Fotos: Cruz Martínez
domingo, outubro 18, 2009
sábado, outubro 17, 2009
domingo, outubro 11, 2009
sexta-feira, outubro 09, 2009
corazon de tantas terras
esas zambas e tonadas
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias
esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras
mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama
esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras
pipas galiza 10-09
esas pampas e montañas
chacareras e tonadas
eses rios e memorias
esa lua ventureira
ai mercedes e o seu poncho
a cantora e o seu bombo
esa voz de tantas terras
mercedes a tucumana
esas prazas esas pontes
eses soños esas dores
voceira da pachamama
esa muller ventureira
ese mar co seu rumor
ese grande corazon
corazon de tantas terras
pipas galiza 10-09
quinta-feira, outubro 08, 2009
sábado, outubro 03, 2009
quinta-feira, outubro 01, 2009
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR - NO PARO -
No paro
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.
No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.
E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.
E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.
No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.
No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída
que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.
Miguel Ángel Alonso Diz
os días nacen espidos de vida
coma camiños abandonados,
só pasado,
entre os ecos mudos da alma ferida.
No paro,
os días convidan a caída
dos beizos esgotados,
só pasado,
entre a palabra xa esquecida.
E os días tamén nacen
cegos e xordos,
sen máis fío que o reflexo
dun tacto durmido.
E os días tamén nacen
fríos e lóbregos,
sen máis compaña que o choro
dun recen nacido.
No paro,
soamente atopo....
un eterno deambular
entre sombras que ameazan.
No paro,
soamente atopo...
desacougo
nun labirinto sen saída
que no fin, lémbrame...
que os días no paro
nacen espidos de vida.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTRO 7º ANDAR
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.
E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Miguel Ángel Alonso Diz
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Cuxa lembranza son feridas
que rompen en salaios fondos,
batendo forte están as olas
nesta terra de mortos.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
As súas mans son de terra
os seus ollos, un tesouro;
chora, e eu lle canto,
durme, e entón eu choro.
E os seus beizos son sombras
eterna noite de reloxo,
que marca triste as horas
no meu perpetuo desacougo.
Agochado nas estrelas
baixo as nubes dos meus ollos
dorme doce entre as bagoas
un neno feito de soños.
Miguel Ángel Alonso Diz
POEMAS ENCONTROS 7º ANDAR
Despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.
Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida
¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...
E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.
Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.
E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...
Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E abrín os ollos...
E abrín a alma...
Miguel Ángel Alonso Diz
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E naveguei en prol da miña esencia
un millar de veces aborrecida,
soterrada baixo unha faciana
que asemellaba tristemente rendida.
Despois dun tempo de grises presenzas
arrínqueme a mortalla de tantas ausencias
e berreille á vida con voz enchida
¡que non morrera!
que tan só tiña a alma durmida...
E co camiño prostrado ós meus pes
busquei baixo os versos espidos
a aqueles outros versos aínda non nacidos
que me volverán do revés.
Porque despois dun tempo de tristura
voltei a ser nacido,
co sentir encollido
e sedento de fermosura.
E abrín os ollos ós montes, ás arbores, ós ríos...
E abrín a alma ás fontes, ás cores, ós paxariños...
Porque despois dun tempo de silencios
voltei trala morte
e dinlle ás de bolboreta á noite
que me tiña engaiolados os beizos.
E abrín os ollos...
E abrín a alma...
Miguel Ángel Alonso Diz
segunda-feira, setembro 28, 2009
O 26 de setembro no Café UF " Negra Sombra"
Queremos agradecer a todos os amigos que se achegaron e compartiron connosco a maxia da palabra, a música e a amizade. Moitas grazas!.
Ligazóns dos vídeos deste encontro:
Miguel Ángel Alonso
http://www.youtube.com/watch?v=Ly196lVG-Cs
Cruz Martínez
http://www.youtube.com/watch?v=36FK3A44YjM
Alberte Momán
http://www.youtube.com/watch?v=uixoiGEcw-w
Enrique Leirachá
http://www.youtube.com/watch?v=CJwrTwUJrdI
rosanegra
http://www.youtube.com/watch?v=aj0v7wb1Icg
Alfonso Láuzara
http://www.youtube.com/watch?v=PDQ-dTdd7hI
sábado, setembro 26, 2009
terça-feira, setembro 22, 2009
a terra e a comunidade
.
os pes e a terra
as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola
as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira
e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate
o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros
co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata
o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.
os pes e a terra
as chamacas gostan andar
e xogar cos pes descalzos
e poñen os guaraches
para ir a escola
as nais andan descalzas
en cociñas de chan
de terra ou formigon
e descalzas saen pra fora
a xuntar os guajolotes
pola empinada leira
e as avoas descalzas andan
aloumiñando a ferida terra
como sabendo que logo
formarán parte dela
.
