Vicente Castaño

Salvación e Xustiza

.
“Te quiero salvar de tu desnudez
en pleno centro de la soledad.
Me quiero salvar haciendo revolución
desde tu cuerpo por variar”
(Silvio Rodríguez)
.

..... - SALVACIÓN E XUSTIZA -
.
Eis a cuestión. Es muss sein!
Procurar a salvación nas ideas ben levadas
con sentimento lume arterial arde avante.
Procurarmos xustiza nese horizonte vermello
onde escachan en cada solpor mil amenceres.
Nunca xuíz oh deus! Sempre parte
sen antídotos dos templos contra a miña infelicidade.
O horizonte seduce coa promesa arrubiada,
sen garantía, que o máis veloz tampouco alcanza.
Sálvese quen poida! e nin deus se salva.
E o peito inzado latexa coraxe e reclama sangue
e reclama e proclama o dereito a salvarme
de ti e de quen queira salvarme. Detente!
A túa xustiza ten fendas de intereses interesantes
e non sae de balde, non! chuza sangue.
Eu sei. A miña cabeza é un artefacto en silencio
que ti meu salvador manipular non sabes.
E ti sabes. A xustiza eterna dura un intre,
e nese intre podes xa para sempre salvarte.
Ou salvarte sen xustiza. Para que queres salvarte?
Vaite cara ese horizonte sempre, aínda que non alcances!
Eis a cuestión, meu amor. Ten que ser!
.
................................................. - Alfonso Láuzara -
.
“Non hai salvadores supremos
nin reis, nin tribunos, nin deus
Témonos que salvar nós mesm@s”
(da Internacional)
.

O futuro do Mercado do bolhão do Porto...

.

Salvação e justiça também para o Mercado do Bolhão do Porto

http://www.youtube.com/watch?v=n_fSe6HNFVA

.

POEMAS DO DÍA E DA NOITE

Á miña muller, miña noiva, miña compañeira, miña amiga...
A todas elas que son unha.
Grazas.

A Elisa e Moncho polas súas correccións,
ó meu irmán polos seus debuxos,
a María do Carme K. polo seu ánimo e atención,
e ós meus pais pola súa presenza.

POEMAS DO DÍA -II-

Hoxe aquí,
desde os teus ollos
proclamo a liberdade
das formas, das estrofas,
a miña propia liberdade
enchida;
a gloria da acción creadora
sobre as normas erixidas.

Pois non quero someter os versos
a cadeas de inquedanzas
que asoballen a esperanza
da miña xuventude tardía.

Non desexo que o desacougo
infindo dun mar eterno
afogue os soños dunha alma amorriñada.

Proclamo hoxe, aquí,
desde os teus ollos,
¡liberdade!.

Miguel Ángel Alonso Diz

Intantâneas (fragmentos)

Quatro ciclistas disputam-se o primeiro lugar. No cruze de duas avenidas cheias de gente, a estátua de um cavalo. A lua saindo sobre Hernández, Novo México. O estalido da bomba atómica. Uma linha negra sobre um quadro vermelho. Olhamos como se algo estivesse ante nossos olhos. Com o assento e o guidão, construiu a cabeça de um touro. A mirada de Juan Rulfo apoiado sobre uma calaveira. Os corvos descansam os trapos de suas asas no cume do poste. O futuro é um arpão detido no ar. Do barco, um homem cai ao mar. Duas gémeas cegas volteiam em direcção contrária; tomam-se da mão para cruzar a rua. Entre dois elefantes, uma mulher delgada com vestido de noiva, canta e eleva os braços. Da banana da manhã saem moscas. Aqui tinha uma estação de comboios. Senti-me um galo branco de briga. Nada me coroa nesta cidade de muros largos.

Ramón Peralta (México, 1972)

As fotos " Encontros no 7º andar"

.....................Estas son as fotos deste encontro. Agardo poder contar convosco o vindeiro mes ( seguramente o último sábado de abril). Grazas amigos, sen vós isto non sería posíbel!.

