Fagamos o que el fai

A Arte en Galiza e Diego de Giráldez

Este foi o título da Conferencia-Coloquio do pasado 8 de agosto na Casa da Cultura da Cañiza, vila na que naceu o pintor. A súa obra amósase ao mundo pendurada das paredes do Museo que el inaugurou e que abre as portas todos os domingos para o público.

....,,,,..........O pintor asinando libros.

Diego de Giráldez posando cos seus admiradores.

Mahmud Darwish, poeta palestino - In memoriam...

.

A necesidade de “inventar”
o soño e a esperanza
.

Un símbolo da súa cultura palestina e un dos grandes poetas árabes contemporáneos. El dicía que atopaba na poesía a razón para vivir, e que lle axudaba a ter a liberdade de expresar o que quería e a afrontar a dura realidade inventando un marco de imaxinación. As circunstancias nas que viviu fixeron que a súa poesía tivera que entrar no tema político, sen embargo pensaba que o importante era que o lado político da poesía non fixera desaparecer a súa beleza porque o poeta non pode falar coma un político. A relación entre política e poesía é complexa e cada poeta ten o seu xeito político de expresar a poesía.

Mahmud Darwish consideraba falsa a chamada guerra das culturas. Cría que a cultura internacional é unha mestura de todas as culturas que a formaron, e que estas culturas deberían seguir mesturándose e intercambiando ideas para formar esa cultura internacional que todos queremos. Parecíalle triste que moitos consideren o extremismo coma unha raíz da cultura árabe. Declaraba que quizais algún día medrarán as violetas nos cascos dos soldados; e aínda que a esperanza non estea á vista, debemos inventala; aínda que o soño de ter un mundo mellor está moi lonxe, debemos inventalo. Para Darwish a poesía loita contra a guerra con instrumentos que non son de guerra, pois se a poesía entrara realmente nunha batalla aberta contra as armas, perdería. Se a poesía sofre un ataque aéreo, debería escribir sobre a beleza das herbas porque a herba rexenérase en cada estación. Esas plantas son máis fortes có aceiro. A voz da poesía é a voz das herbas e non a voz dos avións ou das armas. A poesía loita contra a guerra con instrumentos coma o amor e a beleza. As herbas sempre gañan ao final. En cada rincón deste planeta houbo guerras e os tanques destrozan cultivos, mais aínda así atopamos que as herbas e as flores medran. Esa memoria debería de calar moi fondo no interior do noso ser. O poeta ten que ser moi fráxil e realmente moi simple. A forza da poesía reside na fraxilidade do poeta.

.

.

A NENA / O BERRO
.
Na praia hai unha nena, a nena ten familia
E a familia unha casa.
A casa ten dúas fiestras e unha porta...
No mar, un acoirazado divírtese cazando aos que camiñan
Pola praia: catro, cinco, sete
Caen sobre a area. A nena sálvase por pouco,
Grazas a unha man de brétema,
Unha man non divina que a axuda. Berra: Papá!
Papá! Érguete, regresemos: o mar non é coma nós.
O pai, amortallado sobre a súa sombra, a mercede do invisíbel,
Non responde.
Sangue nas palmeiras, sangue nas nubes.
Lévaa en volantas a voz máis alta e máis lonxe da praia
Berra na noite deserta.
Non hai eco no eco.
Converte o berro eterno en noticia
Rápida que deixa de ser noticia cando
os avións regresan para bombardear unha casa
Con dúas fiestras e unha porta.

.

Ramala, agosto do 2006

.
(versión ao galego de Alfonso Láuzara)

A ghata descalza

.............................................. Gata con botas
.............................................. non caza ratos
.
Sandalias de ghata
perdidas na praia
caricias de serpe
na area longa
de area de area
castelos de caricias
de area de area de area,
ghatean desexos descalzos, sublimes
de alcoles no sangue fervente
recentes os grolos de viño,
alleos reflexos en bágoas
que risca a lúa con saña
nas miñas noites meniñas
cando se achega esa ghata
de sinuosa silueta felina
e brilo esmeralda
nas súas retinas.
Nas ondas da area
móvese a ghata descalza
deitada enriba das pernas
na area na area marea na area,
coxegueos gardan segredos
dentro dos meus vaqueiros.
Axiña a ghata descalza
fuxiu a busca-las sandalias
Eu fico á miña sombra collido.
Sinto ronseo da noite na area.
Ela sempre está comigo.
.
...... Alfonso Láuzara