............ comunidade 3-07
.
o paliacate
o bermello paliacate
con debuxos ocres e negros
co paliacate as cativas e as mulleres
cobren os seus negros cabelos
e algun home tamen o pon
como se fose un pirata
o paliacate atado ao pescozo
como un mero adorno
ou protexendo do sol ou do frio
e o paliacate por debaixo dos ollos
para que nos vexan mellor
e asi nos protexemos todos xuntos
.
................... tlacolula 2-07
.
(de "A MILPA E O PALIACATE")
- Manolo Pipas -
.
domingo, setembro 20, 2009
quinta-feira, setembro 17, 2009
O DESPROPÓSITO (Unha ducia de razóns)
Todos piden motivos, razóns, explicacións
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.
Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.
Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.
O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.
Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.
¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.
O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.
Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.
ANA VALÍN
e aínda que a avoa sempre me dixo que era
unha rapaza lista, listísima;
a verdade é que desta non atopo os porqués
nin sequera facendo mesuras intelectuais.
Que como non dou amado ninguén?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de corazón
teño un vulto de oxalato que respira como os peixes
só cando está embaixo da auga,
medio afogando.
Que como non dou camiñado máis apresa?
¡Quen sabe! Se cadra en lugar de pés
teño equilibrios de papel,
que só funcionan
cando están no aire.
O caso é que non podo
e me parece un gran despropósito
que Deus, que miña nai, que todos;
me pidan que faga aínda máis do que alcanzo
do que dou, do que regurxito desde a alma, desde o alento.
Si, quizais si.
Quizais as cousas deberían ser doutro xeito;
deberían ter sido doutro xeito.
Probablemente son demasiado nova para tanto peso
ou demasiado vella para tanto pesar.
¡Que lle imos facer!
A vida non permite reclamacións,
nin devolucións,
nin ten sequera
período de garantía.
O que nos toca, tócanos
e xa está.
Non hai volta de folla,
nin de páxina, nin de maneira de ser.
Eu escollín esta forma de estar no mundo.
Se alguén quere,
se queredes,
podedes culparme por esa elección
mais non por outra cousa.
Por outra cousa si que non.
ANA VALÍN
domingo, setembro 13, 2009
FOTOSSÍNTESES
Acerca-te à janela, aí a luz cruza livremente, guarda o princípio universal, a velocidade de um meteoro; faz visível qualquer superfície e desenha teu rosto.
O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)
Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.
A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:
esse algo que você viu e agora recorda.
O obturador deixa-te descer. Oferece-nos a possibilidade de registar fenómenos fugazes. Teu corpo apresenta os detalhes. O céu é uma fúria, reproduz-se com uma cor mais forte e fica o sol nítido. (O sol tudo desenha ao tocar seus remos)
Observa o depois, parece uma coincidência que estejamos presentes em algo que passou voando por um mausoléu e se deteve celeste, mais adiante, num ramo.
A isto depois chamar-lhe-ão fotografia:
esse algo que você viu e agora recorda.
Não subiremos o diafragma, essa é minha última vontade, estou seguro, seremos heróis. Vou dizer-lhe uma sozinha vez, a parede será um chapéu porque o sol é um Niágara e toca teu frente.
Entre nós não há nada, salvo o que ocorre quando nos observamos. Arrastamos a luminação perfeita, o gato dorme para não esquecer a casa. Salta do obturador um barulho principal, é o mesmo de uma máquina de escrever. O destino é o mesmo para todos.
A fonte prove de um flash electrónico com chapéu a uns 65 centímetros acima de meu ombro. Depois, o borde de um lampejo regressou tudo, regressa tudo a meus olhos, a solidão de uma estação de comboios ficou impressa, e tu com a paciência da erva.
Durante muitos anos roubo-te numa cita, num instante, concreto e isolado. A foto é uma frase para que não desapareças. Olha o enquadre, deixa de tocar-te no espelho, um retrato não é uma semelhança. Não te preocupes a garganta, já quase termino o rolo; pronto, teu corpo revolto sobreviverá ao tempo. Uma máquina o copiou, isso é o que importa no castelo num dia de verão.
1.- O obturador deixa-te acender em todas essas cores, em todas essas linhas e na forma te captura, te compartilha, te leva a outra terra.
