GOLFO

Algún desalmad@ secuestrou a Golfo. Se alguén coñece o seu paradoiro chame aos seguintes teléfonos: 986 127 777, 670 500 555.
Volve pronto ao fogar, agardámoste!!!.

NOVE MINUTOS...(EUXA CENTRO XERONTOLÓXICO)

A onde van os nosos vellos? Onde?...
Fican amoreados entre paredes de materialismo. 2000 euros por cabeza.
O director apura, quere efectividade e explota o persoal ao máximo... aquí, aló, acolá...en nove minutos aseados, vestidos e peiteados... o tempo é moi importante, nove minutos atordan os oídos.
Un aloumiño, unhas palabras de agarimo non son posíbeis. A humanidade pérdese polo camiño.
NOVE MINUTOS!! as subordinadas queiman as mans nas tarefas diarias. A dirección quere máis cartos.

+ é = a - ( menos empregadas)

NOVE MINUTOS...

Queremos denunciar a explotación que recibe o persoal dos Centros Xeriátricos. Que é escravizado por un salario base e obrigado a traballar en condicións de estrés. Todo isto repercute nunha carencia de tempo que converte o traballador nun autómata.

Directiv@s pensen máis na calidade de vida dos nosos avós e menos nos cartos que meten no peto.

rosanegra e Cruz Martínez

BERROGÜETTO "Entropialxia"

I Xuntanza de Blogueiros da Galiza

.

Información:

http://blog-xuntanza.blogspot.com/

.

Anceios de laicidade

Hai moito tempo que foi crucificado

Xesús Cristo alias "o teso".

Arestora tocoume a min colgalo,

velaí colga-fácil na cor do ceo.

Cousas... da vella. Que crus!

.................. Suc. Afonso trece

Partes de ti

Non é tan só soidade

é unha parte de ti

aloumiñada polo tempo...

rosanegra

POLO DEREITO A VIVIRMOS EN GALEGO

Manifestación para o día 18 de maio.
Toda a información neste vídeo.


http://youtube.com/watch?v=fxZYdUWhMPg


A PORTA VERDE DO SÉTIMO ANDAR
TAMÉN LOITA POLA REALIDADE DUNHA GALIZA EN GALEGO.

SECUENCIAS

Cruz Martínez

Monumento ao holocausto en Berlín/ Peter Eisenman

L.Viñas

Da porta verde dun 7º andar...

na auga gardo
canto compartimos
coas mans no propio corpo
e nos beizos
unha palabra de protesta
na auga hai máis que o cheiro
dos nosos sexos
mitigado pola fragancia
dun xel de ducha
nela fixemos unha
revolución
lavándonos de espantos

Alberte Momán

Polbo á feira

Muller do luar sinistro

prolifero quenturas

inquedo, cando te vexo

pois lanzas olladas pirómanas

cando me fitas tan preto.

Muller que me bicas a ialma

cando me bicas, invocas desenfreno

cos teus beizos de fogo,

e ofrécesme un ceo de altura

co teu luar pequecho no peito.

Muller que galoupas acompasado

dacabalo do meu puro nervio

e medras oblicua, tersa

muller miúda e sen lindes

percutes entre os meus brazos

inmensa ...... espida

na procura do sétimo ceo

onde me levas con tremores de vertixe.

Peitete-cereixa ollando firme

darriba-abaixo, dabaixo-arriba.

Feitizo do luar que palpita

na esquerda do peito novo e feble,

arde na neve o luar-no-leite

atrapado polo meu bico épico

fundido, pulverizado, fervente

no xenuino luar do teu peito.

Móveste na miña cazola de cobre

picante e salgada, Barbantesa,

coma o polbo á feira.

.

Alfonso Láuzara

Na porta verde dun 7º andar...

Nunca se sabe!

Luís Viñas

- NUNCA SE SABE -

Non quixera coma fado sorprenderte
no intre da nostalxia da idade
porque iso non vai na sintonía
da túa fresca mocidade.
..... Propoño
ficar na serenidade nocturna de lus e pedra
que ofrece un bo rincón no lugar entrañábel de A Guía.
Ficar alí coma dúas figuras de pedra
nese xogo de luces e sombras
porque en lugares coma este,
o tempo pasa lentamente, e mesmo semella deterse.
.
Acaso teño ollos de pedra, acaso
respiro na santa compaña dunha fermosa
estatua de muller ben xeitosa.
Vexo nos teus ollos a doce mirada escura da noite estrelecida.
A noite é xove. Quero desfrutar do momento e gosto
dese estraño sabor do silencio nos teus beizos.
Quero chimpar un bico á ría
mais un orballo de verbas vai tecendo a noite que nos quenta./ ¿Maxinacións? ...... Nunca se sabe.