Ilustração de Diana

www.diana-arts.blogspot.com

RAMÓN CABANILLAS, 1876-1959 (O bardo da fala)

O " Poeta da Raza" segue vivo na súa casa natal en Cambados. A pequena edificación mariñeira situada no barrio de Fefiñáns foi rehabilitada e transformada en museo na década dos 90. Alí pódese atopar a súa pucha negra, a cadeira e a máquina de escribir. Tamén fotos e un vídeo da súa vida. Entar naquel humilde fogar dignifica a persoa e loa a todo un intelectual das nosas letras... o poeta máis relevante de " As Irmandades da Fala".

casa- museo

Ramón Cabanillas

Rúa Novedades, s/n

Tel: 986 524 678

De martes a domingo

de 10,00- 14,00 h e de 16,30- 19,30 h.

.......................................................................

...................................................Texto de rosanegra e fotografías de Cruz Martínez

¡EN PÉ!

.................................A Lois Porteiro

¡Irmáns! En pé, sereos,

a limpa frente erguida,

envoltos na brancurada

luz que cai de riba,

o corazón aberto

a toda verba amiga,

e nunha man a fouce

e noutra man a oliva,

arredor da bandeira azul e branca,

arredor da bandeira da Galicia,

¡cantémo-lo dereito

a libre, nova vida!

Validos de treidores

a noite da Frouseira

a patria escravizaron

uns reises de Castela.

Comestas polo tempo,

xa afloxan as cadeas…

¡irmáns asoballados

de xentes estranxeiras,

ergámo-la bandeira azul e branca!

¡E ó pé da enseña da nazón galega

cantémo-lo dereito

a libertar a Terra!

¡Irmáns no amor á Suevia

de lexendaria historia,

¡en pé! ¡en pé, dispostos

a non morrer sin loita!

¡O día do Medulio

con sangue quente e roxa

mercámo-lo dereito

a libre, honrada chouza!

¡Xa está ó vento a bandeira azul e branca!

A oliva nunha man, a fouce noutra,

berremos alto e forte:

"¡A nosa Terra é nosa!"

Ramón Cabanillas ( Da terra asoballada, 1917)

rosanegra

A imaxe é rápida coma o tempo

nunha tarde de verán

e o mañá vén aí...

percorrendo un pasado

que albiscou no serán.

Chegará a treboada - AMARAL

Dixéronme que volviches por fin ao teu fogar

Que viches na túa viaxe por terras de lonxe?

Caín entre a brétema dunha ducia de montañas

Vagando por seis autoestradas cortadas

No medio de sete bosques calados

Perdido nas costas de negros océanos

Subín a dez mil millas cara un camposanto

E chegará, chegará, chegará,

chegará a treboada

Que anuncia o ceo

Dixéronme que volviches por fin ao teu fogar

Que oíches na túa viaxe por terras de lonxe?

O ruído dun trebón preludio do medo

A última onda ao final dos tempos

Tambores soando na liña de fogo

E tantos murmurios que non escoita ninguén

Oín gargalladas e laios de fame

A triste canción do poeta na rúa

A voz dun paiaso cuberto de sangue

E chegará, chegará, chegará,

chegará a treboada

Que anuncia o ceo

Dixéronme que volviches por fin ao teu fogar

E que farás agora que a viaxe remata?

Volver antes da chuvia de estrelas

Ao máis profundo do descoñecido

Onde hai multitudes sen nada nas mans

Alí onde o sol secou os ríos

Onde es escravo ou un pobre fuxitivo

Que viu os ollos dun home sen rostro

Onde todas as almas foron esquecidas

Onde negra é a cor e o número non existe

Berrarei ata que quede gravado no vento

E a miña voz se reflicta dende esta montaña

Aínda que teña que andar enriba das augas

Ata que esta chamada sexa escoitada

E chegará, chegará, chegará,

chegará a treboada

Que anuncia o ceo

E chegará, chegará, chegará,

chegará a treboada

Que anuncia o ceo

.
(Versión ao galego de Alfonso Láuzara)

Manuel Rivas ( Mohicania)

.

25 de Xullo

.

Día da Patria Galega

.

