Vicente Castaño

Recital Músico- Poético en Ourense

O sábado 24 de xaneiro na Esmorga, rúa telleira. Estivo "A porta verde do sétimo andar" convidada polo outro colectivo cultural "O clube dos poetas vivos". Alí gozamos da música e da palabra.Na fría noite de inverno conseguíuse unha perfecta harmonía entre músicos e poetas.

Na foto de grupo, de esquerda a dereita: Belén de Andrade, Servando Barreiro, Concha Rousío, Gonzalo Caride, José Manuel Barbosa, Cruz Martínez, Maica Álvarez, Artur Alonso e rosanegra.

Texto: rosanegra e Cruz Martínez

faquir

tódolos días

agochada

no seu balcón

espérao

unha muller

para

que

a

sorprenda,

sostendo nas súas mans

unha moneca de Alexandría.

a rúa de súpeto

é un reducto de observantes,

desconfiados,

misioneiros e cirilos.

o faquir recostase

sobre os cravos oxidados

dobrando o seu corpo

como unha sombra

neoplatónica.

el é, o un, a intelixencia e a alma

mudando en éxtase,

ela mentres prancha e dobra

os vestidos da súa moneca,

non se perde ningún detalle.

ao caer a tarde

despois de aguantar

enriba duns hipóstasicos cravos,

procede a vestir a súa espalda

espida, oxidada e rota.

ela pasa a cortina,

deitase na cama

e agarrándose forte,

entre sono e sono

vaise metendo,

no ventre da súa moneca Hypatia.

Enrique Leirachá

DE QUE MANEIRA NUM MOMENTO

saes duma sombra para sumirte em outra
Imensa sombra assassina que enforca
as ilusões dum dia

Ninguém pode deter as aflições
que chegam
e firem-te sem compaixão
Elas, então ficam
rasgam-te como se fosses
folha dum manuscrito velho
sem importância, nem sentido
Como folha caída
que viste o chão nu
duma tarde de outono
Ficas como lama dum caminho
de qualquer tristonho inverno

De que maneira em um momento
saes duma sombra para
sumirte em outra
rememorando ausências
que supuram dores
Sentindo mais dentro a morte

Cruz Martínez

Pertence ao poemario: " Às vezes temo a metamorfose" 3º premio no Certame literário AALF, Freamunde (Portugal)

O noso LIBRO na rúa...

.




9 xeitos de traspasar a porta da poesía.
9 olladas que indagan na paixón, no cotián, na memoria... creando espazos para recuperar o poder revelador da palabra.
9 voces contemporáneas que nos conducen polo universo polimorfo do poema. Abrir a porta verde do sétimo andar é entrar en 9 mundos poéticos posibles e diferentes. Adiante, a porta está aberta!

. Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

A Porta Verde do Sétimo Andar

pódese mercar en...

Galería SARGADELOS Vigo (Urzáiz, 17)
A Cova dos Ratos (Romil, 3 - Vigo)
Libraría CARTABON (Urzáiz, 125 - Vigo)
Galería SARGADELOS Ferrol (Rubalcava, 30-32)
Libraría Limiar (Venezuela, 33) Ultramar – Ferrol
Libraría Torga (rúa da Paz, 12) Ourense
Libraría Internacional (Capitán Eloy, 8) Ourense
Local Social a esmorga
(Telheira, 9 - Zona Universitária) Ourense
Libraría Eixo (Cardenal Quevedo, 36) Ourense
Centro Social Gomes Gaioso
(rúa marconi, 9 Montealto - A Coruña)

.

e-mail: aportaverde@gmail.com

Intantâneas

Uma célula do meu corpo divide-se em duas porções aproximadamente iguais, isso, segundo os médicos e biólogos é normal. Com a liberação de energia uma enfermeira corpulenta bombardeia-me com neutrões. Um balão eleva-se no parque. Diz que visitará meu passado e que a esperança está no futuro. O planeta é azul/ e não há nada que possa fazer. Vejo a paisagem, caminho, percorro-o, algo me separa do imenso.

Ramón Peralta

DOUS

Non houbo forma algunha
de que as mulleres teceran redes
novas
cos fíos negros que nacían
do mar
aquel Novembro.
Sempre nos dá o que precisamos, pensaban.
Sempre.
O mar, que xa non era mar,
virou as cóstas e chorou.
E choraron as mulleres
porque o mar xa non bailaba nos baixos das súas saias
nin no salgazo das súas mans
nin nas escamas relocintes do peixe fresco na lonxa.
Aquel Novembro no que abandonamos ó mar que nos deu sempre o que precisabamos,
saloucaban.
Cardábanse os cabelos ennegrecidos con espiñas secas.
Que tan terrible Novembro.

Mariola Soutelo

Rememorando a traxedia do "Prestige"

.

