segunda-feira, maio 18, 2009
domingo, maio 17, 2009
Os galegos tomamos as rúas de Compostela...
...E berramos ben forte: " Sempre en Galiza, sempre en galego"; "Na Galiza en galego"...
Foi unha manifestación histórica. Non cabía un galego máis en Santiago!!.
No galego nin un paso atrás... defendendo o noso idioma, a nosa identidade...
Foi unha manifestación histórica. Non cabía un galego máis en Santiago!!.
No galego nin un paso atrás... defendendo o noso idioma, a nosa identidade...
sexta-feira, maio 15, 2009
quarta-feira, maio 13, 2009
segunda-feira, maio 11, 2009
Orlando Pompeu " entre Vigo e París"
O artista Orlando Pompeu Amosa estes días a súa obra " entre Vigo e Paris" no Círculo Mercantil e Industrial de Vigo. Dende o 2 a 31 de Maio, rúa Príncipe Nº 44.Xa estivo noutras ocasións expoñendo na nosa cidade. Segundo as súas proprias palabras, gústalle moito Vigo e ven sempre que os seus compromisos llo permiten.
Nasceu a 24 de Maio de 1956, em Cepães, concelho de Fafe.
Estudou deseño, pintura e escultura en Barcelona, Porto e París. Nos anos 90 proseguiu no seu percurso artístico ao ir traballar para os Estados Unidos, e despois a Xapón. A sua obra consta de variadas colecións particulares e oficiais en Portugal, Galiza, Francia, Inglaterra, Brasil, Estados Unidos e Xapón.
http://www.orlandopompeu.com/
quarta-feira, maio 06, 2009
uns versos desde oaxaca
quinientos i tantos años
o el oro i los espejos
quinientos i tantos años
nuestros soles tan mal medidos
las lunas con las que vosotras caminabais
i que pasó con tus gentes en aquel tiempo
que pensarian los tuyos de los mios
el golpe de nuestro continente al vuestro
quinientos i tantos tantos años
vuestra evolucion natural cortada
i que queda de vuestras comunitarias vidas
esa luna con la que ahora yo camino
i que pensamos ahora unos de otras
ahora que los golpes vienen de tantos lados
quinientos i tantos tantos años
i cuantas historias tan mal medidas
i con la luna queremos seguir caminando
oaxaca 30-1-09
Manolo Pipas
o el oro i los espejos
quinientos i tantos años
nuestros soles tan mal medidos
las lunas con las que vosotras caminabais
i que pasó con tus gentes en aquel tiempo
que pensarian los tuyos de los mios
el golpe de nuestro continente al vuestro
quinientos i tantos tantos años
vuestra evolucion natural cortada
i que queda de vuestras comunitarias vidas
esa luna con la que ahora yo camino
i que pensamos ahora unos de otras
ahora que los golpes vienen de tantos lados
quinientos i tantos tantos años
i cuantas historias tan mal medidas
i con la luna queremos seguir caminando
oaxaca 30-1-09
Manolo Pipas
domingo, maio 03, 2009
sexta-feira, maio 01, 2009
Poema experimental colectivo
Vexo a morte nas fraguas.
Hai un pasamento inevitábel se non loitamos por preservar a nosa etnia.
Unha minoría densa conquistou o espazo lírico
cun botafumeiro de alcol fervente.
Canta máis tolerancia os verquidos
máis intolerancia as centolas.
a ablación
a castración dos corpos
dos sentimentos das ideas
Sinto a humillación do prisioneiro,
A soedade do mariñeiro,
o temor enchido
a un infindo esquecemento
de abeloiros,
que me deixe no derradeiro
unha tumba...
de nome baleiro.
Liberdade, no sol da amañecida,
do galego na túa lingua
Escuridade,
ABUR!
Cando bebes auga dache unha identidade.
Que me queres amor se a meiga está no meu pensamento.
Si buscas la bondad entre el conflicto,
Trata de dar amor al incomprendido
sin entablar la guerra
Trata de ser bondad y comprender ahora
Y no crees conflicto y enemigos.
No medio da soidade da noite mais moura, párome.
A noite está a apoderarse de min, cando
ergo a vista e atopo a lúa.
A lúa, que coa súa luz imponme un
intre de acougo e felicidade.
A vida é bífida como unha serpe do deserto.
Poema feito o día 25 de abril no Café UF, " Encontros no 7º andar".
Moitas grazas a todos os que colaborastes cos vosos versos.