Saúde e terra!

Soño nas Illas Marabillas...

Nas augas salgadas de Cíes

emerxe o resplandor moreno

a ollada centrífuga

os cabelos longos do enredo;

a brisa fai piruetas

simplementes por engalanarte

e toda a lus do sol

quer estoupar

nos zafiros que escintilan

baixo as túas pestanas de raíña.

E velaí o ventre dourado de chocolate

do meu desexo relambido,

ventre cheo de bicos

bicos salgados e fresquiños

coma as ondas que te acariñan

nesta praia fermosa onde ti,

muller matria de encantos exclusivos,

aínda es un soño para min.

.

................ Alfonso Láuzara

Os espellos proxectan estruturas

que rexeitan inquebrantábeis espíritos
................................arroutados desconformes
.................................................carecen de xeonllos
......................................................non morden a terra
e sosteñen pancartas revolucionarias
Argumentos inacabados
crechos pensamentos entréganse
........................................ao sublime acto
............................................de lamber feridas
Soños en salmoira
debuxan unha paisaxe imperfecta
Designios fatalistas inxéctanse
....................nun océano intravenoso
namentres, o resto dorme a conciencia
...................................recontando moedas
..........................................apuntalando o sorriso
no pico dun iceberg metafórico
invento dun repelente traficante
...........................................de fantasía

Cruz Martínez

Vaia vaia vaia... Teis ten praias!!

.

Onte á tarde, @s veciñ@s de Teis, amparad@s no Artigo 31 da Lei de Costas, volveron a "asaltar" a praia da ETEA en Ríos, para reivindicar outra volta o libre acceso e o uso público e gratuito dun espazo que é de tod@s, pois forma parte do Dominio Público Marítimo-Terrestre.

Fóra muro da vergoña con arames de espiños!!

Vaia vaia vaia... Teis ten praias!!

........... - tioTeis -

Design gráfico e ilustração

João Filipe
http://www.joaofilipeilustre.blogspot.com/

PARAÑOIA

- detalles recibidos de Igor Lugris -

O submariño de Sanjurjo Badía...

.

O submariño de Sanjurjo Badía (1898) deseñado para a defensa da bahía de Vigo. Unha reliquia dos tempos en que Teis tiña armada. ;-) Está exposto de xeito permanente no Museo do Mar, de Vigo.

........ - sc. afonso trece -

mulleres mesoamericanas

oaxaca 1-08

as veces cando unha muller camiña
non sabemos que leva no seu rebozo
a sua crianza vai toda tapada e retorcita
e confundimola con outros bultos

chamula 3-08

todas as chamacas que venden pola rua
van con roupa indixena como as suas maiores
saia de grosa la negra e blusa branca e azul
pero a nena do cerrito que leva as negras ovellas
vai con chandal e camisola que son mais practicas pues

morelia 2-08

na caracola zapatista á güerita rapaza
preguntan de onde ven ela
e como sempre sorrinte di soy costeña
mui calida e chiapaneca resposta
para quen naceu entre frios fiordos

caracol 3-08

a muller tzeltal da cafeteria do caracol
hoxe visible sorriso que pon o colorista delantal
e onte foi o pasamontañas que ocultou ese sorriso
no alzamento que destapou tantas e tantas inxustizas

rexion triqui 4-08

asasinadas
por ser mulleres e por ser indixenas
por formar parte dun municipio autonomo
por ser as voces que na radio rompen o silencio
que seguirán rachando silencios


bolon ajaw 5-08

con paus nas suas mans as mulleres camiñan
para sair da comunidade a levar os poucos excedentes

polo irregular carreiro descalzas os paus axudan a camiñar
pero elas agora os cargan para intimidar aos paramilitares

mais abaixo do camiño o rio e as cascadas que eles queren
e ao chegar a estrada agardan uns aramios de espiños ás mulleres


mesoamerica 5-08

á chamaca chamanlle chiquis
porque foi a ultima en nacer
e xa non queren ter mais fillas


terras do rebozo 08


Manolo Pipas

O noso LIBRO na rúa!

Aínda non o tes? A que esperas?!

Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

A Porta Verde do Sétimo Andar

Foto: Begoña Miguélez

De esquerda a dereita: Luís Viñas, Minus-bálido (A.Rodríguez), Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez, Rosanegra (Rosa Martínez) e Alberte Momán

9 xeitos de traspasar a porta da poesía.