2.- Não precisamos saber mais palavras, aqui o corpo petrificado é belo, sem dupla intenção; pendurado de uma abeja ignora o silêncio que lhe rodeia.
3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.
5.- Anotemos as impressões.
3.- Ontem era o átomo de uma empregada de mesa atenta. Não quero descrever em realidade como és. Hoje entras às seis. Com a blusa limpa caminhas pela rua e nada se detém em tua umbigo, por isso a ponta da beleza é efémera por isso Nadar, Julia Margaret Cameron, e os olhos os temos atentos, indecisos a teu cintura que dorme, às ruínas que levas por diante e o andar encerado cria uma visão que não lhe importa o Pistolletto.
5.- Anotemos as impressões.
Ramón Peralta
quarta-feira, setembro 09, 2009
A MILPA E O PALIACATE
segunda-feira, setembro 07, 2009
...o da fragilidade da natureza humana.

Animal Humano
Diremos, à guisa de roteiro, que a realidade é sempre bifronte. Será que a mão direita não pode nunca conhecer a mão esquerda, apenas interpretá-la e traduzi-la? O estranho, sim, é que o animal humano, nunca será demais insistir, patenteia a marca de uma espécie altamente inventiva ou até a mais predatória e destruitiva. Note-se. Porém, que a sua capacidade inventiva potencializou a tecno-ciência; criou as condições da transformação da superfície do planeta e criou o mundo da tecnosfera. Não é ocioso fazer esta constatação. Mas interessa fixar como ponto assente que a tecno-ciência acentuou um problema por resolver: o da fragilidade da natureza humana.
alexandre teixeira mendes
quinta-feira, setembro 03, 2009
esperta
déixate levar,
os sentimentos
mudaron,
agora en ti
só medra o urbanismo,
as pombas perfilan
os tellados,
déixate levar,
queres e non sabes espertar,
contarei ata tres,
cando toque a túa fronte
coa miña man,
espertas,
oxalá podas facelo,
non é máis complicado
que vivir,
non é máis complicado
que pronuncialo teu nome,
déixate levar,
agora esperta,
mira as pombas,
levan nas súas ás
os teus presentimentos,
abre os ollos,
déixate levar,
deixa que esquiven os tellados,
colle a mensaxe
que traen para ti,
abre os ollos,
déixate levar,
non é máis complicado
que vivir,
non é máis complicado,
que pronuncialo teu nome,
oxalá podas facelo.
Enrique Leirachá
domingo, agosto 30, 2009
A vacaloura dos meus soños
E foi, denantes de saber
que as roseiras tiñan espiñas...
A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.
Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.
Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.
Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.
Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.
Seica, xa
...............non
......................o fai
é filósofa...
Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...
Xa
......non
.............importa.
Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.
rosanegra
3º Premio no XXIII Certame de Poesía FELICIANO ROLÁN
convocado pola Agrupación Cultural Guardesa, agosto 2009.
que as roseiras tiñan espiñas...
A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.
Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.
Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.
Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.
Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.
Seica, xa
...............non
......................o fai
é filósofa...
Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...
Xa
......non
.............importa.
Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.
rosanegra
3º Premio no XXIII Certame de Poesía FELICIANO ROLÁN
convocado pola Agrupación Cultural Guardesa, agosto 2009.
quarta-feira, agosto 26, 2009
Liliana Celiz
::: Arcas negras.
El estivo aquí, acaba de marchar
millóns de anos antes
reverdecer sanguíneo de desgraza,
en rito de auga morna
último lapis.:::
::: As dez cabezas da fada polo chan,
losqueada
ancorada no recuncho de máquinas,
posta a corda
que non houbo pasto afín que te agarime.:::
Xa nunca máis
os que moíamos azucre
e o devir
do oso e dos desertos
dentes
acharon a súa gorida
e as nosas carnes
pingando ultimamente. :::
www.poesiaceliz.com/
Traducido ao galego por: rosanegra
El estivo aquí, acaba de marchar
millóns de anos antes
reverdecer sanguíneo de desgraza,
en rito de auga morna
último lapis.:::
::: As dez cabezas da fada polo chan,
losqueada
ancorada no recuncho de máquinas,
posta a corda
que non houbo pasto afín que te agarime.:::
Xa nunca máis
os que moíamos azucre
e o devir
do oso e dos desertos
dentes
acharon a súa gorida
e as nosas carnes
pingando ultimamente. :::
www.poesiaceliz.com/
Traducido ao galego por: rosanegra
Subscrever:
Mensagens (Atom)


.gif)