......................... Alfonso Láuzara

A jenga

Tamén na festa da Reconquista de Vigo, entre a ampla oferta lúdica para a ocasión, alí na zona vella chamoume a atención este curioso xogo de orixe australiano (ben coñecido na Arxentina e no Uruguai). A jenga consiste en erguer unha especie de torre de 18 niveles con 54 pezas (bloques) de madeira, e con tres bloques en cada nivel. Logo os participantes, de maneira sucesiva e por quendas, deben ir retirando pezas dos niveis inferiores para colocalas na parte superior da torre sen que esta se veña abaixo, e así a torre debe ir medrando o máis alta posíbel. Perde quen fai caer a torre, e gaña o último xogador que conseguiu colocar a peza arriba con éxito. Todo un impresionante exercicio de habilidade e delicadeza.

......................... Afonso trece

A Reconquista de Vigo de 1809

Vigo reviviu en clave de festa a súa reconquista da vella vila, daquela baixo o dominio das tropas francesas do capitán Chalot.

Liberté, egalité, fraternité!!
Certo que pola noite coñecimos unha tropa francesa mermada, bisoña e indisciplinada, moi entregada ao vicio e altercado de taberna.
A miña casa non quero que veñas. Sempre me fodes, nunca me preñas!

Pasou o que pasou, e tod@s pasámolo moi ben!








Foi unha mágoa que o Concello de Vigo non tivera convidado ao actual presidente Nicolas Sarkozy a esta festa viguesa, porque alí onde hai un francés en apuros... alí está Sarkozy con capa e espada cal mosqueteiro namorado. Sería divertido, non si?

.

................................. Suc. Afonso trece

O mercado e o tianguis mesoamericano

mesoamerica nacera darredor dun mercado
un intercambio de productos durante miles de anos
sen mediación da chamada moeda
pero conforme se multiplicaba o comercio
unhas pedras de gran valor ian facendo de diñeiro
e o intercambio era nas prazas e nas ruas
estaban os mercados permanentes
e os tianguis ou mercados semanais
calquera espacio publico podia ser un mercadiño
o lugar era ocupado e a tradición o mantiña
tradición tantas veces roubada polas formas
que chegaron da peninsula e de europa
os traxicos sucesos de atenco producironse
cando xa non lle querian deixar vender na rua
aos tradicionais floristas de texcoco
e foron apoiados polos comuneiros de atenco
e nas ultimas semanas foi nacer
un novo tianguis na cidade de oaxaca
un tianguis cultural no parque do llano
un espacio lembrado pola represion
que agora se quere reinvindicar
cun tianguis cultural e alternativo

un mercado mesoamericano

de dia o mercado na rua coas vidas que dan mais vida
e as vidas atropelladas por outros alleos corpos

de dia o mercado na rua e de noite case nada revela
que aki houbo un mercado e que mañan mui cedo
será construido outra vez sen que nos nos demos conta

de dia o mercado na rua que non nos deixa camiñar
que nos para e que nos da paso coa musica dos pregons
do seu precario castilla entre ricas linguas indixenas

no mencer renacerá o mercado e a pura forza humana
arrastrará carretas e diablitos e grandes sacos nas costas
e na noite outra vez a musica destes corpos

e mais entrada a noite o baleiro e o silencio
que nos paran a escribir e tamen nos dan paso
para mañan voltar outra vez ao mercado que da a vida

mesoamerica 3-08
Manolo Pipas

GLÓRIAS

Rio a braços com o mole dos feitos ácidos,

em moça debica um chaço

o que após gorjeia ...

diz, entra

a garganta é tua

lesto vibra.

o fígado,

recheio pimba do belo

aqui, bala a seco

rastejante aponta

o eterno.

Aurelino Costa

Do livro: " Na terra de Genoveva"

o internado e a luna

un dos tres ultimos internados
fillo daquela revolucion
nenas de familias pobres
nenos da rua e dos subterraneos
xuntos cinco dias entre muros
entre clases talleres e xogos

luna xoga na auga da alberca
e sae a repartir bicos entre nos
e logo as nenas de uniforme verde
veñen ate nos e platicamos
pero tardo un estraño tempo
en descobrir que unha é luna

e saimos destes muros
con preguntas e silencios
con ganas de voltar e de fuxir
descobrindo mui poucas cousas
entre as ruas os muros e as ruas
o internado e a luna


niños heroes
cidade de mexico 25-2-08

Manolo Pipas

A Terra é redonda, e demóstrase así...