Este sábado día 28 ás 20h. no Café UF

Buscarás o aroma da terra

húmida
e a forza das raíces
intuída ós poucos
baixo a trenza de veas
do meu ventre

apalpando cas mans

porque xa non confías nas
palabras que digo
/paxaros sen ollos.

Buscarás o lume
e as pólas
máis flexibles

no remorso
do vento no temporal
para construír
fibras novas
de esperanza e cariño

con que poidas espirme
desta coiraza apodrecida que
non me deixa respirar
/apenas oírte berrar por mín

e así verme no teu abrazo
núa clara e limpa
como a luz
nos tellados
de vólta á casa.

E non poñerás
bandeiras brancas nas torres, NON!
porque
/xa nunca
penso renderme.

Mariola Soutelo

A entrada

.E todos os días, tras cruzar a entrada,

subía as escaleiras e exclamaba:

"Xa estou na casa!"

.

- Alba de Alba -

.

xoves censurado

.
E eu eiquí, no medio
coma un xoves
a piques de ser democraticamente censurado
.
..................... - Alfonso Láuzara -

Amante tocada pola antropofaxia

Son unha gata en celo, posúote
Iranse perpetuando, con vehemencia
as miñas pegadas na túa pel
Arrólome, miañando involucrada
nunha melodía que precede á cópula
Como preámbulo bailo sen saia
...........................................e agardo
a mutua penetración ao lírico universo
..................................................dos abrazos
Son comedora de carne
amante tocada pola antropofaxia
.......................................aproxímate
que morro por meterche o dente

Cruz Martínez

Este poema pertence ao poemario " Amante tocada pola antropofaxia"

gañador do primeiro premio de poesía no XXII Certame "Rosalía de Castro" 2008 Cornellá ( Barcelona)

nas tebras

o que pregunta
no couzón da porta
non ten pan,
a casa onde chama
esta a escuras,
o tellado é o ceo,
o balcón é un barranco
que da a unha lameira,

a mesa encámbeo
é perfecta,
dous pratos brancos
e enriba deles
as entrañas
frías e negras
coméndoas a culleradas
a espera.

o que pregunta
entra e senta
o que lle abre
comparece,
os pés
bambéanse
debaixo da mesa.

o comedor sen luz
é un túnel cheo de feluxe
polo que pasa un vagón de tren
coas ventas abertas
sobre unha tela de araña
tecida polo silencio.

esta noite non se cea.
si non fora que sempre
é de noite nas tebras.

Enrique Leirachá Gutiérrez.

Miguel Rubinos

Eu choro de vida
tómbolas falsas, carrusel perdido
peras ou sardiñas fritas.
______________________


O futuro é poeira
soltos os ollos a enlouqueceren de ar
perpetuos ao infinito
os fados
todos insertos en ar
a bailar no espazo a tinxilo en fantasías
lazos, billas, cogomelos, ases -na poeira multicolor-
forcas de luz, pesadelos
Asombro ou paz?