Hai un pasamento inevitábel se non loitamos por preservar a nosa etnia.
Unha minoría densa conquistou o espazo lírico
cun botafumeiro de alcol fervente.
Canta máis tolerancia os verquidos
máis intolerancia as centolas.
a ablación
a castración dos corpos
dos sentimentos das ideas
Sinto a humillación do prisioneiro,
A soedade do mariñeiro,
o temor enchido
a un infindo esquecemento
de abeloiros,
que me deixe no derradeiro
unha tumba...
de nome baleiro.
Liberdade, no sol da amañecida,
do galego na túa lingua
Escuridade,
ABUR!
Cando bebes auga dache unha identidade.
Que me queres amor se a meiga está no meu pensamento.
Si buscas la bondad entre el conflicto,
Trata de dar amor al incomprendido
sin entablar la guerra
Trata de ser bondad y comprender ahora
Y no crees conflicto y enemigos.
No medio da soidade da noite mais moura, párome.
A noite está a apoderarse de min, cando
ergo a vista e atopo a lúa.
A lúa, que coa súa luz imponme un
intre de acougo e felicidade.
A vida é bífida como unha serpe do deserto.
Poema feito o día 25 de abril no Café UF, " Encontros no 7º andar".
Moitas grazas a todos os que colaborastes cos vosos versos.
quarta-feira, abril 29, 2009
A memoria histórica en Teis (Vigo)
..
"Na memoria dos homes e mulleres de Teis
asasinados e represaliados durante a ditadura fascista (1936-1975)
pola defensa da democracia e dos intereses populares.
Neste lugar foron asesinados
ANGELA IGLESIAS REBOLLAR e
JOSÉ RIEBLA GARCÍA (11-04-1937)
TEIS, 27 de Decembro de 2008"
"Na memoria dos homes e mulleres de Teisasasinados e represaliados durante a ditadura fascista (1936-1975)
pola defensa da democracia e dos intereses populares.
Neste lugar foron asesinados
ANGELA IGLESIAS REBOLLAR e
JOSÉ RIEBLA GARCÍA (11-04-1937)
TEIS, 27 de Decembro de 2008"
++
Homenaxe no monte de A Guía (barrio de Teis) en Vigo
...
segunda-feira, abril 27, 2009
As fotos " Encontros no7º andar"
O 25 de abril, as paredes do Uf vibraron coa música e a poesía. Foi un acto a prol da nosa lingua. Houbo ademáis un nostálxico recordo da palabra e a música do Zé Afonso.
Moitas grazas a todos pola vosa presenza!
Moitas grazas a todos pola vosa presenza!
sábado, abril 25, 2009
quinta-feira, abril 23, 2009
O PRÓXIMO SÁBADO DÍA 25 DE ABRIL NO "CAFÉ UF"
A PARTIR DAS 20H. Esperamos que poidades acompañarnos neste acto tan especial.
"A PROL DA LINGUA GALEGA"
quarta-feira, abril 22, 2009
Miguel Rubinos Conde
O rostro azul do ceo
Entre outeiros e vales
En fuxida polo bosque dos xeonllos
Que o fío da faca suca
En órbita de nudez exacta.
......................
Eterno todo é e flúe e arde no pasmo.
......................
Un lobo ouveante
polos campos da memoria
animais
polas canles
mastigadose a noite demorada
coma se fosede bovinos ruminada...
Sen lúa
silencionos ollos abertos
da noite toda.
Entre outeiros e vales
En fuxida polo bosque dos xeonllos
Que o fío da faca suca
En órbita de nudez exacta.
......................
Eterno todo é e flúe e arde no pasmo.
......................
Un lobo ouveante
polos campos da memoria
animais
polas canles
mastigadose a noite demorada
coma se fosede bovinos ruminada...
Sen lúa
silencionos ollos abertos
da noite toda.
domingo, abril 19, 2009
LIBERTAÇOM
.
Eu vou fazer apologia. De essa que nom deixam.
E que se transforma em auto-censura.
E que se chama medo. Em outros casos, covárdia.
Fago apologia da liberdade de quem está algemado.
A liberdade que vive nas celas de isolamento
e no papel de liar do economato.
Vou fazer apologia da dinamita de libertaçom
que rebente as cadeias.
Que deixe viver as vacas.
Que deixe estar os carvalhos.
Que me deixe falar.
Vou fazer apologia da resistência.
Ante o asfalto.
Ante o ouro.
Ante as frases de mentira.
O mercado, o prozac e a miséria.