POEMAS DO DÍA E DA NOITE ( poemario, 2008 )

POEMAS DO DÍA -I-

PEQUENAS COUSAS

Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...

Pequenas cousas,
coma grans de area
esparexidos a mercé da marea,
coma diminutas folerpas no deserto,
coma gotas de estrelas nun ceo aberto.

Pequenas cousas,
coma o canto dun paxaro invisible
que suca un mar imposible
mentres xira e xira,
xogando co vaivén mentres un mira.

Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...

Pequenas cousas
que de ledicia me enchen,
aínda que ó chegar a noite,
cando as miñas pálpebras anuncien
o seu peche
e os meus latexos a súa voz renuncien,
sei que as esquecerei para sempre.

Miguel Ángel Alonso Diz

FELIZ 2009 a tod@s!!

Chano Piñeiro - MAMASUNCIÓN (1984) Parte I

Mamasunción (Parte II)

ASTAROT - Airiños, airiños, aires

.

Orisel Gaspar con ALMA na Galiza

Galicia... oh Galicia!

Verde sempre, sempre verde,

que terra a miña terriña,

ben se di nos cantares:

despois do ceo Galicia!

.

Da miña alma douche a alma miña,

no reflexo de Alma e a súa mirada,

o seu sorriso de paz toda bañada,

equilibrio, cores e harmonía.

.- Orisel Gaspar -

"O Apalpador e outros mitos"

(Faro de Vigo. Domingo, 28 de decembro de 2008)

.

A aparición do "Apalpador" é a gran novidade do nadal galego deste ano. Grazas ao pulo proporcionado polo colectivo compostelán "A Gentalha do Pichel", ademais do apoio doutros grupos culturais de base e de redes sociais de Internet, a simpática figura deste xigante carboeiro, que durante o resto do ano vive nas devesas das altas montañas orientais do Caurel e do Cebreiro, sae estes días de pasarrúas por Santiago, Vigo, Ponteareas, Pontevedra, Ferrol, Lugo ou O Barco de Valdeorras. A recuperación ou, máis ben, recreación dun mito galego do nadal, que reparte agasallos e mimos aos miúdos, semellante á figura do "Pai Inverno" nórdico (reconvertida, tras múltiples ensaios da mercadotecnia e da publicidade no exitoso "Papa Noel" da cultura da globalización norteamericana), constitúe un proxecto a longo prazo que merece ser apoiado.
Debemos a recreación do mito do "Apalpador" ao estudoso José André López Gonçâlez quen hai só dous nadais publicou un artigo fulcral sobre o tema: "O Apalpador personagem mítico do natal galego a resgate". Neste traballo establécense os riscos primixenios para realizar un retrato deste mito galego en desenvolvemento. Presenza física: un xigante esfarrapado, de profesión carboeiro, que usa boina, fuma en cachimba (o que non é moi politicamente correcto nestes tempos sen tabaco nin fume nos espazos públicos) e aliméntase de bagas e xabaril. Comportamento: dende as espesas devesas, onde ten a súa morada, baixa na noitiña de San Silvestre (a derradeira do ano) a visitar as casas todas onde houber picariños e cando estivesen ben durmidos apalparlles a barriguiña e comprobar se están ben mantidos. O "Apalpador" dilles, entón: "Así, así esteades todo ao ano" para logo, antes de marchar, deixarlles unha presiña de castañas quentes. Para acougar a excitación da chegada do carboeiro, segundo López Gonçález, os vellos do Caurel, aprendíalles aos pícaros esta cantiga: "Vaite logo meu meniño, / marcha agora para camiña. / Que vai vir o Apalpador / a palparche a barriguiña". Interpretación: o Apalpador, como subministrador de lume (luz e calor) é anunciador de fartura, de protección, da alianza coa boa fortuna, o que o une a outras tradicións indoeuropeas coincidentes co solsticio de inverno, logo tamén cristianizadas.
Esta presenza do "Apalpador", que López Gonçález, acredita documentada nas comarcas das montañas orientais luguesas, ten precedentes, como se acreditou esta pasada semana no programa "Aberto por Reformas" da Radio Galega, nas Terras de Trives, onde unha figura con funcións semellantes, que recibe o nome de "Pandigueiro" (unha denominación bastante máis xeitosa ca de "Apalpador", a verdade), baixaba da Serra da Cabeza Grande a visitar tamén aos picariños. En todo caso, sexa como "Apalpador" sexa como "Pandigueiro", este novo mito galego ten moito que ver con outros semelllantes inseridos na mesma tradición precristiana e pagá de celebración do solsticio de inverno. Eis figuras tan consolidadas nestas datas como o bo do Olentzero euscaldún que na noite de reis reparte os seus agasallos con forza, coraxe e amor. Eis o caso tan singular da Bruxa befana italiana que montada na súa basoira trae os doces e carbóns aos pequenos, que na noite do cinco ao seis de xaneiro lle deixan unha copiña de coñac.
Sexa o carboeiro barrigudo euscaldún, sexa a fea bruxa que enche os carpíns dos picariños italianos, sexan os tres cambiantes magos de Oriente ou sexa este solitario pandigueiro de noso, o relevante de todos estes mitos é o papel que desempeñan na relación das persoas adultas cos nenos e nenas e no permanente renacer que para cada ano novo supón a súa presenza. Alén do relato creado en cada caso para facer verosímil a historia dos seus protagonistas, o esencial é o mito fundacional que representan cada un deles na súa comunidade, o da necesidade de intercambiar agasallos entre os membros da familia para asumir o inicio dun novo ciclo coa maior ventura. Fronte ao consumismo desaforado e compulsivo, que a actual crise económica pon en evidencia durante este Nadal máis austero, non estaría de máis que aproveitásemos a posibilidade de relectura destes mitos para acuñar novas prácticas de consumo máis sustentable. Benvido sexa este Pandigueiro se axuda a agasallar aos nosos pequenos máis brinquedos artesanais e reutilizables ou se aumenta o interese polos libros para pequenos e maiores. Benvido sexa este Apalpador se nos axuda a dar un paso atrás no noso comportamento como consumidores voraces, apostando por agasallos máis útiles, baratos e manufacturados. En todo caso, sexa grazas a eles ou aos clásicos magos desorientados, que a estrela dos afectos sexa a que a todos nos guíe ao longo de todo o novo ano.

