segunda-feira, novembro 30, 2009
AS VOCES DO PAN
sábado, novembro 28, 2009
Recital na Revolta

A Revolta, en Vigo (27 de novembro de 2009)
Pola esquerda: Iván Sopeséns, rosanegra, Cruz Martínez,
Rafa Balado, Xabi Xardón, Lucía Novas e Alfonso Láuzara
.
terça-feira, novembro 24, 2009
sexta-feira, novembro 20, 2009
Caracola de café
a túa inmensidade oceánica plena
soa na entraña cova dunha caracola
mincha, cativa silenciosa a maré,
conta areas milleiros nun silabario
para exhultar o poder encantador
que arrebata os sentidos abraiados.
Tomei café nun recipiente de deseño.
Caladiña caracola está en minutos musicais
de marea chea nesta sobremesa
mar-e-onda mar-e-onda mar-e-onda
Let's have a cup of coffee here, yeah!
.
......................................... - Alfonso Láuzara -
quarta-feira, novembro 18, 2009
LONGE DESDE A NOITE
o vento é a pátria que te acalenta com suas asas de indulgência,
arrecifes de ar para o mar que lança o teu lamento
sobre a noite de teu sonho.
Gravita nevoeiro, seu resplendor contra teu rosto,
o cristal onde vislumbras o fundo do ontem,
os restos de um tempo sem tempo no tremor de tuas visões.
¿Que muralhas derruba tua voz no sigilo da noite?
essa distância que cai como uma tela entre o vazio e a memória ardente dos dias.
¿Que emissária luz convocas desde o jardim insone, abaixo das pedras que resguardan a cor das eneidas?
Semelhante a rumor de fábula,
crescente lume na ombreira deserta,
olhas-te num espelho de fumaçae és a mesma fumaça
que arde ao outro lado do imenso túnel;
vertigem com sabor da pálida maré,
água muda onde ancoraste a árvore de tua misteriosa sombra.
Pedes ao branco que rasgue a sua luz
onde a solidão é o rito acostumado
abaixo o pó dos séculos,
bebes teu copo de medo abaixo da saia dos augúrios,
o aposento mais oculto entre os fios que maquina o destino.
E chegaste pouco a pouco a fundir-te no silêncio,
A ser a cisco que golpeia indiferente,
um corpo de bruma submergido em seu Orión de seco calafrio
com tua manhã envolvida em borbulha imóvel,
último eco de areia passageira.
Pesa em ti a estação da nostalgia,
a demência cinza da tormenta se apodrecendo na boca escura da terra.
¿A quem clamas por este abismo?
Canto mutilado de corvos que perfuram o profundo céu.
Marlene Pasini
Santa Fe México
www.marlenepasini.blogspot.com
sábado, novembro 14, 2009
" Diego de Giráldez-Realismo NAS, XXXV Aniversario"
Fernando Franco, De Pablos, O Alcalde e o pintor.
segunda-feira, novembro 09, 2009
Mãe Terra ou Gaia
alexandre teixeira mendes
terça-feira, novembro 03, 2009
As imaxes " Encontros no 7º andar"