Porque a esquerda está no centro,
............................................................ comercial.
Resistência frente a cumplicidade.
Resistência ante o invasor.
Para que se mantenha em pé a caso do Ricardo.
Para que se vejam os punhos de Rosalia.
Para que marche o medo.
Para poder respirar.
E ao sétimo dia descansarei,
porque, nom se se o sabes,
mas estou construíndo um mundo extraordinário.
Paco sempre diz que ele arranja o mundo cada tarde,
no pátio pequeno.
Ele e mais o basco.
É difícil arranjar mundos em primeiro grau.
Mas, ainda é mais difícil
aguardando um semáforo verde
no meio do atasco.
.
.................... - Charo López -
.
Eu vou fazer apologia. De essa que nom deixam.
E que se transforma em auto-censura.
E que se chama medo. Em outros casos, covárdia.
Fago apologia da liberdade de quem está algemado.
A liberdade que vive nas celas de isolamento
e no papel de liar do economato.
Vou fazer apologia da dinamita de libertaçom
que rebente as cadeias.
Que deixe viver as vacas.
Que deixe estar os carvalhos.
Que me deixe falar.
Vou fazer apologia da resistência.
Ante o asfalto.
Ante o ouro.
Ante as frases de mentira.
O mercado, o prozac e a miséria.
Porque a esquerda está no centro,
............................................................ comercial.
Resistência frente a cumplicidade.
Resistência ante o invasor.
Para que se mantenha em pé a caso do Ricardo.
Para que se vejam os punhos de Rosalia.
Para que marche o medo.
Para poder respirar.
E ao sétimo dia descansarei,
porque, nom se se o sabes,
mas estou construíndo um mundo extraordinário.
Paco sempre diz que ele arranja o mundo cada tarde,
no pátio pequeno.
Ele e mais o basco.
É difícil arranjar mundos em primeiro grau.
Mas, ainda é mais difícil
aguardando um semáforo verde
no meio do atasco.
.
.................... - Charo López -
.
sexta-feira, abril 17, 2009
MEDO Á LIBERDADE
.
O corazón da besta nace no medio, xusto onde o amor pon o seu vestido máis fermoso. Cando ELA leva o traxe azul todo o teito da casa semella unha cunca celeste, sopa de estrelas eslamiadas como a cara que se che pon cando non miro dentro de ti, aí onde doe, onde os medos teñen forma de persiana caendo.
Atravesando as paredes do teu corpo non dou coa alma, non a vexo por ningures.
Ás veces a alma da xente é só unha superficie rugosa.
Saca as mans de dentro das potas, deixa o lápis de ollos e non te pintes coma unha exipcia, que estás botada a perder!
Deixa a cousa estar, que iso non se pode dicir. Non debes. É mellor calar.
SILENCIO. Cala, que calada estás máis guapa. Non digas nada. Deixa que as deformacións acaden o seu punto álxido e vaite, vai indo, como a aurora cando o sol de zinc se lle bota enriba.
Así, así mellor. Coloca as cadeiras na parte esquerda do cerebro, e pecha a porta da sentimentalide que aquí son todos burócratas, de burocracia.
“No me digas? No me lo puedo creer? En serio?”
Deixa que o seu desprezo caia coma un manto. Hai desprezos que nos sitúan lonxe. Pero non interesa estar nun espazo podre de poder.
“Hay un sitio para cada cosa y una cosa para cada sitio. A ver si te enteras, que pareces tonta!”
Mira que non entender algo tan simple. Pero ELA pensa sempre que é mellor saír da coraza que laiarse e andar polo chan coma os vermes. Acariña o lombo dos que están desfeitos, sente a súa radical e extrema pobreza. Ser pobre é unha dimensión descoñecida en Eurarquia. Os eurarcas nacen nas empresas e venden cartos e hipotecas a prezo de saldo. Nas súas cristaleiras publicitarias fan tapetes con fío de liño extraído da terra. As cousas fermosas veñen todas de aí, da terra, pero os eurarcas cren que o leite sae dos cartóns e aliméntan as crianzas á forza de tetrabrik.
Non sei porque ELA sempre relaciona isto coa idiocia.
Idiocia: estado de estupidez mental que nos impide discernir, detectar a fraude por máis evidente que esta sexa.
Nun mundo multicolor prefabricado. Aí queremos vivir. Non no da abella Maya, "a amiga de Willy", non. Tampouco non a de Picasso, coa cara deforme e tan estraña, non. Anque, pensándoo ben, talvez non fose tan rara, se cadra Picasso víanos tal e como somos…
Por iso, esta necesidade de aire.