@s galeg@s ben o sabemos! Non si?

A porta verde de Helena

.A Porta Verde de Helena (Ourense)

un encanto de meniña de seis anos

Caducifolla de ruta

O tren que me leva pola beira do Miño

vaime levando cara ó meu destino OURENSE

con parada en Arbo, estación de paso,

destacada vila na historia arraiana.

Jose pode ser que me agarde na estación

da terra da auga, pois aló en aesmorga...

A Porta Verde vaise presentar!

Logo voltarei coa miña moza a Vigo meu lar!

............ Afonso trece

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante III

50 por hora

En concreto sabía dela
As palabras fixeran unha descrición
......................................Polo miúdo
Seica existiu, mais
Foi un concepto arredor dunha noria
O cuspe pegou ideas no baleiro
A man, con claros síntomas de
..................................inseguridade
traza bosquexos inexactos dunha perna
que pretende tirar para diante

Cruz Martínez

Segundo premio de poesía no "1º Certame Literario Terras de Chamoso" O Corgo ( Lugo)

a porta verde do sétimo andar en Ourense

A presentación foi o sábado en aesmorga, na cidade das Burgas.


De esquerda a dereita: Alfonso Láuzara, rosanegra,
Cruz Martínez e minus-bálido ( Alfonso rodríguez)

.................Ficamos moi agradecidos a todas as persoas que nos acompañaron. Sen elas, o acto de onte non sería posíbel. Graciñas!!

Presentación en Ourense...

A Porta Verde do Sétimo Andar

aesmorga (rúaTelheira, 9 - Zona Universitária. Ourense)

.

josé vicente

Chumbo de túmulo
as águas levantam
o cais

Do livro: "Caixa Inacessível"

significando

gostaba máis do mundo cando os absolutos tiñan sentido,
cando as palabras significaban por ser pronunciadas,
e un sempre valía toda unha vida máis alá do tempo.

as etiquetas existían sen dúbidas,
sen necesidade de escapar delas porque non eran mal ou ben,
simplemente eran.

as operacións realizábanse coa lentitude das estacións,
e a rapidez do clima,
pero non tíñamos que morrer en vida mil veces
para entender-nos.

boto de menos o tempo en que as bágoas tiñan un valor,
e os oídos escoitaban atentos as propiedades da ialma
no que ser filólogo non era máis que ser poeta,
e o coñecemento era só ser sabio.

os dias nos que sentados diante do espello,
peiteabamos o pelo para ser parte da comunidade.

agora,
no século en que todo é posible,
buscamos a diferencia, fuximos da etiqueta, mastigamos palabras
nas que non cremos,
e soñamos coa eternidade da que non queremos formar parte,
anhelo aquel nunca que contiña o todo.

Eva Méndez doRoxo

A bruxa das Ghalanas II

Falta pouco para saber a verdade do que me arrastrou ata aquí dende lonxe. Xa tocaron ás doce sendo imposible atraer o sono. Tanto tempo fóra da casa dá morriña e señardade, e o que máis desacouga é o desaparecido anel da miña muller. ¿Daríallo a alguén?, non penso ir a ningures ata que saiba o sucedido, o meu criado quérea moito... é a noite a que fai pensar tolemias e enredar as ideas. Non vai frío nesta pensión e estase ben logo dunha viaxe tan extensa.
E pasaba a noite silente e serena para pronto deixar durmir a un canso peregrino. A noite é o gato negro, pero non é tal michiño é o demo que fai a súa correspondente visita nocturna.

– Escoita o que che digo bruxa! se queres seguir co teu poder. Perdeuse un anel nun bocoi pero ti non dirás tal cousa, vas dicir que foi entregado a un amante. E tal como dixo iso, saíu case que voando polo sitio que entrara. Perdéndose no manto do firmamento ou na profundidade da terra.
Mais non se imaxinaban que acochado na escuridade escoitara o máis importante da mensaxe. Corrín asustado e preocupado... deiteime ata o día seguinte que tornou a iluminar e a quitar os medos que atrapan os soños.
E o señor consultou a meiga. Contoulle a mentira que inventara o demo ou o gato negro. Saíndo anoxado colleu o cabalo e fuxiu, sen agardar polo criado nin escoitar as explicacións que intentaba dirixirlle sen éxito. Só o alimentaba a idea fixa de dar morte a adúltera.
Corre levado polo diaño e non é pillado polo meu faco. Mais tivo que parar en Pontevedra alí onda o río e agardar o barqueiro, para que o levase cara ao outro lado. Non quedándolle máis remedio que escoitarme e crer as palabras que case esgotado saían da miña boca. Cando chegamos á casa do señor revisamos a pipa que antes baleiráramos e alí estaba, o anel creador de todos os desgustos... o señor alporizado mandou que detiveran a meiga.
Hoxe un día calquera, fun presa pola garda civil e dende aquela desaparecida da aldea. Con iso crearon unha lenda silandeira que ninguén coñece, ou case ninguén coñece...

rosanegra

Artistas da rúa

Un xenial artista na rúa

non participa do canon da $GAE.