Salvação e Justiça

Elisabete Pires Monteiro

www.elisabetepiresmonteiro.blogspot.com

Vivirán por sempre as bolboretas amarelas no teu etéreo ollar

ENCONTRO

Aliméntome de recordos
que escudriñan as miñas entrañas
adheríndose como sabandixas
ás paredes do meu ventre.
Entrégome ante a necesidade
de posuírte na túa totalidade.
Dispoño o meu corpo a túa chegada
unxíndoo cos meles
das miñas abondosas necesidades.
Greto o meu entusiasmo
preparando a miña corrupta pel
que olfactea o pracer de lambiscarte.
Volvo a ti sen reserva,
coa fame dos anos,
coa sede dos milenios.
Quero succionarte!
Beberte!
Lamberte!
Espérote coa ansiedade do famento.
Estás fronte a min,
es o meu alimento.
Revoando coa complicidade
das miñas trementes ás
ata atopar a profundidade do teu ollar
É alí onde te confesas.
Encontro a verdade
do teu pecado individual
que foxe de ti esquecendo o seu credo.
Abandónaste ás paixóns
seducindo os meus desexos
que se entregan aos teus rogos
indefensos o cadafalso dos teus bicos.
As miñas mans naufragan no teu peito
buscando a escura intimidade dos teus adentros.
Senten, indagan,descubrindo a fraxilidade
dos teus inviolables decretos.
Os meus dedos xogan no veludo do teu ardor,
o meu polgar fréase no abismo dos teus beizos
Engulido pola temperanza da túa lingua.
Fragméntanse as xélidas cadeas,
subxugando os meus impulsos destemperados.
Xa as túas mans apodéranse do meu corpo
rompendo a cortinaxe na que está envolvida.
Cae o enxoval da arañeira do tempo.
Agochados falecen os medos,
medran os seus dediños suxeitando os meus remorsos
que morren asfixiados,
esquecidos nalgún lugar do cello.
Empeza o xogo das paixóns,
as túas mans seguen descubrindo,
Indagando privados predios
que irrompes sen permiso de invasión.
Divírteste na miña humidade
que se conxela no espello da túa contemplación.
Cerras as cortinas dos teus lamentos
penetrando coa temperanza da túa pel
as miñas pálidas emulsións que famentas agárdante.
Arquéanse os corpos sen defensa,
instálome en ti vitoriosa,
adhírome a ti sen rendición.
Un, só un ser universal,
máxico,perenne.
Inmortal imaxe que se ergue,
convulsionados corpos que se devoran
con apetito descomunal.
Desenfreado alento de xemidos eternos,
líquidos combinados,
suores impregnados,
apetitos saciados de séculos aprazados.
Naufragamos no cansazo que reanima
alimentando envellecidos organismos
de volátiles órganos en éxtase absoluto
que revoan no meu ventre
como bolboretas amarelas.

Norma Lucía Camacho Reyes

" a porta verde do sétimo andar" presentouse en Porto

O sábado 28 de febreiro no " Clube Literário" ás 18h.
Foi un acontecemento inesquecíbel para nós, arroupados en todo momento por un selecto público e entregado.
Moitas grazas!!

Na foto inferior, de esquerda a dereita: Servando Barreiro, Alfonso Láuzara, Luís Viñas, Cruz Martínez, Alberte Momán e rosanegra.

Outro contiño de María do Caramelo

.

Na miña casa hai ben tempo que o reloxio deixou de andar. Non sei exactamente cando foi que ocorreu, porque claro, entenderás que sen reloxio, ¿como hei medir o tempo? e dirás ti: pero máis ou menos has saber o tempo en días… ¨HA! O almanaque tamén decidiu deixar de moverse! agora, na miña casa sempre é xoves, non sei o mes nin o ano, pero sempre é xoves, eu coido que é xoves entre as sete e as oito do serán, e ti estás a piques de chegar para cear.
Ao primeiro coidei que era a pila, e cambieina; cando vin que non resultaba leveino ao reloxeiro… e non deu coa diagnose, disque todo debería ir perfectamente, pero eu chegaba á casa, pousábao na mesiña… e el quedaba caladiño, a mirar para min… Co almanaque non me esforcei tanto. Mais que nada porque non coñezo ninguén que arranxe almanaques. Pregunteille a Carballo se algunha vez lle tivera pasado algo semellante, mais nunca tal oira. Así que, finalmente, afíxenme a vivir en xoves, e a esperarte. Levántome non moi cedo. Pedín o día libre para arranxarme sen presa. Doume un baño quentiño en auga salgada, por que sei que vas vir, e que che gusta cheirarme, empezarás polo cabelo, afundindo os teus dedos nos meus rizos, para axudar a que o cheiro se despegue da epidermis, deteraste na nuca aspirando profundamente, pecharás os ollos e abrirás as ventás do nariz mentras te adentras debaixo da miña roupa, respirándome… Despois fago café e torradas, almorzo con parsimonia mentras imaxino que vestirei para sorprenderche. Saio á rua, merco o pan e escollo os mellores tomates para nós. Hoxe cearemos nomais unha taboa de afumados, pan con tomate e leituga. E viño! Viño tinto: para tinguir as linguas e o entendimento. Leo o xornal, e invariablemente todo ocorreu en mércores… O mercores é o dia mais activo da semana, todas as folgas ocorren en mércores, todas as crises se agravan en mércores, todas as guerras empezan en mercores, e tamén tódolos tratados se firman en mércores! Se eu fose mércores andaría pola rua coa cabeza moi alta, orgullosa de tantas cousas como ocorren no meu día.. ainda que se eu fose dia da semana , preferiría ser xoves, porque o xoves é o día en que ti ves cear, e é o dia máis feliz da semana enteira!. Depois dun longo paseo pola praia, xanto na taberna dos soportais, non quero adulterar o meu cheiro a impregnar o ar da casa. Volto, e agora leo para enganar a ansia de esperarte. Levántome, mírome no espello e decido que brincos levarei esta noite, de que cor pintarei os beizos... Saco o mantel de fío do chinero e estíroo na mesa, coidando que non queden arrugas... e é entón cando chamas... que non ves... que non virás nunca máis... eu sorrío porque sei que mañá xoves entre as sete e as oito te estarei esperando para cear...

