18 de outubro en Compostela

Fotos: Cruz Martínez

Máis en http://galizaenloita.blogspot.com/

Loita polo noso idioma, pola nosa identidade!!!

Mañá 18 de outubro todos en Compostela!!!

Deitado frente ao mar ( Celso Emilio Ferreiro)

Lectura ininterrompida en Vigo o 14 de outubro

corazon de tantas terras

esas zambas e tonadas
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias

esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras

mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama

esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras

pipas galiza 10-09

Vicente Castaño

MAGRITTE música POPVRINCIANA

POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -

No paro
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.

No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.

E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.

E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.

No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.

No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída

que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.


Miguel Ángel Alonso Diz

POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.

Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.

As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.

E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.


Miguel Ángel Alonso Diz

POEMAS ENCONTROS 7º ANDAR

Despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.

E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.

Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida

¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...

E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.

Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.

E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...

Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.

E abrín os ollos...
E abrín a alma...


Miguel Ángel Alonso Diz

O 26 de setembro no Café UF " Negra Sombra"

O sábado pasado, despois do verán retomamos os ENCONTROS NO 7º ANDAR.
Queremos agradecer a todos os amigos que se achegaron e compartiron connosco a maxia da palabra, a música e a amizade. Moitas grazas!.

Ligazóns dos vídeos deste encontro:

Miguel Ángel Alonso
http://www.youtube.com/watch?v=Ly196lVG-Cs

Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=36FK3A44YjM

Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=uixoiGEcw-w

Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=CJwrTwUJrdI

rosanegra
http://www.youtube.com/watch?v=aj0v7wb1Icg

Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=PDQ-dTdd7hI

ENCONTROS NO 7º ANDAR

Hoxe no café Uf, " Negra Sombra" a partir das 21h.

a terra e a comunidade

.
os pes e a terra

as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola

as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira

e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate

o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros

co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata

o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.

Maruja Mallo, pintora galega

A artista da xeración do 27 no seu estudio de Madrid, 1936

Muller con cabra, 1929

Ana María Gómez González (Viveiro, Lugo 1902 - Madrid, 1995). Na Casa das Artes de Vigo está exposta a súa obra ata o 10 de xaneiro.

UNHA MULLER QUE TRIUNFOU EN TEMPOS DE HOMES!.

O DESPROPÓSITO (Unha ducia de razóns)

Todos piden motivos, razóns, explicacións
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.

Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.

Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.

O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.

Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.

¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.

O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.

Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.

ANA VALÍN

FOTOSSÍNTESES

Acerca-te à janela, aí a luz cruza livremente, guarda o princípio universal, a velocidade de um meteoro; faz visível qualquer superfície e desenha teu rosto.

O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)

Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.

A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:

esse algo que você viu e agora recorda.

Não subiremos o diafragma, essa é minha última vontade, estou seguro, seremos heróis. Vou dizer-lhe uma sozinha vez, a parede será um chapéu porque o sol é um Niágara e toca teu frente.

Entre nós não há nada, salvo o que ocorre quando nos observamos. Arrastamos a luminação perfeita, o gato dorme para não esquecer a casa. Salta do obturador um barulho principal, é o mesmo de uma máquina de escrever. O destino é o mesmo para todos.

A fonte prove de um flash electrónico com chapéu a uns 65 centímetros acima de meu ombro. Depois, o borde de um lampejo regressou tudo, regressa tudo a meus olhos, a solidão de uma estação de comboios ficou impressa, e tu com a paciência da erva.

Durante muitos anos roubo-te numa cita, num instante, concreto e isolado. A foto é uma frase para que não desapareças. Olha o enquadre, deixa de tocar-te no espelho, um retrato não é uma semelhança. Não te preocupes a garganta, já quase termino o rolo; pronto, teu corpo revolto sobreviverá ao tempo. Uma máquina o copiou, isso é o que importa no castelo num dia de verão.

1.- O obturador deixa-te acender em todas essas cores, em todas essas linhas e na forma te captura, te compartilha, te leva a outra terra.

2.- Não precisamos saber mais palavras, aqui o corpo petrificado é belo, sem dupla intenção; pendurado de uma abeja ignora o silêncio que lhe rodeia.

3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.

5.- Anotemos as impressões.

Ramón Peralta

A MILPA E O PALIACATE

Presentación do libro de Manolo Pipas "A MILPA E O PALIACATE" nos camiños do outro México. Poemas e crónicas con debuxos de Eva Castro.

