UF " Negra Sombra"
Queremos agradecer a todos os amigos que se achegaron e compartiron connosco a maxia da palabra, a música e a amizade. Moitas grazas!.
Ligazóns dos vídeos deste encontro:
Miguel Ángel Alonso
http://www.youtube.com/watch?v=Ly196lVG-Cs
Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=36FK3A44YjM
Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=uixoiGEcw-w
Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=CJwrTwUJrdI
rosanegra
http://www.youtube.com/watch?v=aj0v7wb1Icg
Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=PDQ-dTdd7hI
sábado, setembro 26, 2009
terça-feira, setembro 22, 2009
a terra e a comunidade
os pes e a terra
as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola
as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira
e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate
o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros
co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata
o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.
domingo, setembro 20, 2009
quinta-feira, setembro 17, 2009
O DESPROPÓSITO (Unha ducia de razóns)
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.
Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.
Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.
O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.
Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.
¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.
O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.
Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.
ANA VALÍN
domingo, setembro 13, 2009
FOTOSSÍNTESES
O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)
Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.
A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:
esse algo que você viu e agora recorda.
Não subiremos o diafragma, essa é minha última vontade, estou seguro, seremos heróis. Vou dizer-lhe uma sozinha vez, a parede será um chapéu porque o sol é um Niágara e toca teu frente.
Entre nós não há nada, salvo o que ocorre quando nos observamos. Arrastamos a luminação perfeita, o gato dorme para não esquecer a casa. Salta do obturador um barulho principal, é o mesmo de uma máquina de escrever. O destino é o mesmo para todos.
A fonte prove de um flash electrónico com chapéu a uns 65 centímetros acima de meu ombro. Depois, o borde de um lampejo regressou tudo, regressa tudo a meus olhos, a solidão de uma estação de comboios ficou impressa, e tu com a paciência da erva.
Durante muitos anos roubo-te numa cita, num instante, concreto e isolado. A foto é uma frase para que não desapareças. Olha o enquadre, deixa de tocar-te no espelho, um retrato não é uma semelhança. Não te preocupes a garganta, já quase termino o rolo; pronto, teu corpo revolto sobreviverá ao tempo. Uma máquina o copiou, isso é o que importa no castelo num dia de verão.
1.- O obturador deixa-te acender em todas essas cores, em todas essas linhas e na forma te captura, te compartilha, te leva a outra terra.
3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.
5.- Anotemos as impressões.
Ramón Peralta
quarta-feira, setembro 09, 2009
A MILPA E O PALIACATE
segunda-feira, setembro 07, 2009
...o da fragilidade da natureza humana.

Animal Humano
Diremos, à guisa de roteiro, que a realidade é sempre bifronte. Será que a mão direita não pode nunca conhecer a mão esquerda, apenas interpretá-la e traduzi-la? O estranho, sim, é que o animal humano, nunca será demais insistir, patenteia a marca de uma espécie altamente inventiva ou até a mais predatória e destruitiva. Note-se. Porém, que a sua capacidade inventiva potencializou a tecno-ciência; criou as condições da transformação da superfície do planeta e criou o mundo da tecnosfera. Não é ocioso fazer esta constatação. Mas interessa fixar como ponto assente que a tecno-ciência acentuou um problema por resolver: o da fragilidade da natureza humana.
alexandre teixeira mendes
quinta-feira, setembro 03, 2009
esperta
domingo, agosto 30, 2009
A vacaloura dos meus soños
que as roseiras tiñan espiñas...
A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.
Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.
Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.
Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.
Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.
Seica, xa
...............non
......................o fai
é filósofa...
Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...
Xa
......non
.............importa.
Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.
rosanegra
3º Premio no XXIII Certame de Poesía FELICIANO ROLÁN
convocado pola Agrupación Cultural Guardesa, agosto 2009.
quarta-feira, agosto 26, 2009
Liliana Celiz
El estivo aquí, acaba de marchar
millóns de anos antes
reverdecer sanguíneo de desgraza,
en rito de auga morna
último lapis.:::
::: As dez cabezas da fada polo chan,
losqueada
ancorada no recuncho de máquinas,
posta a corda
que non houbo pasto afín que te agarime.:::
Xa nunca máis
os que moíamos azucre
e o devir
do oso e dos desertos
dentes
acharon a súa gorida
e as nosas carnes
pingando ultimamente. :::
www.poesiaceliz.com/
Traducido ao galego por: rosanegra
sexta-feira, agosto 21, 2009
segunda-feira, agosto 17, 2009
Se cadra, son pequena de máis
alugada na parte externa dos folículos
..................................................ddo seu cabelo
apreixada fortemente e chuchando nel
coma unha carracha teimuda
que permanece inamovíbel
na prezada extensión que a alimenta
succiónoo, igual que o vexetal
absorbe a humidade que lle dá a vida
Enriba súa, síntome unha insaciábel
..................................................chuchona
que adoita pendurarse das súas partes
e aferrarse coma un arácnido parapléxico
incapacitado para saír do microclima
que descubriu no medio das nádegas quentes
Debruzada, permanezo enriba do seu peito
Abrango un mundo de sensacións
e celebro a danza espasmódica dos orgasmos
na lene superficie do meu hospedador
Se cadra, son pequena de máis
e parasito con total impunidade
.........................................no copyright
tatuado entre os seus cadrís
mergúllome cara o fondo
e acomódome coma gasterópodo
adherido aos rochedos do litoral
fumego coma chama acesa
e fico sen cabeza, coa certeza
de ser sexo aberto, á espera...
A lentura posúeme
trócame nunha lagoa
cando me tombo na auga salgada
...........................................do seu pube
Estouro como un foguete en día de festa
ao ritmo que marcan os seus dedos
............................................. na miña pelve
No aquelarre, son cascuda Sherezade
e entrégome obsesa bailando en coiro
...............................................a danza dos sete veos
Chimpando, ás apalpadelas polo seu embigo espido
que bambea igual que un vimbio
no solpor que nos ispe de temores
e aprendo a comprendelo
enleada na súa lingua de amorodo
Aproximadamente son 50000 lambetadas
as que se rexistran na epiderme
.........................................50000 degoiros
expresados na longametraxe do seu corpo
Os debuxos multiformes
invaden este territorio de meu e
................................................avanzo
como un rexemento de formigas
.........................................facéndolle cóxegas
Conexa á miña lingua hai unha boca
....................................................mollada
que agarda enchouparse en min
Se cadra, sometereime
...........................pois convénme

Cruz Martínez
Este poema acadou o segundo premio no XXIII Certame de Poesía.." Feliciano Rolán". Convocado pola Agrupación Cultural Guardesa (A Guarda, agosto 2009)
quarta-feira, agosto 12, 2009
domingo, agosto 09, 2009
Elisabete Pires Monteiro
"Medeia e Jasão" - Bebeth (Porto, 2009)
http://www.elisabetepiresmonteiro.blogspot.com/
.
CONTO HIPER-BREVE DA RAINHA DO SOL
Ela conheceu um ser de segurança vindo do céu que lhe prometeu o sol e pronto a fez rainha numa gaiola dourada de feixes para viver sem tempestades, sempre em acalma, mas sucedeu que chegou com sucesso afinal num dia nublado e ela voou livre com o vento que não conhece gaiolas.
- Alfonso Láuzara Martínez -
.
quinta-feira, agosto 06, 2009
XXIII PREMIO DE POESÍA FELICIANO ROLÁN
Onte 5 de agosto, foron entregados os premios do Certame Poético convocado pola "Agrupación Cultural Guardesa" , patrocinado polo Concello de A GUARDA e subvencionado pola Comisión de Festas do Monte. quinta-feira, julho 30, 2009
segunda-feira, julho 27, 2009
O 24 de xullo estivemos en Compostela
sábado, julho 25, 2009
quinta-feira, julho 23, 2009
domingo, julho 19, 2009
Amante tocada pola antropofaxia
e eu atopo un milleiro de razóns para
..................................................estar aquí
Rompo as unllas
na obsesiva tarefa de descubrirte a
..........................................rabuñaduras
Ocúpome de ti, ben o sabes
Teño a psicopatía do tacto
Déitate ao meu carón e fagámolo amor
Debúxame as liñas, o poema
que atravesa a corrente do meu sangue
porque o meu pube é a base cóncava
con acceso directo aos teus abrazos
.......................... Entra en min, mainamente
como a choiva miúda de antonte
Cruz Martínez
Primeiro premio no XXII Certame de Poesía " Rosalía de Castro" 2008 Cornellá (Barcelona)
quarta-feira, julho 15, 2009
segunda-feira, julho 13, 2009
nas tebras.3
ao caercara atrás
cérranselle
os ollos
como unha
ventá cegada
polo sol
para
toda
súa existencia.