.

(RE)FLEXIÓNS

.
Estamos en crise
hai que reflexionar disque
Reflexiona ti
vai ti reflexionando
xenuflexión política
zapateiro aos teus zapatos,
que eu che veño de facer 500 (re)flexións
na cadea do traballo
e aghora vou cara á taberna do meu compadre
por un chato
vou polo vento, veño polo aire
Vou ir indo
Vou tirando
.
........... - Alfonso Láuzara -
.

Outro café con panela

.
outro cafe con canela e panela pues
foi un dia para platicar do que nos une
que facemos aki cara onde e como imos
e agora na noite escoito varias conversas
e reflexiono neste mesmo espacio colectivo
e van asentando as vivencias e as ideas
como asentaron os grans do café logo de ferver
pero os ollos do jaguar da mascara
e das varias caras pintadas das paredes
que non me deixan e eu non deixo de darlle voltas
a digna raiva a oaxaca a grecia e a palestina
e as rolas das jaranas do papaloapam na computadora
dan paso aos buzukis e as voces mediterraneas
e contesto un correo da vella europa do norte
dun amigo que quere voltar a este espacio
e petan na porta compas que están de paso
uns dias entre nos e dan paso a outros compas
e agora canta o mikel laboa que se nos foi
palabras da terra e da terra as vivas palabras
e no anafre outra pota a ferver que xa arrecende
.
casona crespo 21-1-09
Manolo Pipas
.

Será en Porto o próximo sábado, día 28 de febreiro ás 18:00h.

Presentamos o noso libro. Para nós sería un pracer contar coa presenza de todos os nosos amigos. Un agarimoso saúdo do colectivo." A porta verde do sétimo andar"

" Clube Literário do Porto"

Rua Nova da Alfândega, Nº 22

PORTO ( Portugal)

Vicente Castaño

As fotos " ENCONTROS NO 7º ANDAR"

O mércores pasado abriuse a porta, no seu primeiro encontro.
O son da música danzou entre a palabra, a imaxe... e trocounos en seareiros dunha liberdade que antollabamos certa.

Cruz Martínez

Grazas a Iván por fotografarnos tan ghuapos!

SENTENCIA

..
Encolliches,
es un monstriño tenro
que dá voltas nesta hora
no remuiño maino do meu café,
nese raro xirar de zurdo redireccionado.
Afogarás
terás unha morte doce,
no fundo agarda ese lodo,
un pouso derritido de azucre moreno.
.
................. - Alfonso Láuzara -

Miguel Ángel Alonso Diz

O PRÓXIMO 18 DE FEBREIRO

Impresionante homenaxe a X.L. Méndez Ferrín

.
"Beizón, mercedes, grazas e obrigado"
"A parte final comeza agora. Espero que esta derradeira volta do camiño me resulte tan feliz como o son para min estes instantes"
"Estou orgulloso de ser un que camiña á par de vós neste treito da historia"
Esas foron algunhas das palabras de agradecemento pronunciadas ao final por un Ferrín tan humilde coma inmenso.