Na Cova dos Ratos ( Caleidoskopio) Vigo, sábado 12 ás nove e media da noite.

...o da fragilidade da natureza humana.

Animal Humano
Diremos, à guisa de roteiro, que a realidade é sempre bifronte. Será que a mão direita não pode nunca conhecer a mão esquerda, apenas interpretá-la e traduzi-la? O estranho, sim, é que o animal humano, nunca será demais insistir, patenteia a marca de uma espécie altamente inventiva ou até a mais predatória e destruitiva. Note-se. Porém, que a sua capacidade inventiva potencializou a tecno-ciência; criou as condições da transformação da superfície do planeta e criou o mundo da tecnosfera. Não é ocioso fazer esta constatação. Mas interessa fixar como ponto assente que a tecno-ciência acentuou um problema por resolver: o da fragilidade da natureza humana.

alexandre teixeira mendes

esperta

déixate levar,

os sentimentos

mudaron,

agora en ti

só medra o urbanismo,

as pombas perfilan

os tellados,

déixate levar,

queres e non sabes espertar,

contarei ata tres,

cando toque a túa fronte

coa miña man,

espertas,

oxalá podas facelo,

non é máis complicado

que vivir,

non é máis complicado

que pronuncialo teu nome,

déixate levar,

agora esperta,

mira as pombas,

levan nas súas ás

os teus presentimentos,

abre os ollos,

déixate levar,

deixa que esquiven os tellados,

colle a mensaxe

que traen para ti,

abre os ollos,

déixate levar,

non é máis complicado

que vivir,

non é máis complicado,

que pronuncialo teu nome,

oxalá podas facelo.

Enrique Leirachá

A vacaloura dos meus soños

E foi, denantes de saber
que as roseiras tiñan espiñas...

A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.

Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.

Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.

Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.

Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.

Seica, xa
...............non
......................o fai
é filósofa...

Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...

Xa
......non
.............importa.

Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.

rosanegra

3º Premio no XXIII Certame de Poesía FELICIANO ROLÁN
convocado pola Agrupación Cultural Guardesa, agosto 2009.

Liliana Celiz

::: Arcas negras.
El estivo aquí, acaba de marchar
millóns de anos antes
reverdecer sanguíneo de desgraza,
en rito de auga morna
último lapis.:::

::: As dez cabezas da fada polo chan,
losqueada
ancorada no recuncho de máquinas,
posta a corda
que non houbo pasto afín que te agarime.:::
Xa nunca máis
os que moíamos azucre
e o devir
do oso e dos desertos
dentes
acharon a súa gorida
e as nosas carnes
pingando ultimamente. :::

www.poesiaceliz.com/

Traducido ao galego por: rosanegra

A bolsa, elemento perturbador

Se cadra, son pequena de máis

Semello unha parasita
alugada na parte externa dos folículos
..................................................ddo seu cabelo
apreixada fortemente e chuchando nel
coma unha carracha teimuda
que permanece inamovíbel
na prezada extensión que a alimenta
succiónoo, igual que o vexetal
absorbe a humidade que lle dá a vida
Enriba súa, síntome unha insaciábel
..................................................chuchona
que adoita pendurarse das súas partes
e aferrarse coma un arácnido parapléxico
incapacitado para saír do microclima
que descubriu no medio das nádegas quentes
Debruzada, permanezo enriba do seu peito
Abrango un mundo de sensacións
e celebro a danza espasmódica dos orgasmos
na lene superficie do meu hospedador
Se cadra, son pequena de máis
e parasito con total impunidade
.........................................no copyright
tatuado entre os seus cadrís
mergúllome cara o fondo
e acomódome coma gasterópodo
adherido aos rochedos do litoral
fumego coma chama acesa
e fico sen cabeza, coa certeza
de ser sexo aberto, á espera...
A lentura posúeme
trócame nunha lagoa
cando me tombo na auga salgada
...........................................do seu pube
Estouro como un foguete en día de festa
ao ritmo que marcan os seus dedos
............................................. na miña pelve
No aquelarre, son cascuda Sherezade
e entrégome obsesa bailando en coiro
...............................................a danza dos sete veos
Chimpando, ás apalpadelas polo seu embigo espido
que bambea igual que un vimbio
no solpor que nos ispe de temores
e aprendo a comprendelo
enleada na súa lingua de amorodo
Aproximadamente son 50000 lambetadas
as que se rexistran na epiderme
.........................................50000 degoiros
expresados na longametraxe do seu corpo
Os debuxos multiformes
invaden este territorio de meu e
................................................avanzo
como un rexemento de formigas
.........................................facéndolle cóxegas
Conexa á miña lingua hai unha boca
....................................................mollada
que agarda enchouparse en min

