Carlos Callón falou á saída do Xulgado.
quinta-feira, junho 18, 2009
quarta-feira, junho 17, 2009
CAMBADOS TEN O SEU POETA, RAMÓN CABANILLAS
domingo, junho 14, 2009
POEMAS DO DÍA E DA NOITE
POEMAS DO DÍA -III-
PRESENTACIÓN
Eu non son de dereitas
nin de esquerdas,
eu,
son do ceo e da terra,
fillo do mar e do vento;
náufrago dos meus soños,
preso do meu latexo.
Guerreiro ante inxustizas,
monxe no meu templo,
ferreiro na forxa, teus ollos,
pallaso no circo do tempo.
PRESENTACIÓN
Eu non son de dereitas
nin de esquerdas,
eu,
son do ceo e da terra,
fillo do mar e do vento;
náufrago dos meus soños,
preso do meu latexo.
Guerreiro ante inxustizas,
monxe no meu templo,
ferreiro na forxa, teus ollos,
pallaso no circo do tempo.
Miguel Ángel Alonso Diz
quarta-feira, junho 10, 2009
O CADRO
A figura do cadro non é real, mais semella un anaco de tempo que cobre a imaxe dunha muller. Ten volume e cor definido, é tan perfecta que ben pode ser unha foto impresa. Unha tea branca tapa a súa nudez e olla coas meniñas fixas nun punto incerto, o movemento puntual que abrangue todo un mundo tan sorprendente como infindo. A forma respira vida creada a partir da pintura e dunha man eficaz na precisión xeométrica. Os seus ollos reflicten a tristura de séculos pasados que cheiran a nostalxia e o podre dos fungos que parasitan a materia. Existe na escuridade do universo paralelo, aquel expresado dende a arte e o pensamento. E aí está impertérrita, aloumiñada entre o lusco-fusco e cun cobertor de señardade que a sostén “con manto branco”. A través da visión do artista-mago sae a eterna ligazón do espazo inconmensurable e do existencialismo artístico que debuxa un pincel.
Texto inspirado no cadro de Diego de Giráldez " Con manto branco" 2001
rosanegra
sexta-feira, junho 05, 2009
uns versos desde oaxaca
o semaforo e as chamacas
nun soleado semaforo da cidade
unha compañeira vestida de pallasa
xoga con bolas e fitas e pasa a gorra
e no mesmo cruce unha chiapaneca
chegada dos lonxanos e frios altos
coa sua ultima criança no reboso
tenta vender chicles con pouco exito
mentres eu na esquina tomo unhas fotos
da miña amiga dos malavares
que lle ensino a duas curiosas meniñas
que se sentaron nas mesmas escaleiras
e platico un pouco con elas
pero ven a sua nai e xa se nos van
dias despois no mesmo semaforo
as chamacas preguntaron á pallasa
el señor de las fotos no viene
oaxaca 10-2-09
manolo pipas
nun soleado semaforo da cidade
unha compañeira vestida de pallasa
xoga con bolas e fitas e pasa a gorra
e no mesmo cruce unha chiapaneca
chegada dos lonxanos e frios altos
coa sua ultima criança no reboso
tenta vender chicles con pouco exito
mentres eu na esquina tomo unhas fotos
da miña amiga dos malavares
que lle ensino a duas curiosas meniñas
que se sentaron nas mesmas escaleiras
e platico un pouco con elas
pero ven a sua nai e xa se nos van
dias despois no mesmo semaforo
as chamacas preguntaron á pallasa
el señor de las fotos no viene
oaxaca 10-2-09
manolo pipas
terça-feira, junho 02, 2009
Encontros no 7º andar
Foi o sábado pasado 30 de Maio, no café Uf. Alí, unha vez máis gozamos da palabra, da música e a amizade...
Moitas grazas a todos por compartir tan inesquecíbel intre connosco.