O mundo intelectual e cultural rendiu homenaxe a Méndez Ferrín o pasado venres no Centro Social Caixanova en Vigo, co gallo do seu 70 aniversario. Un acto moi especial e inesquencíbel moi ben conducido por un xenial Anxo Angueira; e no que interviron tamén maxistralmente Francisco Fernández Rego, Antón Santamaría, Rosa López, Xabier Cordal, Darío Xohán Cabana e Ramón Lorenzo. Tampouco faltou a voz e a guitarra do Leo de Matamá interpretando a famosa canción de Suso Vaamonde adicada a Castelao e mais a Internacional moi enxebre, nin o Himno galego acompañado da gaita de Iván Area e cantado por tod@s. Asistiron á cerimonia familiares, amig@s, escritores, políticos, estudosos e persoeiros do mundo intelectual e cultural, en particular Xosé Manuel Beiras ao que lle une unha entrañábel amizade. Un merecidísimo recoñecemento público para unha das figuras máis brillantes da cultura galega.

Compañeir@s de A Porta Verde tamén tivemos o pracer inmenso de asistir a unha homenaxe tan emotiva, formar parte dese xénero humano que ateigaba o auditorio, e poñer todo o noso afecto na gran ovación atronadora que pechou o acto. Parabéns Ferrín, sempre!

.

rosanegra

Olla a simboloxía da pedra

o tempo pasado sae á luz

segue aí, no átomo

que forma a materia

Homenaxe nacional a X.L. Méndez Ferrín

- HOMENAXE NACIONAL A XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN -

Auditorio do Centro Social Caixanova de Vigo

(rúa Policarpo Sanz, 24-26)

Venres, 6 de febreiro. A partires das 20:00 h.

Co gallo do seu septuaséximo aniversario, e con cinco décadas de intensa actividade literaria e política nacionalista íntegra e coherente, Xosé Luís Méndez Ferrín recibirá unha grande e merecidísima homenaxe nacional o vindeiro venres en Vigo. Un acto cívico e literario d@s amig@s, que pretende recoñecer en vida e publicamente unha andaina extraordinaria e moi digna de admiración. Unha homenaxe necesaria na que será presentado ademais o libro "A semente da nación soñada. Homenaxe a X.L. Méndez Ferrín", coeditado por Sotelo Blanco Edicións e Edicións Xerais de Galicia. Así pois... querid@s amig@s... tod@s con Ferrín!!

.

Parabéns dende A Porta Verde do Sétimo Andar!!

.

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009020100_5_293251__Opinion-Todos-Ferrin

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009020100_8_293271__SociedadyCultura-Mira-este-dixome-chegar-Vigo

...................... - Alfonso Láuzara -

Un contiño de María do Caramelo

.
....... Andrè
.

Dicíanlle André, e era capaz de converter o sol en manteiga. Andaba todo o día a camiñar o mundo enteiro. A sua máis grande obsesión era non pasar duas veces polo mesmo sitio, disque se pensaba riu. Nacera coma tódolos nenos, andivera aos niños, xogara ao trompo, coleccionara chapas… afeitárase por primeira vez, convidara a algunha moza a gaseosa, e ata levara algunha outra á casa despois do baile… E un bo día embarcou cara ao Gran Sol. Unha marea nomáis. Algún que o acompañou na travesía contou que en canto vira como a terra ía desaparecendo André non voltou a pechar os ollos, quedou toda a marea cos ollos abertos ainda cando dormía no catre deitábase cos ollos abertos. Disque tiña medo de non voltar a ver a terra. Cando por fin voltaron a porto André pechou os ollos e empezou a camiñar, nomais precisaba alonxarse daquel cheiro salgado a inmensidade que o envolvera durante tanto tempo. Dende entón, André camiña a escuras polo mundo, sen querer pisar onde xa pisou para non voltar estar nunca onde xa estivo. Hai quen di que non abre os ollos, porque convertiría o sol en manteiga e entón, o mundo, acabaríase.

.