Se cadra, sometereime
...........................pois convénme


Cruz Martínez

Este poema acadou o segundo premio no XXIII Certame de Poesía.." Feliciano Rolán". Convocado pola Agrupación Cultural Guardesa (A Guarda, agosto 2009)

ALEX CAL - banda deseñada

.

ALEX CAL OLIVEIRA

un novo artista galego que trunfa no mundo do comic

.

Elisabete Pires Monteiro

.

"Medeia e Jasão" - Bebeth (Porto, 2009)

http://www.elisabetepiresmonteiro.blogspot.com/

.

CONTO HIPER-BREVE DA RAINHA DO SOL

Ela conheceu um ser de segurança vindo do céu que lhe prometeu o sol e pronto a fez rainha numa gaiola dourada de feixes para viver sem tempestades, sempre em acalma, mas sucedeu que chegou com sucesso afinal num dia nublado e ela voou livre com o vento que não conhece gaiolas.

- Alfonso Láuzara Martínez -

.

XXIII PREMIO DE POESÍA FELICIANO ROLÁN

De esquerda á dereita: Isaura Lago Álvarez, Rosa Martínez (rosanegra), detrás o Alcalde de A Guarda D. José Manuel Domínguez, Cruz Martinez, Presidenta da Agrupación Cultural Dª. Julia Sobrino e Xermán Torres.

Onte 5 de agosto, foron entregados os premios do Certame Poético convocado pola "Agrupación Cultural Guardesa" , patrocinado polo Concello de A GUARDA e subvencionado pola Comisión de Festas do Monte.

Os galardoados foron os seguintes:

1º Premio

Xermán Torres " DE PROFUNDIS"

2º Premio

Cruz Martínez Vilas " SE CADRA SON PEQUENA DE MÁIS"

3º Premio

Rosa Martínez ( rosanegra) " A VACALOURA DOS MEUS SOÑOS"

Accésit

Isaura Lago Álvarez " SUEÑOS"

Vicente Castaño

O 24 de xullo estivemos en Compostela

apoiando o manifesto a prol do galego. Convocado pola Asociación de escritores en lingua galega. Foi ás 17h. diante da estatua de Rosalía de Castro.

Foto e vídeo: Cruz Martínez

25 DE XULLO - DÍA DA PATRIA GALEGA

O SÁBADO 25 VOLVÉMONOS A ENCONTRAR

Amante tocada pola antropofaxia

As túas mans gabean pola miña nudez
e eu atopo un milleiro de razóns para
..................................................estar aquí
Rompo as unllas
na obsesiva tarefa de descubrirte a
..........................................rabuñaduras
Ocúpome de ti, ben o sabes
Teño a psicopatía do tacto
Déitate ao meu carón e fagámolo amor
Debúxame as liñas, o poema
que atravesa a corrente do meu sangue
porque o meu pube é a base cóncava
con acceso directo aos teus abrazos
.......................... Entra en min, mainamente
como a choiva miúda de antonte

Cruz Martínez

Primeiro premio no XXII Certame de Poesía " Rosalía de Castro" 2008 Cornellá (Barcelona)

"ONCE máis 15" ( O 17 de xullo no Café UF )

nas tebras.3

ao caer
cara atrás
cérranselle
os ollos
como unha
ventá cegada
polo sol
para
toda
súa existencia.

os seus labres
esvaécense.

sobre a mesa quedan
as palabras que non se dixeron,
dous pratos fríos
é a espera.

o que preguntou
xa nunca terá resposta
o que abriu esgotou
nas mans del
a súa existencia,
queda ido, canso,
morto no outro
e a súa cadeira baleira.

o coitelo no seu peito
é un reloxo de sol
que vai marcando
o tempo morto.

fora no eido
a xeada aínda
aterece a herba
de tanta tristeza.

¡ se non fora que sempre
é de noite nas tebras!.

