sexta-feira, outubro 30, 2009

ENCONTROS NO 7º ANDAR (31 de outubro)

MAÑÁ SÁBADO

A PARTIR DAS 21 HORAS

ESTAREMOS NO CAFÉ UF " NEGRA SOMBRA"

ESPERAMOS PODER CONTAR COA PRESENZA DE TODOS OS NOSOS AMIGOS

nova viaxe ó outro mexico cronica primeira

nova chegada a cidade de mexico meses despois doutra viaxe

e da aparicion da chamada gripre porcina e logo denominada gripe a

e este suceso é aprobeitado polas transnacionais farmaceuticas

e polo represor goberno para intensificar o control social

a gripa está mui presente no aeroporto parisino onde facemos trasbordo

e hai algunhas mascariñas nas caras de temerosas persoas

e en diversos cartaces que falan da tamen chamada pandemia

e presente no avion galo e no aeroporto mexica da cidade de chegada

un papeliño verde temos que cobrir poñendo aspas ou non

nos cuadradiños correpondentes a se temos mareos febres vómitos diarreas

e outros sintomas de gripas e tamen doutros achaches moi distintos pois


na entrada da alameda central monta o seu posto una indixena triqui

unha oaxaqueña emigrada ou exiliada recoñecida pola sua vestimenta

un bermello huipil como outros que sempre ollamos na cidade

na alameda unha escultura para beetoven e perto del un vello cun organillo

e no medio do parque outra inmensa estatua de benito juarez

e perto dela estaba o queimadeiro da inquisicion


no mero centro desta chamada megalopoli

no zocalo tamen chamado praza da constitucion

levan semanas en planton indixenas tzotziles chegados de chiapas

para denuciar a impunidade pola masacre na comunidade de acteal

no minicipio de chanalhó en decembro do 1997

dun estado que ven de liberar os presos acusados dos feitos

pero outros denunciamos que a impunidade é precisamente

a liberacion destas persoas e que as que mandaron matar

sigan nos seus despachos ou na rua preparando mais mortes


o solpor no chamado cerro da estrela en iztapalapa

canta memoria estas pedras so comparten co vento

este vento do texcoco que quere pero non pode

limpar este aire de morte deste mexico sen fondo

a inmensa cidade ai abaixo con miserias e fantasmas

as familias que non arrancan e seguen mercando santos

o vello templo mexica do lume por canto tempo apagado

e nas covas ben calados outros fantasmas do cerro


agardanos a visita a poboacion de atenco

pero xa non ao planton de la otra campaña

en apoio aos presos que foi retirado hai uns meses .....


e na galiza ficades na defensa da nosa lingua

da cultura da terra e do mar e de tantos dereitos pisoteados

mal momento para sair do país pero xa se me caducou

o bisado dese señor das ghasiosas

por acá logo nos toparemos con fenosa e endesa

e tamen con ducias de brigadistas na defensa destas terras e pobos


unha aperta desde o que foi a cidade de tecnochtitlan


fugaemrede 30-10-09


Manolo Pipas

domingo, outubro 25, 2009

CAIXA INACESSÍVEL

Instantes de espuma
sobre os montes
agitam os braços de névoa

_______________


Azul subtrai o céu
a água
a luz
e fixa o horizonte


José Vicente

quarta-feira, outubro 21, 2009

Às vezes temo a metamorfose

COMO AMANHAR as rotas choças internas
Como alugar um pedaço,
Ainda que só seça uma porção duma alegria
ou a migalha do reflexo dum sorriso

Quando penso papa,ainda hoje que foste
de pressa
como uma chama dum círio, com um assopro
em um instante
como uma ligeira borboleta...
É um triste facto!

Tremo ao pensar na data do teu falecimento
A consciência da tua morte, enoja-me papa!
Não posso evitar e lembro,
lembro...
Amanhã que disseste adeus
aquele adeus definitivo
aquelas horas longas
longas
O tristonho soar do sino que ainda me fere
que bate na minha alma como um martelo
e bate
bate
bate...


Cruz Martínez

3º premio no Certame literário AALF Freamunde, 2003 ( Portugal)

sábado, outubro 17, 2009

Loita polo noso idioma, pola nosa identidade!!!

Mañá 18 de outubro todos en Compostela!!!

Deitado frente ao mar ( Celso Emilio Ferreiro)



sexta-feira, outubro 09, 2009

corazon de tantas terras

esas zambas e tonadas
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias

esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras

mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama

esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras

pipas galiza 10-09

quinta-feira, outubro 01, 2009

POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -

No paro
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.