Vicente Castaño

Recital Músico- Poético en Ourense

O sábado 24 de xaneiro na Esmorga, rúa telleira. Estivo "A porta verde do sétimo andar" convidada polo outro colectivo cultural "O clube dos poetas vivos". Alí gozamos da música e da palabra.Na fría noite de inverno conseguíuse unha perfecta harmonía entre músicos e poetas.

Na foto de grupo, de esquerda a dereita: Belén de Andrade, Servando Barreiro, Concha Rousío, Gonzalo Caride, José Manuel Barbosa, Cruz Martínez, Maica Álvarez, Artur Alonso e rosanegra.

Texto: rosanegra e Cruz Martínez

faquir

tódolos días

agochada

no seu balcón

espérao

unha muller

para

que

a

sorprenda,

sostendo nas súas mans

unha moneca de Alexandría.

a rúa de súpeto

é un reducto de observantes,

desconfiados,

misioneiros e cirilos.

o faquir recostase

sobre os cravos oxidados

dobrando o seu corpo

como unha sombra

neoplatónica.

el é, o un, a intelixencia e a alma

mudando en éxtase,

ela mentres prancha e dobra

os vestidos da súa moneca,

non se perde ningún detalle.

ao caer a tarde

despois de aguantar

enriba duns hipóstasicos cravos,

procede a vestir a súa espalda

espida, oxidada e rota.

ela pasa a cortina,

deitase na cama

e agarrándose forte,

entre sono e sono

vaise metendo,

no ventre da súa moneca Hypatia.

Enrique Leirachá

DE QUE MANEIRA NUM MOMENTO

saes duma sombra para sumirte em outra
Imensa sombra assassina que enforca
as ilusões dum dia

Ninguém pode deter as aflições
que chegam
e firem-te sem compaixão
Elas, então ficam
rasgam-te como se fosses
folha dum manuscrito velho
sem importância, nem sentido
Como folha caída
que viste o chão nu
duma tarde de outono
Ficas como lama dum caminho
de qualquer tristonho inverno

De que maneira em um momento
saes duma sombra para
sumirte em outra
rememorando ausências
que supuram dores
Sentindo mais dentro a morte

Cruz Martínez

Pertence ao poemario: " Às vezes temo a metamorfose" 3º premio no Certame literário AALF, Freamunde (Portugal)

O noso LIBRO na rúa...

.




9 xeitos de traspasar a porta da poesía.
9 olladas que indagan na paixón, no cotián, na memoria... creando espazos para recuperar o poder revelador da palabra.
9 voces contemporáneas que nos conducen polo universo polimorfo do poema. Abrir a porta verde do sétimo andar é entrar en 9 mundos poéticos posibles e diferentes. Adiante, a porta está aberta!

. Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

A Porta Verde do Sétimo Andar

pódese mercar en...

Galería SARGADELOS Vigo (Urzáiz, 17)
A Cova dos Ratos (Romil, 3 - Vigo)
Libraría CARTABON (Urzáiz, 125 - Vigo)
Galería SARGADELOS Ferrol (Rubalcava, 30-32)
Libraría Limiar (Venezuela, 33) Ultramar – Ferrol
Libraría Torga (rúa da Paz, 12) Ourense
Libraría Internacional (Capitán Eloy, 8) Ourense
Local Social a esmorga
(Telheira, 9 - Zona Universitária) Ourense
Libraría Eixo (Cardenal Quevedo, 36) Ourense
Centro Social Gomes Gaioso
(rúa marconi, 9 Montealto - A Coruña)

.

e-mail: aportaverde@gmail.com

Intantâneas

Uma célula do meu corpo divide-se em duas porções aproximadamente iguais, isso, segundo os médicos e biólogos é normal. Com a liberação de energia uma enfermeira corpulenta bombardeia-me com neutrões. Um balão eleva-se no parque. Diz que visitará meu passado e que a esperança está no futuro. O planeta é azul/ e não há nada que possa fazer. Vejo a paisagem, caminho, percorro-o, algo me separa do imenso.