Enrique Leirachá

Liliana Celiz

:::Areas. Todas as chuvias grosas son do ar
e non hai vestidos,
as follas son os arcos dos peitos
e todo o tempo foi de transparencias,
só os peixes brillan tras a auga.:::

:::Ao verdadeiro país de sombras húmidas
mañá
e andarás amodo camiñando
é cada cousa fóra do seu sitio
impregnación azul dos obxectos
todo será durmindo mentres tanto
a luz que cae oblicua
a túa pupila.:::

:::De plumas verdes,
as árbores medraban tras o valado
e o pasto era a cor do ceo,
sen raíces.:::

www.poesiaceliz.com/deltraje.htm

Traducido por rosanegra

Intantâneas (alguns fragmentos)

O horizonte é algo que só faz sentido para um observador. As formigas avançam em fila. A fé move montanhas. O arco-íris não existe fora de nossos olhos. Também sabemos que uma pedra é em realidade uma colecção enorme de átomos que se mantêm vinculados pelo que chamamos enlaces químicos. E os átomos estão formados por partículas subatómicas que, a sua vez, estão formadas por:

Recordemos um automóvel é uma partícula, o golpe de um boxeador é uma força, o espaço entre o núcleo atómico e os electrões é vazio. Uma onda é uma onda. O horizonte, as emoções e as lembranças são produzidos pelo mesmo efeito quando lançamos uma pedra ao estanque e se formam pequenas ondas até a orilha percorrendo a totalidade da superfície. No povo, uma porta amarela, um campo de cebolas. Um retrato com a cara cheia de medo. O homem recostado, doente, mal se lhe viam os olhos. Eles tratavam de se ver no espelho. Sempre os desconhecidos, os que saem nas fotos e sorriem. O granjeio com seu cão, um galgo. Ambos, não sê por que, têm os mesmos olhos. Tampou-se a metade de seu rosto, em lugar de seu olho, ficou seu anel. o relâmpago verde dos papagaios. Meus cabelos eram nuvens estendidas, como se fossem lumes, grandes lumes brancos. A preocupação são as mãos no rosto. Um tubarão no posto do mercado. A lua cheia sobre um grupo de nuvens. Sonhei um semeadoiro espesso, alto e por em cima dourado. O som do anúncio vermelho de lâmina ao soprar o vento. Essa luz que atraia os insectos.

Ramón Peralta

Encontros no 7º Andar ( sábado 27 de xuño)

De esquerda á dereita: Alberte Momán, Cruz Martínez, Lois Magariños, rosanegra, Miguel Ángel Alonso, Enrique Leirachá, Alfonso Láuzara.

Outro mes máis... os encontros poéticos tiveron lugar no Café UF. A poesía foi aloumiñada polos integrantes da foto e compartiron momentos inesquecibles coa palabra, e tamén coa imaxe, Lois Magariños presentou o seu traballo artístico e audiovisual. Todos e cada un dos asistentes gozaron da boa compaña nunha noite conquistada polas verbas e o corazón. Graciñas a todos!!!.

rosanegra e Cruz Martínez

Miguel Ángel Alonso

Alberte Momán

Alfonso Láuzara

Concentración diante do Parlamento

09:30 - 11:00h. Santiago de Compostela
A masiva concentración do día 23 de San Xoán estivo adubada con música de gaita e voces ao unísono, cantando a nova versión de “ A saia de Carolina “, inspirada en Nuñez Feijo... todo un éxito!!...
“( FRAGAS) Derrogas Albertiño?
(ALBERTOS) Derrogo, si señor,
(FRAGAS) Dime que derrogaches
(ALBERTOS)A normalización! (3)
(FRAGAS) Derrogas Albertiño?
(ALBERTOS) Derrogo, si señor!”
A indignación do Pobo Galego é cada vez máis fonda. Moitos estivemos alí para protestar pola derrogación do noso decreto e pola instauración doutro. Feijo de alcume “Habichuela”, para respectar o bilingüismo harmonioso que merece... segue coa súa teima de atacar a todos os galegofalantes, a onde quere chegar?
“Manda carallo paisan@s
De que nos vai esta xente?
Quen máis vai contra o galego
É o propio presidente”
Por desgraza imos ter 4 Anos Escuros en Galiza, agardemos botalos para que non sexan máis.
“ Van contra do noso idioma
Ou español ou inglés
Nunha nación que é Galiza
Parece o mundo ao revés!”
O mundo ao revés, “Galicia, agora é o país das Marabillas” onde o coello branco anda apurado e ten moita presa por derrogar a Lei e a raíña de picas de alcuña “ picona” instiga co seu bilingüismo cortando cabezas.
“ Pelexemos amiguiños
Pois a cousa non é broma
Queren acabar con todo
E empezan polo idioma”
A Mesa pola Normalización Lingüística segue pelexando duramente, o seu presidente e demais representantes berran por unha Galiza Ceibe!!!