Daquela bícame. Logo tamén, segue a enredarte na miña boca e fálame cos ollos de animal que tes. Mmmm… Sábesme a algas e sal.
Que doce sentir golpes de oxíseno entre os teus dentes e esquecer a rutina de ser consciente ou deixar de concentrarse nas raias das xirafas!
Decidido: vender a casa e os discos, lanzarse nun paracaídas pola ventá dun segundo piso, contemplar as sombras debuxadas no teito das casas, no faiado das cabezas da xente, nos caborcos lingüísticos de axentes contaminantes.
Prometido.
Ha disentir para rachar a porcelana toda.
.
........................... - Rosa Enríquez -
O corazón da besta nace no medio, xusto onde o amor pon o seu vestido máis fermoso. Cando ELA leva o traxe azul todo o teito da casa semella unha cunca celeste, sopa de estrelas eslamiadas como a cara que se che pon cando non miro dentro de ti, aí onde doe, onde os medos teñen forma de persiana caendo.
Atravesando as paredes do teu corpo non dou coa alma, non a vexo por ningures.
Ás veces a alma da xente é só unha superficie rugosa.
Saca as mans de dentro das potas, deixa o lápis de ollos e non te pintes coma unha exipcia, que estás botada a perder!
Deixa a cousa estar, que iso non se pode dicir. Non debes. É mellor calar.
SILENCIO. Cala, que calada estás máis guapa. Non digas nada. Deixa que as deformacións acaden o seu punto álxido e vaite, vai indo, como a aurora cando o sol de zinc se lle bota enriba.
Así, así mellor. Coloca as cadeiras na parte esquerda do cerebro, e pecha a porta da sentimentalide que aquí son todos burócratas, de burocracia.
“No me digas? No me lo puedo creer? En serio?”
Deixa que o seu desprezo caia coma un manto. Hai desprezos que nos sitúan lonxe. Pero non interesa estar nun espazo podre de poder.
“Hay un sitio para cada cosa y una cosa para cada sitio. A ver si te enteras, que pareces tonta!”
Mira que non entender algo tan simple. Pero ELA pensa sempre que é mellor saír da coraza que laiarse e andar polo chan coma os vermes. Acariña o lombo dos que están desfeitos, sente a súa radical e extrema pobreza. Ser pobre é unha dimensión descoñecida en Eurarquia. Os eurarcas nacen nas empresas e venden cartos e hipotecas a prezo de saldo. Nas súas cristaleiras publicitarias fan tapetes con fío de liño extraído da terra. As cousas fermosas veñen todas de aí, da terra, pero os eurarcas cren que o leite sae dos cartóns e aliméntan as crianzas á forza de tetrabrik.
Non sei porque ELA sempre relaciona isto coa idiocia.
Idiocia: estado de estupidez mental que nos impide discernir, detectar a fraude por máis evidente que esta sexa.
Nun mundo multicolor prefabricado. Aí queremos vivir. Non no da abella Maya, "a amiga de Willy", non. Tampouco non a de Picasso, coa cara deforme e tan estraña, non. Anque, pensándoo ben, talvez non fose tan rara, se cadra Picasso víanos tal e como somos…
Por iso, esta necesidade de aire.
Daquela bícame. Logo tamén, segue a enredarte na miña boca e fálame cos ollos de animal que tes. Mmmm… Sábesme a algas e sal.
Que doce sentir golpes de oxíseno entre os teus dentes e esquecer a rutina de ser consciente ou deixar de concentrarse nas raias das xirafas!
Decidido: vender a casa e os discos, lanzarse nun paracaídas pola ventá dun segundo piso, contemplar as sombras debuxadas no teito das casas, no faiado das cabezas da xente, nos caborcos lingüísticos de axentes contaminantes.
Prometido.
Ha disentir para rachar a porcelana toda.
.
........................... - Rosa Enríquez -
quarta-feira, abril 15, 2009
Téñote apegado
O cuspe lévame a dianteira, arreconchégate ao meu carón. Xa non existe espazo baleiro entre os dous. Téñote apegado e a miña lingua incontrolada faiche un recoñecemento exhaustivo. Estou esfameada!. Semello unha anaconda, que te xanta cunha voracidade que mete medo!.
Cruz Martínez
Este é un dos relatos eróticos escritos para " FERVE A REDE" 2009
sábado, abril 11, 2009
Subscrever:
Mensagens (Atom)