Ramón Peralta

DOUS

Non houbo forma algunha
de que as mulleres teceran redes
novas
cos fíos negros que nacían
do mar
aquel Novembro.
Sempre nos dá o que precisamos, pensaban.
Sempre.
O mar, que xa non era mar,
virou as cóstas e chorou.
E choraron as mulleres
porque o mar xa non bailaba nos baixos das súas saias
nin no salgazo das súas mans
nin nas escamas relocintes do peixe fresco na lonxa.
Aquel Novembro no que abandonamos ó mar que nos deu sempre o que precisabamos,
saloucaban.
Cardábanse os cabelos ennegrecidos con espiñas secas.
Que tan terrible Novembro.

Mariola Soutelo

Rememorando a traxedia do "Prestige"

.

POEMAS DO DÍA E DA NOITE ( poemario, 2008 )

POEMAS DO DÍA -I-

PEQUENAS COUSAS

Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...

Pequenas cousas,
coma grans de area
esparexidos a mercé da marea,
coma diminutas folerpas no deserto,
coma gotas de estrelas nun ceo aberto.

Pequenas cousas,
coma o canto dun paxaro invisible
que suca un mar imposible
mentres xira e xira,
xogando co vaivén mentres un mira.

Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...

Pequenas cousas
que de ledicia me enchen,
aínda que ó chegar a noite,
cando as miñas pálpebras anuncien
o seu peche
e os meus latexos a súa voz renuncien,
sei que as esquecerei para sempre.

Miguel Ángel Alonso Diz

FELIZ 2009 a tod@s!!

Chano Piñeiro - MAMASUNCIÓN (1984) Parte I

Mamasunción (Parte II)

ASTAROT - Airiños, airiños, aires

.

Orisel Gaspar con ALMA na Galiza

Galicia... oh Galicia!

Verde sempre, sempre verde,

que terra a miña terriña,

ben se di nos cantares:

despois do ceo Galicia!

.

Da miña alma douche a alma miña,

no reflexo de Alma e a súa mirada,

o seu sorriso de paz toda bañada,

equilibrio, cores e harmonía.

.- Orisel Gaspar -

"O Apalpador e outros mitos"

(Faro de Vigo. Domingo, 28 de decembro de 2008)

.