Texto de rosanegra
Letra da canción CIG ( Confederación Intersindical Galega) Ensino

ESTE SÁBADO, 27 DE XUÑO

Caracola de café

.
Mar-e-onda mar-e-onda
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a mare,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda
Let´s have a cup of coffee here, yeah!
.
........................................ Alfonso Láuzara
.

Elisabete Pires Monteiro - La Maladie -

."La pudeur de la Muse" - Bebeth (Porto)

.

http://www.elisabetepiresmonteiro.blogspot.com/

.

Vicente Castaño

Concentración en apoio a Carlos Callón, 17 de xuño nos Xulgados de Santiago de Compostela

Ás 12:30 horas, tivo que persoarse nos xulgados de Santiago o presidente da Mesa Carlos Callón, para declarar pola denuncia de "inxurias e calumnias". O xuíz -decano de " LA CORUÑA" orgulloso defensor da castelanización e da " Doma e Castración" do galego, séntese fondamente ofendido polas súas propias verbas " No tengo ningún rubor en seguir la ilegalidad del topónimo LA CORUÑA ". Cando escoitou nos medios de comunicación a frase literal dos beizos do noso compañeiro. Cal é o problema deste decano?...Cal é o motivo do seu sen vivir?...Antonio Fraga Mandián volve a cargar contra a lingua propia de Galiza e contra os seus defensores. Cómpre lembrarlle que o tempo pasa e a xustiza sempre dá a razón á verdade, nunca a unha persoa e aos seus cartos por moito poder que teña.
SEMPRE EN GALIZA E SEMPRE EN GALEGO!!!!

rosanegra

Carlos Callón falou á saída do Xulgado.

CAMBADOS TEN O SEU POETA, RAMÓN CABANILLAS

Cruz Martínez durante o recital

Obra de Luís Viñas ( No escuro)

Técnica mixta sobre lenzo

65x66cm, 2009

Acto homenaxe a Ramón Cabanillas celebrado o día 15 DE XUÑO-2009 ás 18:30h no Centro Comarcal EXPOSALNÉS (Cambados)

rosanegra recitando no acto

Saúl Otero organizador e colaborador do evento

POEMAS DO DÍA E DA NOITE

POEMAS DO DÍA -III-
PRESENTACIÓN

Eu non son de dereitas
nin de esquerdas,
eu,
son do ceo e da terra,
fillo do mar e do vento;
náufrago dos meus soños,
preso do meu latexo.

Guerreiro ante inxustizas,
monxe no meu templo,
ferreiro na forxa, teus ollos,
pallaso no circo do tempo.

Miguel Ángel Alonso Diz

O CADRO

A figura do cadro non é real, mais semella un anaco de tempo que cobre a imaxe dunha muller. Ten volume e cor definido, é tan perfecta que ben pode ser unha foto impresa. Unha tea branca tapa a súa nudez e olla coas meniñas fixas nun punto incerto, o movemento puntual que abrangue todo un mundo tan sorprendente como infindo. A forma respira vida creada a partir da pintura e dunha man eficaz na precisión xeométrica. Os seus ollos reflicten a tristura de séculos pasados que cheiran a nostalxia e o podre dos fungos que parasitan a materia. Existe na escuridade do universo paralelo, aquel expresado dende a arte e o pensamento. E aí está impertérrita, aloumiñada entre o lusco-fusco e cun cobertor de señardade que a sostén “con manto branco”. A través da visión do artista-mago sae a eterna ligazón do espazo inconmensurable e do existencialismo artístico que debuxa un pincel.

Texto inspirado no cadro de Diego de Giráldez " Con manto branco" 2001

rosanegra

uns versos desde oaxaca

o semaforo e as chamacas

nun soleado semaforo da cidade
unha compañeira vestida de pallasa
xoga con bolas e fitas e pasa a gorra
e no mesmo cruce unha chiapaneca
chegada dos lonxanos e frios altos
coa sua ultima criança no reboso
tenta vender chicles con pouco exito
mentres eu na esquina tomo unhas fotos
da miña amiga dos malavares
que lle ensino a duas curiosas meniñas
que se sentaron nas mesmas escaleiras
e platico un pouco con elas
pero ven a sua nai e xa se nos van

dias despois no mesmo semaforo
as chamacas preguntaron á pallasa
el señor de las fotos no viene

oaxaca 10-2-09

manolo pipas

Encontros no 7º andar

Foi o sábado pasado 30 de Maio, no café Uf. Alí, unha vez máis gozamos da palabra, da música e a amizade...