9 olladas que indagan na paixón, no cotián, na memoria... creando espazos para recuperar o poder revelador da palabra.

9 voces contemporáneas que nos conducen polo universo polimorfo do poema. Abrir a porta verde do sétimo andar é entrar en 9 mundos poéticos posibles e diferentes. Adiante, a porta está aberta!

Pódese mercar en...

Galería SARGADELOS Vigo (Urzáiz, 17)

A Cova dos Ratos (Romil, 3 - Vigo)

Libraría CARTABON (Urzáiz, 125 - Vigo)

Galería SARGADELOS Ferrol (Rubalcava, 30-32)

Libraría Limiar (Venezuela, 33) Ultramar – Ferrol

Libraría Torga (rúa da Paz, 12) Ourense

Libraría Internacional (Capitán Eloy, 8) Ourense

Local Social a esmorga

(Telheira, 9 - Zona Universitária) Ourense

Libraría Eixo (Cardenal Quevedo, 36) Ourense

Centro Social Gomes Gaioso

(rúa marconi, 9 Montealto - A Coruña)

Ou tamén contactando con A Porta Verde:

e-mail: aportaverde@gmail.com

Design e ilustração

Sara Gancho

http://www.saragancho.blogspot.com/

Suspiros de caña - O Leo i arremecághona!!!

Dedicado a Diego de Giráldez

O MAR

É pintor, escultor, naturista... a súa sabedoría abrangue a esencia da natureza. Posiblemente absorba e reflicta; misticismo, intelectualidade, infindos coñecementos. Ata é probable que o seu reino non sexa deste mundo... o seu reino é a Arte.
Home, artista, xenio... é a triloxía de si mesmo e para iso sobrevoa o Olimpo dos Deuses, aqueles que plantaron a flor do secreto nunha bouza preto do Edén. Os seus cadros son parábolas da realidade, poemas pintados nun lenzo, formas e cores con vida propia. Son a creación no seu máximo grao de expresión que se expande ata ao universo. Un pincel nas mans trócaselle maxicamente en ciencia pura. El, acolle na mente todos os segredos inimaxinables que coma homo amasa pacientemente. Un Ser Tranquilo que observa todo o seu perímetro espacial, comprendendo o que está máis aló xa que a súa ollada penetra nas moléculas.
Diego de Giráldez só precisa do ar para existir nos cadros. A enerxía flúe dende o seu centro gravitacional cara á todas partes. É un satélite no mundo artístico e vivirá eternamente nas súas obras, que son atemporais.

rosanegra

A decepción dorme

preto dun horizonte impreciso
dun traballo inseguro que pendura
.................................................degoxos
na realidade do abismo
onde a letra pequena
acocha derrotados corazóns
...................................asoballados
nos que parece habitar a morte lenta
...............................................incorpórea
transitando estreitos accesos
que detectan fisuras
.....................ángulos mortos
Entre a memoria e o mundo
...................................sen destino
......................................suspendida
Quero que saibas
que a perspectiva futura
.............................agora distorsionada
é a escravitude que invade
...............................que se acepta
e se contempla sen bágoas

Cruz Martínez

UTOPÍA SON: Comeza o concurso

.

Logo dos catro concertos de inauguración, a 3ª MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR-UTOPÍA SON inicia os concertos dos concursantes. De Xuño a Setembro irán pasando polo escenario do Café Uf os 25 participantes que optan aos tres “Sirenos” cos seus correspondentes premios en metálico.
Durante os tres anos que leva realizándose UTOPÍA SON, foi aumentando a participación, tanto daqueles que concursan como os que o fan fóra de concurso co fin de apoiar esta MOSTRA de canción de autor.
Os 25 participantes representan todas as formacións e estilos posibles. Durante os próximos catro meses poderemos asistir a unha mostra do máis novidoso que se está a crear na canción en Galiza, en canto a música de autor. E cando dicimos “música de autor” referímonos a toda composición que poña por riba de calquera outra consideración, a calidade, especialmente das letras. E isto serve para calquera estilo de música, do rock ao folk, do jazz ao pop, do hip hop ao blues. En todos estes estilos presentáronse cancións en UTOPÍA SON.
A MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR consolídase como un proxecto totalmente autónomo, non subvencionado por institución algunha, feito que garante unha liberdade absoluta. Os premios económicos sufráganse exclusivamente grazas ao traballo que os organizadores realizan durante todo o ano. E os trofeos, os “Sirenos”, son a achega desinteresada dun artista plástico; este ano son tres cerámicas de Pilar Rubio Peixoto.
Queremos tamén sinalar que UTOPÍA SON, como calquera outra manifestación cultural, non pode, nin debe, manterse á marxe do que ocorre na sociedade. Por iso decidimos dedicar cada MOSTRA a unha causa cara á que dirixir a voz das nosas cancións. Neste III UTOPÍA SON intentamos pór os focos sobre ese terrible pesadelo que é a violencia de xénero. O segundo premio será para a canción que mellor denuncie esa odiosa secuela.
Todo o que UTOPÍA SON organiza arredor desta III MOSTRA estará dedicado fundamentalmente á muller. (...)