A aparición do "Apalpador" é a gran novidade do nadal galego deste ano. Grazas ao pulo proporcionado polo colectivo compostelán "A Gentalha do Pichel", ademais do apoio doutros grupos culturais de base e de redes sociais de Internet, a simpática figura deste xigante carboeiro, que durante o resto do ano vive nas devesas das altas montañas orientais do Caurel e do Cebreiro, sae estes días de pasarrúas por Santiago, Vigo, Ponteareas, Pontevedra, Ferrol, Lugo ou O Barco de Valdeorras. A recuperación ou, máis ben, recreación dun mito galego do nadal, que reparte agasallos e mimos aos miúdos, semellante á figura do "Pai Inverno" nórdico (reconvertida, tras múltiples ensaios da mercadotecnia e da publicidade no exitoso "Papa Noel" da cultura da globalización norteamericana), constitúe un proxecto a longo prazo que merece ser apoiado.
Debemos a recreación do mito do "Apalpador" ao estudoso José André López Gonçâlez quen hai só dous nadais publicou un artigo fulcral sobre o tema: "O Apalpador personagem mítico do natal galego a resgate". Neste traballo establécense os riscos primixenios para realizar un retrato deste mito galego en desenvolvemento. Presenza física: un xigante esfarrapado, de profesión carboeiro, que usa boina, fuma en cachimba (o que non é moi politicamente correcto nestes tempos sen tabaco nin fume nos espazos públicos) e aliméntase de bagas e xabaril. Comportamento: dende as espesas devesas, onde ten a súa morada, baixa na noitiña de San Silvestre (a derradeira do ano) a visitar as casas todas onde houber picariños e cando estivesen ben durmidos apalparlles a barriguiña e comprobar se están ben mantidos. O "Apalpador" dilles, entón: "Así, así esteades todo ao ano" para logo, antes de marchar, deixarlles unha presiña de castañas quentes. Para acougar a excitación da chegada do carboeiro, segundo López Gonçález, os vellos do Caurel, aprendíalles aos pícaros esta cantiga: "Vaite logo meu meniño, / marcha agora para camiña. / Que vai vir o Apalpador / a palparche a barriguiña". Interpretación: o Apalpador, como subministrador de lume (luz e calor) é anunciador de fartura, de protección, da alianza coa boa fortuna, o que o une a outras tradicións indoeuropeas coincidentes co solsticio de inverno, logo tamén cristianizadas.
Esta presenza do "Apalpador", que López Gonçález, acredita documentada nas comarcas das montañas orientais luguesas, ten precedentes, como se acreditou esta pasada semana no programa "Aberto por Reformas" da Radio Galega, nas Terras de Trives, onde unha figura con funcións semellantes, que recibe o nome de "Pandigueiro" (unha denominación bastante máis xeitosa ca de "Apalpador", a verdade), baixaba da Serra da Cabeza Grande a visitar tamén aos picariños. En todo caso, sexa como "Apalpador" sexa como "Pandigueiro", este novo mito galego ten moito que ver con outros semelllantes inseridos na mesma tradición precristiana e pagá de celebración do solsticio de inverno. Eis figuras tan consolidadas nestas datas como o bo do Olentzero euscaldún que na noite de reis reparte os seus agasallos con forza, coraxe e amor. Eis o caso tan singular da Bruxa befana italiana que montada na súa basoira trae os doces e carbóns aos pequenos, que na noite do cinco ao seis de xaneiro lle deixan unha copiña de coñac.
Sexa o carboeiro barrigudo euscaldún, sexa a fea bruxa que enche os carpíns dos picariños italianos, sexan os tres cambiantes magos de Oriente ou sexa este solitario pandigueiro de noso, o relevante de todos estes mitos é o papel que desempeñan na relación das persoas adultas cos nenos e nenas e no permanente renacer que para cada ano novo supón a súa presenza. Alén do relato creado en cada caso para facer verosímil a historia dos seus protagonistas, o esencial é o mito fundacional que representan cada un deles na súa comunidade, o da necesidade de intercambiar agasallos entre os membros da familia para asumir o inicio dun novo ciclo coa maior ventura. Fronte ao consumismo desaforado e compulsivo, que a actual crise económica pon en evidencia durante este Nadal máis austero, non estaría de máis que aproveitásemos a posibilidade de relectura destes mitos para acuñar novas prácticas de consumo máis sustentable. Benvido sexa este Pandigueiro se axuda a agasallar aos nosos pequenos máis brinquedos artesanais e reutilizables ou se aumenta o interese polos libros para pequenos e maiores. Benvido sexa este Apalpador se nos axuda a dar un paso atrás no noso comportamento como consumidores voraces, apostando por agasallos máis útiles, baratos e manufacturados. En todo caso, sexa grazas a eles ou aos clásicos magos desorientados, que a estrela dos afectos sexa a que a todos nos guíe ao longo de todo o novo ano.

.

........... - Manuel Bragado -

Manuel Izquierdo

Obra cinético-interactiva
de 1990 a 2008

Unha ducia de razóns

O IMPROPÓSITO

E pingaba o sangue no medio das escaleiras
pingaba do nariz pequecho,
do nariz pequecho e sen bigote embaixo.

Non sentín pena por ela.
Sei que todos nos desangramos por dentro
algunha vez.

Sen embargo aquilo foi inesperado,
coma se lle reaccionasen as veas
xusto ante os meus pasos.

Apurei un pano branco
contra as súas mans estreitas
e vino cubrirse de cor, atacarse de vermello.

Seguín piso arriba polo descansillo deserto.
A todos non ten pasado iso
de que nos pingue o olfacto.

Non lle quixen dar maior importancia,
máis valor do que debería ter
unha simple anécdota.

Pero a rapaza non volveu nunca por estes lares.
Xamais puiden ver de novo ese pequecho nariz colgado.
O que si vin o seguinte día foron as gotiñas do seu ser por riba do chan.

ANA VALÍN

FUXAN OS VENTOS - Sementeira

.