Vídeos e foto: rosanegra e Cruz Martínez
segunda-feira, junho 01, 2009
domingo, maio 31, 2009
Casa Museo Diego de Giráldez
quinta-feira, maio 28, 2009
quarta-feira, maio 27, 2009
Miguel Rubinos Conde
No fondo dos cinseiros
fósforos de ollos vermellos
fítanme...
o correr do día os dedos
parentes lonxincuos
Súbito,
nomes sen fin
ao telefone un río
o panadeiro
tamén a leiteira
as cousas
só paisaxes
rostros
son labios, sobrecellas
sobrecellas
dúbidas na xanela
finos cotobelos
xeonllos dobrando
na soidade do Metro
corenta direccións
e un só mesmo nome
e só o infinito.
fósforos de ollos vermellos
fítanme...
o correr do día os dedos
parentes lonxincuos
Súbito,
nomes sen fin
ao telefone un río
o panadeiro
tamén a leiteira
as cousas
só paisaxes
rostros
son labios, sobrecellas
sobrecellas
dúbidas na xanela
finos cotobelos
xeonllos dobrando
na soidade do Metro
corenta direccións
e un só mesmo nome
e só o infinito.
segunda-feira, maio 25, 2009
Entrega do Pedrón de Ouro 2009 a Mini e Mero.
Obrigados tamén con Mariana Ploae-Hanganu que recibiu o Pedrón de honra, por saber tecer un fermoso fío entre Rumanía, Galicia e Portugal a través da linguas, que non son fronteira senón irmandade.
Luís Viñas
domingo, maio 24, 2009
"TRIBUTO A JOSÉ AFONSO”
Foi o pasado xoves 21 de Maio no Verbum ás 20h.Participaron os seguintes artistas POESIA: Xosé María Alvarez Cáccamo-Maria Xosé Queizán-Manuel Forcadela- Adelaide Graça. (Portugal)MÚSICA:-Grupo Na Virada-José Pumar-Tino Baz-Ana Ribeiro (Portugal). O acto rematou cantando todos " Grândola vila morena" .Aquí lles deixo unha pequena mostra.
Vídeos: Cruz Martínez
sexta-feira, maio 22, 2009
Muíño rupestre achado na Serra da Groba
.
Muíño rupestre do Corrubelo.
Muíño rupestre do Corrubelo. Serra da Groba
.
Esta curiosa peza é unha boa mostra dos numerosos xacementos arqueolóxicos da Serra da Groba, no Val Miñor. Atópase no recinto do I.E.S. 1º de Marzo, de Baiona (Pontevedra) grazas á iniciativa e interese dun profesor con importantes coñecementos de antropoloxía, e tamén á colaboración dun alumno do centro.
.
quarta-feira, maio 20, 2009
Os tempos son duros mais a vitoria é nosa
Poema homenaxe a Ramón Cabanillas
Quizais o arrecendo a terra mollada
foi quen de modular nun son
as verbas que se lle axuntaban na cordame
percorrendo a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar
Quizais, nas lousas do chan de Fefiñáns
haxa un antonte e acéndase unha lumieira
nesta noite, noitebra
de medos e corvos que nos empurran
ao OCASO “ Da terra asoballada”
O tempo semella que é un rapsodo e declama
...” Galicia está cansa,
soia cos seus pensamentos.
Non chora; secouse a fonte.
Ten as serpes chuchándolle os peitos...”
As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio
Mais eu, irredenta gabearei polos montes abertos
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar
Quizais, nas lousas do chan de Fefiñáns
haxa un antonte e acéndase unha lumieira
nesta noite, noitebra
de medos e corvos que nos empurran
ao OCASO “ Da terra asoballada”
O tempo semella que é un rapsodo e declama
...” Galicia está cansa,
soia cos seus pensamentos.
Non chora; secouse a fonte.
Ten as serpes chuchándolle os peitos...”
As palabras do poeta baten nos ouvidos
doentes, e síntome máis náufraga
pois os pirotécnicos seguen aí
atentándonos coas cinchas
e a choiva trae apegado un agoiro de matricidio
Mais eu, irredenta gabearei polos montes abertos
e percorrerei a sensación de liberdade
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar
coma se fose unha gaivota que vai cara o mar
e igual que Ramón berrarei:
“...¡irmáns asoballados
de xentes estranxeiras,
“...¡irmáns asoballados
de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
¡E ó pé da enseña da nazón galega
¡cantémo-lo dereito
a libre, nova vida!...”
Cruz Martínez
¡E ó pé da enseña da nazón galega
¡cantémo-lo dereito
a libre, nova vida!...”
Cruz Martínez
segunda-feira, maio 18, 2009
Subscrever:
Mensagens (Atom)