os seus labres
esvaécense.
sobre a mesa quedan
as palabras que non se dixeron,
dous pratos fríos
é a espera.
o que preguntou
xa nunca terá resposta
o que abriu esgotou
nas mans del
a súa existencia,
queda ido, canso,
morto no outro
e a súa cadeira baleira.
o coitelo no seu peito
é un reloxo de sol
que vai marcando
o tempo morto.
fora no eido
a xeada aínda
aterece a herba
de tanta tristeza.
¡ se non fora que sempre
é de noite nas tebras!.
Enrique Leirachá
sexta-feira, julho 10, 2009
Liliana Celiz

:::Areas. Todas as chuvias grosas son do ar
e non hai vestidos,
as follas son os arcos dos peitos
e todo o tempo foi de transparencias,
só os peixes brillan tras a auga.:::
:::Ao verdadeiro país de sombras húmidas
mañá
e andarás amodo camiñando
é cada cousa fóra do seu sitio
impregnación azul dos obxectos
todo será durmindo mentres tanto
a luz que cae oblicua
a túa pupila.:::
:::De plumas verdes,
as árbores medraban tras o valado
e o pasto era a cor do ceo,
sen raíces.:::
segunda-feira, julho 06, 2009
Intantâneas (alguns fragmentos)
O horizonte é algo que só faz sentido para um observador. As formigas avançam
terça-feira, junho 30, 2009
Encontros no 7º Andar ( sábado 27 de xuño)
sexta-feira, junho 26, 2009
Concentración diante do Parlamento
09:30 - 11:00h. Santiago de Compostela
A masiva concentración do día 23 de San Xoán estivo adubada con música de gaita e voces ao unísono, cantando a nova versión de “ A saia de Carolina “, inspirada en Nuñez Feijo... todo un éxito!!...
“( FRAGAS) Derrogas Albertiño?
(ALBERTOS) Derrogo, si señor,
(FRAGAS) Dime que derrogaches
(ALBERTOS)A normalización! (3)
(FRAGAS) Derrogas Albertiño?
(ALBERTOS) Derrogo, si señor!”
A indignación do Pobo Galego é cada vez máis fonda. Moitos estivemos alí para protestar pola derrogación do noso decreto e pola instauración doutro. Feijo de alcume “Habichuela”, para respectar o bilingüismo harmonioso que merece... segue coa súa teima de atacar a todos os galegofalantes, a onde quere chegar?
“Manda carallo paisan@s
De que nos vai esta xente?
Quen máis vai contra o galego
É o propio presidente”
Por desgraza imos ter 4 Anos Escuros en Galiza, agardemos botalos para que non sexan máis.
“ Van contra do noso idioma
Ou español ou inglés
Nunha nación que é Galiza
Parece o mundo ao revés!”
O mundo ao revés, “Galicia, agora é o país das Marabillas” onde o coello branco anda apurado e ten moita presa por derrogar a Lei e a raíña de picas de alcuña “ picona” instiga co seu bilingüismo cortando cabezas.
“ Pelexemos amiguiños
Pois a cousa non é broma
Queren acabar con todo
E empezan polo idioma”
A Mesa pola Normalización Lingüística segue pelexando duramente, o seu presidente e demais representantes berran por unha Galiza Ceibe!!!
Texto de rosanegra
Letra da canción CIG ( Confederación Intersindical Galega) Ensino
quinta-feira, junho 25, 2009
Caracola de café
Mar-e-onda mar-e-onda
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a mare,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda
Let´s have a cup of coffee here, yeah!
.
