
sexta-feira, outubro 30, 2009
ENCONTROS NO 7º ANDAR (31 de outubro)

nova viaxe ó outro mexico cronica primeira
nova chegada a cidade de mexico meses despois doutra viaxe
e da aparicion da chamada gripre porcina e logo denominada gripe a
e este suceso é aprobeitado polas transnacionais farmaceuticas
e polo represor goberno para intensificar o control social
a gripa está mui presente no aeroporto parisino onde facemos trasbordo
e hai algunhas mascariñas nas caras de temerosas persoas
e en diversos cartaces que falan da tamen chamada pandemia
e presente no avion galo e no aeroporto mexica da cidade de chegada
un papeliño verde temos que cobrir poñendo aspas ou non
nos cuadradiños correpondentes a se temos mareos febres vómitos diarreas
e outros sintomas de gripas e tamen doutros achaches moi distintos pois
na entrada da alameda central monta o seu posto una indixena triqui
unha oaxaqueña emigrada ou exiliada recoñecida pola sua vestimenta
un bermello huipil como outros que sempre ollamos na cidade
na alameda unha escultura para beetoven e perto del un vello cun organillo
e no medio do parque outra inmensa estatua de benito juarez
e perto dela estaba o queimadeiro da inquisicion
no mero centro desta chamada megalopoli
no zocalo tamen chamado praza da constitucion
levan semanas en planton indixenas tzotziles chegados de chiapas
para denuciar a impunidade pola masacre na comunidade de acteal
no minicipio de chanalhó en decembro do 1997
dun estado que ven de liberar os presos acusados dos feitos
pero outros denunciamos que a impunidade é precisamente
a liberacion destas persoas e que as que mandaron matar
sigan nos seus despachos ou na rua preparando mais mortes
o solpor no chamado cerro da estrela en iztapalapa
canta memoria estas pedras so comparten co vento
este vento do texcoco que quere pero non pode
limpar este aire de morte deste mexico sen fondo
a inmensa cidade ai abaixo con miserias e fantasmas
as familias que non arrancan e seguen mercando santos
o vello templo mexica do lume por canto tempo apagado
e nas covas ben calados outros fantasmas do cerro
agardanos a visita a poboacion de atenco
pero xa non ao planton de la otra campaña
en apoio aos presos que foi retirado hai uns meses .....
e na galiza ficades na defensa da nosa lingua
da cultura da terra e do mar e de tantos dereitos pisoteados
mal momento para sair do país pero xa se me caducou
o bisado dese señor das ghasiosas
por acá logo nos toparemos con fenosa e endesa
e tamen con ducias de brigadistas na defensa destas terras e pobos
unha aperta desde o que foi a cidade de tecnochtitlan
fugaemrede 30-10-09
Manolo Pipas
domingo, outubro 25, 2009
CAIXA INACESSÍVEL
sobre os montes
agitam os braços de névoa
_______________
Azul subtrai o céu
a água
a luz
e fixa o horizonte
José Vicente
quarta-feira, outubro 21, 2009
Às vezes temo a metamorfose
Como alugar um pedaço,
Ainda que só seça uma porção duma alegria
ou a migalha do reflexo dum sorriso
Quando penso papa,ainda hoje que foste
de pressa
como uma chama dum círio, com um assopro
em um instante
como uma ligeira borboleta...
É um triste facto!
Tremo ao pensar na data do teu falecimento
A consciência da tua morte, enoja-me papa!
Não posso evitar e lembro,
lembro...
Amanhã que disseste adeus
aquele adeus definitivo
aquelas horas longas
longas
O tristonho soar do sino que ainda me fere
que bate na minha alma como um martelo
e bate
bate
bate...
Cruz Martínez
3º premio no Certame literário AALF Freamunde, 2003 ( Portugal)
domingo, outubro 18, 2009
sábado, outubro 17, 2009
domingo, outubro 11, 2009
sexta-feira, outubro 09, 2009
corazon de tantas terras
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias
esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras
mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama
esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras
pipas galiza 10-09
quinta-feira, outubro 08, 2009
sábado, outubro 03, 2009
quinta-feira, outubro 01, 2009
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.
No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.
E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.
E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.
No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.
No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída
que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.
E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTROS 7º ANDAR
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.
Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida
¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...
E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.
Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.
E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...
Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E abrín os ollos...
E abrín a alma...
Miguel Ángel Alonso Diz
segunda-feira, setembro 28, 2009
O 26 de setembro no Café UF " Negra Sombra"
Queremos agradecer a todos os amigos que se achegaron e compartiron connosco a maxia da palabra, a música e a amizade. Moitas grazas!.
Ligazóns dos vídeos deste encontro:
Miguel Ángel Alonso
http://www.youtube.com/watch?v=Ly196lVG-Cs
Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=36FK3A44YjM
Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=uixoiGEcw-w
Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=CJwrTwUJrdI
rosanegra
http://www.youtube.com/watch?v=aj0v7wb1Icg
Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=PDQ-dTdd7hI
sábado, setembro 26, 2009
terça-feira, setembro 22, 2009
a terra e a comunidade
os pes e a terra
as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola
as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira
e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate
o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros
co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata
o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.
domingo, setembro 20, 2009
quinta-feira, setembro 17, 2009
O DESPROPÓSITO (Unha ducia de razóns)
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.
Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.
Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.
O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.
Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.
¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.
O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.
Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.
ANA VALÍN
domingo, setembro 13, 2009
FOTOSSÍNTESES
O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)
Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.
A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:
esse algo que você viu e agora recorda.
Não subiremos o diafragma, essa é minha última vontade, estou seguro, seremos heróis. Vou dizer-lhe uma sozinha vez, a parede será um chapéu porque o sol é um Niágara e toca teu frente.
Entre nós não há nada, salvo o que ocorre quando nos observamos. Arrastamos a luminação perfeita, o gato dorme para não esquecer a casa. Salta do obturador um barulho principal, é o mesmo de uma máquina de escrever. O destino é o mesmo para todos.
A fonte prove de um flash electrónico com chapéu a uns 65 centímetros acima de meu ombro. Depois, o borde de um lampejo regressou tudo, regressa tudo a meus olhos, a solidão de uma estação de comboios ficou impressa, e tu com a paciência da erva.
Durante muitos anos roubo-te numa cita, num instante, concreto e isolado. A foto é uma frase para que não desapareças. Olha o enquadre, deixa de tocar-te no espelho, um retrato não é uma semelhança. Não te preocupes a garganta, já quase termino o rolo; pronto, teu corpo revolto sobreviverá ao tempo. Uma máquina o copiou, isso é o que importa no castelo num dia de verão.
1.- O obturador deixa-te acender em todas essas cores, em todas essas linhas e na forma te captura, te compartilha, te leva a outra terra.
3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.
5.- Anotemos as impressões.
Ramón Peralta


.gif)