Poetas que recitaron: rosanegra, Alberte momán, Cruz Martínez, Alfonso Láuzara, Enrique Leirachá, Alba e Xavi.
http://www.youtube.com/watch?v=_T1mYwblMWE
Alba
http://www.youtube.com/watch?v=zQ7a5Q85hW4
Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=VEC8J-I34aw
Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=zQn4j_AZReY
Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=2Ly1fN5HuzU
Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=xviya8ZkCz8
sexta-feira, outubro 30, 2009
ENCONTROS NO 7º ANDAR (31 de outubro)
nova viaxe ó outro mexico cronica primeira
nova chegada a cidade de mexico meses despois doutra viaxe
e da aparicion da chamada gripre porcina e logo denominada gripe a
e este suceso é aprobeitado polas transnacionais farmaceuticas
e polo represor goberno para intensificar o control social
a gripa está mui presente no aeroporto parisino onde facemos trasbordo
e hai algunhas mascariñas nas caras de temerosas persoas
e en diversos cartaces que falan da tamen chamada pandemia
e presente no avion galo e no aeroporto mexica da cidade de chegada
un papeliño verde temos que cobrir poñendo aspas ou non
nos cuadradiños correpondentes a se temos mareos febres vómitos diarreas
e outros sintomas de gripas e tamen doutros achaches moi distintos pois
na entrada da alameda central monta o seu posto una indixena triqui
unha oaxaqueña emigrada ou exiliada recoñecida pola sua vestimenta
un bermello huipil como outros que sempre ollamos na cidade
na alameda unha escultura para beetoven e perto del un vello cun organillo
e no medio do parque outra inmensa estatua de benito juarez
e perto dela estaba o queimadeiro da inquisicion
no mero centro desta chamada megalopoli
no zocalo tamen chamado praza da constitucion
levan semanas en planton indixenas tzotziles chegados de chiapas
para denuciar a impunidade pola masacre na comunidade de acteal
no minicipio de chanalhó en decembro do 1997
dun estado que ven de liberar os presos acusados dos feitos
pero outros denunciamos que a impunidade é precisamente
a liberacion destas persoas e que as que mandaron matar
sigan nos seus despachos ou na rua preparando mais mortes
o solpor no chamado cerro da estrela en iztapalapa
canta memoria estas pedras so comparten co vento
este vento do texcoco que quere pero non pode
limpar este aire de morte deste mexico sen fondo
a inmensa cidade ai abaixo con miserias e fantasmas
as familias que non arrancan e seguen mercando santos
o vello templo mexica do lume por canto tempo apagado
e nas covas ben calados outros fantasmas do cerro
agardanos a visita a poboacion de atenco
pero xa non ao planton de la otra campaña
en apoio aos presos que foi retirado hai uns meses .....
e na galiza ficades na defensa da nosa lingua
da cultura da terra e do mar e de tantos dereitos pisoteados
mal momento para sair do país pero xa se me caducou
o bisado dese señor das ghasiosas
por acá logo nos toparemos con fenosa e endesa
e tamen con ducias de brigadistas na defensa destas terras e pobos
unha aperta desde o que foi a cidade de tecnochtitlan
fugaemrede 30-10-09
Manolo Pipas
domingo, outubro 25, 2009
CAIXA INACESSÍVEL
sobre os montes
agitam os braços de névoa
_______________
Azul subtrai o céu
a água
a luz
e fixa o horizonte
José Vicente
quarta-feira, outubro 21, 2009
Às vezes temo a metamorfose
Como alugar um pedaço,
Ainda que só seça uma porção duma alegria
ou a migalha do reflexo dum sorriso
Quando penso papa,ainda hoje que foste
de pressa
como uma chama dum círio, com um assopro
em um instante
como uma ligeira borboleta...
É um triste facto!
Tremo ao pensar na data do teu falecimento
A consciência da tua morte, enoja-me papa!
Não posso evitar e lembro,
lembro...
Amanhã que disseste adeus
aquele adeus definitivo
aquelas horas longas
longas
O tristonho soar do sino que ainda me fere
que bate na minha alma como um martelo
e bate
bate
bate...
Cruz Martínez
3º premio no Certame literário AALF Freamunde, 2003 ( Portugal)
domingo, outubro 18, 2009
sábado, outubro 17, 2009
domingo, outubro 11, 2009
sexta-feira, outubro 09, 2009
corazon de tantas terras
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias
esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras
mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama
esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras
pipas galiza 10-09
quinta-feira, outubro 08, 2009
sábado, outubro 03, 2009
quinta-feira, outubro 01, 2009
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.
No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.
E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.
E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.
No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.
No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída
que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.
E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Miguel Ángel Alonso Diz




.gif)