No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.

E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.

E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.

No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.

No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída

que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.


Miguel Ángel Alonso Diz

POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.

Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.

As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.

E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.

Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.


Miguel Ángel Alonso Diz

POEMAS ENCONTROS 7º ANDAR

Despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.

E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.

Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida

¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...

E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.

Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.

E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...

Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.

E abrín os ollos...
E abrín a alma...


Miguel Ángel Alonso Diz

segunda-feira, setembro 28, 2009

O 26 de setembro no Café UF " Negra Sombra"

O sábado pasado, despois do verán retomamos os ENCONTROS NO 7º ANDAR.
Queremos agradecer a todos os amigos que se achegaron e compartiron connosco a maxia da palabra, a música e a amizade. Moitas grazas!.

Ligazóns dos vídeos deste encontro:

Miguel Ángel Alonso
http://www.youtube.com/watch?v=Ly196lVG-Cs

Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=36FK3A44YjM

Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=uixoiGEcw-w

Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=CJwrTwUJrdI

rosanegra
http://www.youtube.com/watch?v=aj0v7wb1Icg

Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=PDQ-dTdd7hI

sábado, setembro 26, 2009

ENCONTROS NO 7º ANDAR

Hoxe no café Uf, " Negra Sombra" a partir das 21h.

terça-feira, setembro 22, 2009

a terra e a comunidade

.
os pes e a terra

as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola

as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira

e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate

o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros

co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata

o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.

domingo, setembro 20, 2009

Maruja Mallo, pintora galega

A artista da xeración do 27 no seu estudio de Madrid, 1936

Muller con cabra, 1929


Ana María Gómez González (Viveiro, Lugo 1902 - Madrid, 1995). Na Casa das Artes de Vigo está exposta a súa obra ata o 10 de xaneiro.
UNHA MULLER QUE TRIUNFOU EN TEMPOS DE HOMES!.

quinta-feira, setembro 17, 2009

O DESPROPÓSITO (Unha ducia de razóns)

Todos piden motivos, razóns, explicacións
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.

Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.

Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.

O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.

Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.

¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.

O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.

Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.

ANA VALÍN

domingo, setembro 13, 2009

FOTOSSÍNTESES

Acerca-te à janela, aí a luz cruza livremente, guarda o princípio universal, a velocidade de um meteoro; faz visível qualquer superfície e desenha teu rosto.

O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)

Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.

A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:

esse algo que você viu e agora recorda.

Não subiremos o diafragma, essa é minha última vontade, estou seguro, seremos heróis. Vou dizer-lhe uma sozinha vez, a parede será um chapéu porque o sol é um Niágara e toca teu frente.

Entre nós não há nada, salvo o que ocorre quando nos observamos. Arrastamos a luminação perfeita, o gato dorme para não esquecer a casa. Salta do obturador um barulho principal, é o mesmo de uma máquina de escrever. O destino é o mesmo para todos.

A fonte prove de um flash electrónico com chapéu a uns 65 centímetros acima de meu ombro. Depois, o borde de um lampejo regressou tudo, regressa tudo a meus olhos, a solidão de uma estação de comboios ficou impressa, e tu com a paciência da erva.

Durante muitos anos roubo-te numa cita, num instante, concreto e isolado. A foto é uma frase para que não desapareças. Olha o enquadre, deixa de tocar-te no espelho, um retrato não é uma semelhança. Não te preocupes a garganta, já quase termino o rolo; pronto, teu corpo revolto sobreviverá ao tempo. Uma máquina o copiou, isso é o que importa no castelo num dia de verão.

1.- O obturador deixa-te acender em todas essas cores, em todas essas linhas e na forma te captura, te compartilha, te leva a outra terra.
2.- Não precisamos saber mais palavras, aqui o corpo petrificado é belo, sem dupla intenção; pendurado de uma abeja ignora o silêncio que lhe rodeia.

3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.

5.- Anotemos as impressões.


Ramón Peralta

quarta-feira, setembro 09, 2009

A MILPA E O PALIACATE


Presentación do libro de Manolo Pipas "A MILPA E O PALIACATE" nos camiños do outro México. Poemas e crónicas con debuxos de Eva Castro.

Na Cova dos Ratos ( Caleidoskopio) Vigo, sábado 12 ás nove e media da noite.