Moitas grazas a todos por compartir tan inesquecíbel intre connosco.

Na foto, de esquerda a dereita: Alfonso Láuzara, Enrique Leirachá, rosanegra, Concha Rousía, Servando Barreiro, Cruz Martínez e Manolo Pipas. Vídeos e foto: rosanegra e Cruz Martínez

Manolo Pipas

Enrique Leirachá

Casa Museo Diego de Giráldez

O pasado domingo abriu de novo as portas... este é o terceiro aniversario da súa Casa Museo. Se queredes ver as numerosas obras do artista da Cañiza, todos os domingos está aberto ao público.

Foto: Begoña

Este sábado 30 de maio, ás 20h. no Café UF

Miguel Rubinos Conde

No fondo dos cinseiros
fósforos de ollos vermellos
fítanme...
o correr do día os dedos
parentes lonxincuos
Súbito,
nomes sen fin
ao telefone un río
o panadeiro
tamén a leiteira
as cousas
só paisaxes
rostros
son labios, sobrecellas
sobrecellas
dúbidas na xanela
finos cotobelos
xeonllos dobrando
na soidade do Metro
corenta direccións
e un só mesmo nome
e só o infinito.

Entrega do Pedrón de Ouro 2009 a Mini e Mero.

Para os que temos matria, na aldea onde nacemos e na lingua que herdamos, para os que nos chamamos Balbino e fomos exiliados de nós mesmos nas infancias de desterro e desleixo, as verbas , a palabra de Mini e Mero, onte na entrega do Pedrón de Ouro 2009, fíxomos tremer de emoción contida. Eles que con Fuxan os Ventos nos despertaron dun sono, manteñen case corenta anos despois a mesma fertilidade, a ilusión de ir sementando o País gran a gran para que as chairas sigan a florecer. Grazas amigos, aínda que sexan malos tempos, seguide, loguiño de clarexar..... desenfornaremos xuntos o pan para sempre compartilo.

Obrigados tamén con Mariana Ploae-Hanganu que recibiu o Pedrón de honra, por saber tecer un fermoso fío entre Rumanía, Galicia e Portugal a través da linguas, que non son fronteira senón irmandade.

Luís Viñas

"TRIBUTO A JOSÉ AFONSO”

Foi o pasado xoves 21 de Maio no Verbum ás 20h.Participaron os seguintes artistas POESIA: Xosé María Alvarez Cáccamo-Maria Xosé Queizán-Manuel Forcadela- Adelaide Graça. (Portugal)MÚSICA:-Grupo Na Virada-José Pumar-Tino Baz-Ana Ribeiro (Portugal). O acto rematou cantando todos " Grândola vila morena" .Aquí lles deixo unha pequena mostra.

Vídeos: Cruz Martínez

Muíño rupestre achado na Serra da Groba

.Muíño rupestre do Corrubelo.

Serra da Groba

.

Esta curiosa peza é unha boa mostra dos numerosos xacementos arqueolóxicos da Serra da Groba, no Val Miñor. Atópase no recinto do I.E.S. 1º de Marzo, de Baiona (Pontevedra) grazas á iniciativa e interese dun profesor con importantes coñecementos de antropoloxía, e tamén á colaboración dun alumno do centro.

.

Os tempos son duros mais a vitoria é nosa

Poema homenaxe a Ramón Cabanillas

Quizais o arrecendo a terra mollada
foi quen de modular nun son
as verbas que se lle axuntaban na cordame

percorrendo a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar

Quizais, nas lousas do chan de Fefiñáns
haxa un antonte e acéndase unha lumieira
nesta noite, noitebra
de medos e corvos que nos empurran
ao OCASO “ Da terra asoballada”

O tempo semella que é un rapsodo e declama
...” Galicia está cansa,
soia cos seus pensamentos.
Non chora; secouse a fonte.
Ten as serpes chuchándolle os peitos...”
As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio

Mais eu, irredenta gabearei polos montes abertos

e percorrerei a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar

e igual que Ramón berrarei:
“...¡irmáns asoballados
de xentes estranxeiras,

ergámo-la bandeira azul e branca!
¡E ó pé da enseña da nazón galega
¡cantémo-lo dereito
a libre, nova vida!...”