.

........... - Manuel Bragado -

Manuel Izquierdo

Obra cinético-interactiva
de 1990 a 2008

Unha ducia de razóns

O IMPROPÓSITO

E pingaba o sangue no medio das escaleiras
pingaba do nariz pequecho,
do nariz pequecho e sen bigote embaixo.

Non sentín pena por ela.
Sei que todos nos desangramos por dentro
algunha vez.

Sen embargo aquilo foi inesperado,
coma se lle reaccionasen as veas
xusto ante os meus pasos.

Apurei un pano branco
contra as súas mans estreitas
e vino cubrirse de cor, atacarse de vermello.

Seguín piso arriba polo descansillo deserto.
A todos non ten pasado iso
de que nos pingue o olfacto.

Non lle quixen dar maior importancia,
máis valor do que debería ter
unha simple anécdota.

Pero a rapaza non volveu nunca por estes lares.
Xamais puiden ver de novo ese pequecho nariz colgado.
O que si vin o seguinte día foron as gotiñas do seu ser por riba do chan.

ANA VALÍN

FUXAN OS VENTOS - Sementeira

.

FECUNDACIÓN E ALIVIO

O tempo corre estando parado
escoitamos o tic- tac biolóxico
da nosa natureza animal
persistimos e insistimos
na supervivencia
do pequeno homo...

O tempo pasa inmutable
e creamos monstros
criamos corvos impetuosos
que agardan para arrincarnos os ollos…


O tempo dorme, o soño eterno
represéntase mecanicamente
nun reloxo e nunha célula
sistemática e estrutural

E así, ouvimos o noso
Tic tac tic tac tic tac…

Texto: rosanegra
Fotografías: Cruz Martínez

Esta colaboración realizouse para participar nun proxecto de "incomunidade" . O Filo- Café do 22 de novembro do 2008, co mesmo título.

Ábrelle a porta ao Apalpador!!

Vaite logo meu ninín,
marcha agora prá camiña
que vai vir o Apalpador

a palparche a barriguiña

.

Moito antes de que o Papá Noel ou Santa Claus, importado dende outras latitudes, viñese ben promocionado pola sociedade consumista, na Galiza tamén había unha figura mítica e moi entrañábel propia do Nadal: O Apalpador. Nalgunhas comarcas do leste da Galiza, nas serras do Courel, os Ancares e o Cebreiro, conservábase aínda ata datas moi recentes esa tradición.

O Apalpador era un vello xigante con oficio de carboeiro que vivía nas devesas das altas montañas. Polo Nadal, baixaba ás aldeas para achegarse caladiñamente aos nenos e ás nenas que durmían, e apalpáballes as barrigas para comprobar se estaban ben mantidas. O Apalpador vixiaba que vivisen con fartura, desexáballes que no vindeiro ano continuasen a non pasar fame, e deixáballes unha presada de castañas quentes como agasallo e lembranza da súa visita.

.

Dende A Gentalha do Pichel (Compostela) animan a que se recupere esta figura autóctona da tradición galega que eles están a difundir este ano para popularizala entre @s máis picariñ@s. Abrámoslle pois as portas ao Apalpador!

.