Desexamos que esta III MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR axude, na medida do posible a coñecer, fomentar e consolidar a canción de calidade en Galicia.

UTOPÍA SON
Vigo xuño do 2008

Máis información:

http://utopiason3.blogspot.com/

http://www.nodo50.org/utopiaforo/

http://www.cafeuf.com/

Dios ke te crew - "Deitado frente ao mar"

As fotos da presentación en Pontevedra

O pasado día 20 de xuño houbo a presentación do libro "a porta verde do sétimo andar" no local Social revira, en Pontevedra. O acto foi un éxito!. Queremos agradecer aos nosos queridos amigos de revira a marabillosa acollida. Graciñas!!.


Fotografías de: Begoña Miguélez

De esquerda a dereita: Luís Viñas, Alfonso láuzara, Elvira Riveiro Tobío, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez, Foni, rosanegra e Augusto Fontám.

...........As dúas Fotos de abaixo foron tiradas do blogue da revira:

http://revira.agal-gz.org/

ilustraçoes infantis

Salomé

www.salomen.blogspot.com

Presentación de "a porta verde do sétimo andar" en Pontevedra

María do Caramelo, dende A Coruña...

.

Botei tantas cousas en falla en tan pouco tempo que me metín a agricultora ecolóxica. Quixen atopar no contacto co argueiro fresco a resposta a aqueles desvaríos. Pero fun, coma sempre, demasiado impetuosa, non me daban medrado as verzas, nin os porcos atendían a razóns humanitarias, e finalmente acabei traballando na fábrica de conservas: limpaba mexillóns… foi reparador por repetitivo singular. Namoreime dun mariñeiro e dei en remendar redes preñadas de buratos.

Entón foi cando aprendín a ler nas estrelas as mensaxes dun tempo esquecido, reinventei constelacións e tiven fillos, e retomei o asunto da horta, rocei silvas, muxín cabras e criei callos, aborrecín a televisión e aprendín a predicir a choiva.E tornei a namorarme, pero esta vez das miñocas que fan terra no seu ventre, enchín o padal de cereixas, sementei dous pés de millo e dei en reconverterme en compost. Agora subo polas veas dos bidos, como sempre desexei aínda sen sabelo, e a noite dáme azos de novo para seguir soñando coa fertilidade.

.

Fotos da presentación (A Coruña)

De esquerda a dereita: Alberte Momán, Ramiro Vidal Alvarinho, rosanegra, Cruz Martínez e Manolo Pipas posando para os medios.

O venres 13 de xuño

A Porta verde do Sétimo Andar estivo no Centro social Gomes Gaioso (Monte Alto, Coruña). Alí reencontrámonos con vellos amigos e coñecemos outros novos, cos que compartimos un fermoso serán. O noso agradecemento a todos eles.
Fotografías: Azucena Carrera

Homenaxe a Pintor

Homenaxe "O Escritor na súa Terra": a AELG entregou a "letraE" a Xosé Vázquez Pintor

O pasado sábado día 7 tivemos a honra de vivir unha xornada especial acompañando a Xosé Vázquez Pintor na merecida homenaxe organizada pola AELG e o Concello de Melide. Os afectos encheron as rúas, os espazos, e a palabra foi emoción de lealtades. Pintor con alma de buxo non esqueceu os vencellos de sempre: a tribo, a terra, os amigos e a palabra. Para a literatura están : Banzados, A memoria do boi, A tribo sabe, Os vellos oficios, Tal era vivir, Lume de biqueira, Gándaras, Na vertical da noite, No corazón mancando, Para dicir abril, Quen faga voar …

Luís Viñas

Presentación do libro na Coruña

Teis ten praias, vaia vaia!!