........................................ Alfonso Láuzara
.
terça-feira, junho 23, 2009
domingo, junho 21, 2009
quinta-feira, junho 18, 2009
Concentración en apoio a Carlos Callón, 17 de xuño nos Xulgados de Santiago de Compostela
SEMPRE EN GALIZA E SEMPRE EN GALEGO!!!!
rosanegra
quarta-feira, junho 17, 2009
CAMBADOS TEN O SEU POETA, RAMÓN CABANILLAS
domingo, junho 14, 2009
POEMAS DO DÍA E DA NOITE
PRESENTACIÓN
Eu non son de dereitas
nin de esquerdas,
eu,
son do ceo e da terra,
fillo do mar e do vento;
náufrago dos meus soños,
preso do meu latexo.
Guerreiro ante inxustizas,
monxe no meu templo,
ferreiro na forxa, teus ollos,
pallaso no circo do tempo.
quarta-feira, junho 10, 2009
O CADRO
A figura do cadro non é real, mais semella un anaco de tempo que cobre a imaxe dunha muller. Ten volume e cor definido, é tan perfecta que ben pode ser unha foto impresa. Unha tea branca tapa a súa nudez e olla coas meniñas fixas nun punto incerto, o movemento puntual que abrangue todo un mundo tan sorprendente como infindo. A forma respira vida creada a partir da pintura e dunha man eficaz na precisión xeométrica. Os seus ollos reflicten a tristura de séculos pasados que cheiran a nostalxia e o podre dos fungos que parasitan a materia. Existe na escuridade do universo paralelo, aquel expresado dende a arte e o pensamento. E aí está impertérrita, aloumiñada entre o lusco-fusco e cun cobertor de señardade que a sostén “con manto branco”. A través da visión do artista-mago sae a eterna ligazón do espazo inconmensurable e do existencialismo artístico que debuxa un pincel.
sexta-feira, junho 05, 2009
uns versos desde oaxaca
nun soleado semaforo da cidade
unha compañeira vestida de pallasa
xoga con bolas e fitas e pasa a gorra
e no mesmo cruce unha chiapaneca
chegada dos lonxanos e frios altos
coa sua ultima criança no reboso
tenta vender chicles con pouco exito
mentres eu na esquina tomo unhas fotos
da miña amiga dos malavares
que lle ensino a duas curiosas meniñas
que se sentaron nas mesmas escaleiras
e platico un pouco con elas
pero ven a sua nai e xa se nos van
dias despois no mesmo semaforo
as chamacas preguntaron á pallasa
el señor de las fotos no viene
oaxaca 10-2-09
manolo pipas
terça-feira, junho 02, 2009
Encontros no 7º andar
Vídeos e foto: rosanegra e Cruz Martínez
segunda-feira, junho 01, 2009
domingo, maio 31, 2009
Casa Museo Diego de Giráldez
quinta-feira, maio 28, 2009
quarta-feira, maio 27, 2009
Miguel Rubinos Conde
fósforos de ollos vermellos
fítanme...
o correr do día os dedos
parentes lonxincuos
Súbito,
nomes sen fin
ao telefone un río
o panadeiro
tamén a leiteira
as cousas
só paisaxes
rostros
son labios, sobrecellas
sobrecellas
dúbidas na xanela
finos cotobelos
xeonllos dobrando
na soidade do Metro
corenta direccións
e un só mesmo nome
e só o infinito.
segunda-feira, maio 25, 2009
Entrega do Pedrón de Ouro 2009 a Mini e Mero.
Obrigados tamén con Mariana Ploae-Hanganu que recibiu o Pedrón de honra, por saber tecer un fermoso fío entre Rumanía, Galicia e Portugal a través da linguas, que non son fronteira senón irmandade.
Luís Viñas
domingo, maio 24, 2009
"TRIBUTO A JOSÉ AFONSO”
Foi o pasado xoves 21 de Maio no Verbum ás 20h.Participaron os seguintes artistas POESIA: Xosé María Alvarez Cáccamo-Maria Xosé Queizán-Manuel Forcadela- Adelaide Graça. (Portugal)MÚSICA:-Grupo Na Virada-José Pumar-Tino Baz-Ana Ribeiro (Portugal). O acto rematou cantando todos " Grândola vila morena" .Aquí lles deixo unha pequena mostra.
Vídeos: Cruz Martínez



.gif)