Cruz Martínez

Vídeos da máis grande manifestación polo noso idioma

Os galegos tomamos as rúas de Compostela...

...E berramos ben forte: " Sempre en Galiza, sempre en galego"; "Na Galiza en galego"...
Foi unha manifestación histórica. Non cabía un galego máis en Santiago!!.
No galego nin un paso atrás... defendendo o noso idioma, a nosa identidade...

"O galego na sociedade" 12 de Maio no Auditorio do Areal. Interviñeron: Carlos Callón, Goretti Sanmartín e Yolanda Castaño

O 17 de Maio, todos en Compostela

Orlando Pompeu " entre Vigo e París"

O artista Orlando Pompeu Amosa estes días a súa obra " entre Vigo e Paris" no Círculo Mercantil e Industrial de Vigo. Dende o 2 a 31 de Maio, rúa Príncipe Nº 44.

Xa estivo noutras ocasións expoñendo na nosa cidade. Segundo as súas proprias palabras, gústalle moito Vigo e ven sempre que os seus compromisos llo permiten.

Nasceu a 24 de Maio de 1956, em Cepães, concelho de Fafe.
Estudou deseño, pintura e escultura en Barcelona, Porto e París. Nos anos 90 proseguiu no seu percurso artístico ao ir traballar para os Estados Unidos, e despois a Xapón. A sua obra consta de variadas colecións particulares e oficiais en Portugal, Galiza, Francia, Inglaterra, Brasil, Estados Unidos e Xapón.

http://www.orlandopompeu.com/

uns versos desde oaxaca

quinientos i tantos años
o el oro i los espejos

quinientos i tantos años
nuestros soles tan mal medidos
las lunas con las que vosotras caminabais
i que pasó con tus gentes en aquel tiempo
que pensarian los tuyos de los mios
el golpe de nuestro continente al vuestro

quinientos i tantos tantos años
vuestra evolucion natural cortada
i que queda de vuestras comunitarias vidas
esa luna con la que ahora yo camino
i que pensamos ahora unos de otras
ahora que los golpes vienen de tantos lados

quinientos i tantos tantos años
i cuantas historias tan mal medidas
i con la luna queremos seguir caminando

oaxaca 30-1-09

Manolo Pipas

Vicente Castaño

Poema experimental colectivo

Vexo a morte nas fraguas.
Hai un pasamento inevitábel se non loitamos por preservar a nosa etnia.

Unha minoría densa conquistou o espazo lírico
cun botafumeiro de alcol fervente.

Canta máis tolerancia os verquidos
máis intolerancia as centolas.

a ablación
a castración dos corpos
dos sentimentos das ideas

Sinto a humillación do prisioneiro,
A soedade do mariñeiro,
o temor enchido
a un infindo esquecemento
de abeloiros,
que me deixe no derradeiro
unha tumba...
de nome baleiro.

Liberdade, no sol da amañecida,

do galego na túa lingua
Escuridade,
ABUR!

Cando bebes auga dache unha identidade.

Que me queres amor se a meiga está no meu pensamento.

Si buscas la bondad entre el conflicto,
Trata de dar amor al incomprendido
sin entablar la guerra
Trata de ser bondad y comprender ahora
Y no crees conflicto y enemigos.

No medio da soidade da noite mais moura, párome.
A noite está a apoderarse de min, cando
ergo a vista e atopo a lúa.
A lúa, que coa súa luz imponme un
intre de acougo e felicidade.

A vida é bífida como unha serpe do deserto.


Poema feito o día 25 de abril no Café UF, " Encontros no 7º andar".
Moitas grazas a todos os que colaborastes cos vosos versos.

A memoria histórica en Teis (Vigo)

.."Na memoria dos homes e mulleres de Teis
asasinados e represaliados durante a ditadura fascista (1936-1975)
pola defensa da democracia e dos intereses populares.
Neste lugar foron asesinados
ANGELA IGLESIAS REBOLLAR e
JOSÉ RIEBLA GARCÍA (11-04-1937)
TEIS, 27 de Decembro de 2008"

++

Homenaxe no monte de A Guía (barrio de Teis) en Vigo

...