O pasado domingo 8 de xuño pola mañán, @s veciñ@s de Teis, fart@s da ocupación devastadora e inxusta do litoral do barrio, tomaron simbólicamente a praia da vella e tan desaproveitada ETEA, para reivindicar o lexítimo dereito a acceder e disfrutar dun espazo público que é de tod@s, e polo tanto debe ser recuperado e conservado para á cidadanía.

Vaia vaia vaia... Teis ten praias!!

RÍOS-ETEA

Espazo natural formado por unha das poucas praias que posúen un gran banco de ameixa de caste, e polas zonas verdes que a rodean que son froito dos recheos realizados sobre o areal.
Está separada da praia da Punta polo espigón de Timoeiras e por un muro e valado metálico que ata fai poucos anos tiña a función de impedir que entraran na ETEA persoas alleas ao recinto militar; pero que, trala Orde ministerial do 15 de outubro de 2004, na que se suprime a zona de seguridade militar, a súa única misión é impedir que a cidadanía acceda á praia e ao resto do Dominio Público Marítimo Terrestre, ao que temos dereito tod@s pola Constitución e pola Lei de Costas.
Unha vez máis, os destructores da costa utilizan toda a súa forza para impedir que disfrutemos libremente da praia, do mar e da súa ribeira; pois son coñecedores de que no momento que a xente comece a tomar posesión da praia, terían moi difícil levar a cabo a construcción dun porto deportivo (outro máis) que esmaga a natureza e destrúe o que é de tod@s, para lucro e disfrute duns poucos.Para chegar á praia, debes achegarte ata a praia da Punta ou ata a de Ríos-Pilón, onde desgraciadamente os muros que a rodean dificultan a entrada. Unha vergoña!

.

.......................... - Alfonso Láuzara -

Sen sombra e sen amor ( Bernardino Graña)

Día Mundial do Medio Ambiente

.

xuntanza de blogueir@s en Agolada

Algunhas veces non o podes facer só (dicía unha canción de U2)
Así compartindo, espíndonos uns para os outros foi como nos atopamos en Agolada un grupo de blogueir@s ansiosos de mudar o mundo, os mundos, e de expor os micromundos que levamos dentro. Felicidades a tod@s por abrir as portas, deixar ver os celeiros de cada quen e aportarnos unha visión diferente da vida, das vidas. Adiante con ese ímpeto e seguide escribindo sobre os vosas inquedanzas que nos faran a tod@s máis ricos en opinións e vivencias.
Na páxina http://blog-xuntanza.blogspot.com/podedes atopar os links para achegarvos a cada un dos blogueir@s

Luís Viñas García

Selvaweb

Ilustração infantil de Eunice Rosado

www.eunicerosado.blogspot.com

XOSE CARLOS GÓMEZ ALFARO

IM MEMORIAM

O mércores 14 de maio falleceu na Guarda o poeta Xosé Carlos Gómez Alfaro.

Sempre na memoria que permanecerá coa súa obra.
Entre a súa bibliografía cabe destacar As labaradas da lembranza, Matria de néboa, Alba plena do alén, Os ciclóns do sino e Alén do lume

SOÑAR SOÑEI

CON ALTAS ALBAS SEMPRE

Soñar soñei con altas albas sempre,

pero as albas ansiadas non chegaron

e no canto de auroras e oliveiras

agromaron penumbras e arseniatos;

penumbras coma fouces castradoras,

coma follas de lume descarnado,

coma outonos de bile e exterminio,

coma simúns avaros ou calvarios.

Soñar soñei con largas albas sempre,

con mañás sen ferrón, ledas, nevadas,

mais sei que sucumbín de vez ó pouco

por non me vacinar contra o destino

que me acompaña tolo polas brañas

espallando negrura cegamente.

Xosé Carlos Gómez Alfaro

(Do seu poemario “Confíteor”, Colección Hipocampo Amigo. Poesía, 2005)

Luís Viñas (membro da Asociación AMIGOS DOS PENDELLOS. AGOLADA)