Aplausos e moedas de vontade

é toda a recadación que recolle.

Velaí o prezo da popularidade!

............. Sc. Afonso trece

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante II

Pendúrase nos extremos
Sabe que non hai tempo, mais
.........................xorde temerario
Busca o equilibrio dos arácnidos
na ingrávida superficie de alienados
............................................autómatas
Eses que formulan realidades ao pé
.................................dun tallo retorto
e cando lle penetra o solpor na face
.............................................distraída
gabéanlle polos ombreiros
as teorías obsesas dos vagalumes
malia todo, o son dun clavicordio
prolixo, lesiona a extrema levidade das
................................................caracochas

Cruz Martínez

Segundo premio de poesía no "1º Certame Literario TERRAS DE CHAMOSO" O Corgo (Lugo)

O Galego do Século XXI é o Português

Os portugueses são uma parte do povo galego que se tornaram independentes do reino de Leão que na altura ocupava a Galiza.
O cidadão Galego Dom Afonso Henriques libertou parte da Galiza e a essa parte deu-lhe o nome de Portugal. Tornou-se o primeiro rei de Portugal.
Depois estes galegos do sul começaram-se a chamar de portugueses e conquistaram a sul as terras aos mouros formando o Portugal moderno de hoje.
Por isso portugueses e galegos têm a mesma origem não só linguisticamente como pessoalmente. São o mesmo povo original do extremo norte da peninsula ibérica.
A única diferença é que uns mais a norte passaram do domínio do reino de Leão para a colonização castelhana enquanto outros a sul seguiram um destino independente, conservando e aprofeiçoando a sua língua e desenvolvimento humano. Os galegos do sul independentes que entretanto passaram-se a chamar portugueses. Depois de conquistarem as terras aos mouros na peninsula,expandiram-se primeiro pelo norte de África e de seguida por todo o mundo.
Estes galegos do sul independentes criaram um dos maiores impérios do mundo. Hoje são vários os países onde se fala o português.
A língua portuguesa que é o galego do século XXI, com mais de 215 milhões de falantes nativos, é a quinta língua mais falada no mundo e a terceira mais falada no
mundo ocidental. Idioma oficial de Portugal, Brasil, Angola, Cabo Verde, Guiné-Bissau, Moçambique, São Tomé e Príncipe, Macau e Timor-Leste, sendo falada no Ex- Estado Português da Índia ( Goa, Damão, Diu e Dadrá e Nagar-Aveli)e Guiné Equatorial (A partir de Dezembro de 2007 língua oficial), além de ter também estatuto oficial na União Europeia, no Mercosul e na União Africana. Há ainda por todo o mundo milhões de falantes como em África, América central, Ásia e Oceânia de vários criolos que usam as palavras portuguesas embora com fórmulas gramaticais diferentes.
Há quem defenda em Espanha que o galego deve ser o português arcaico e não o moderno. Esses defensores querem acabar com a cultura galega. O português arcaico não tem condições de se impor, não representa nem é capaz de expressar o pensamento e as evoluções tecnológicas actuais. Pelo contrário o galego genuíno e moderno é uma mais valia para todos os galegos e para a própria Espanha. Os galegos passam a ser bilingues "Hablando" o idioma do colonizador o castelhano e "Falando" a língua dos seus pais o português. Com isso passam a falar com mais de 700 milhões de falantes nativos em todo o mundo. Esta é a grande vantagem que os galegos têm em relação às outras línguas minoritárias peninsulares catalã e basca. Os deputados galegos podem falar o galego do século XXI no parlamento Europeu mas não no espanhol. Isso é humilhante para um povo e é o pior que existe numa colonização.
Para a recuperação da língua galega oprimida há séculos é imprescindível a transmissão de rádios e televisões portuguesas em canal aberto em toda a Galiza e municípios falantes do galego das Astúrias e Castela Leão. Ensino escolar obrigatório do galego do século XXI e a televisão galega deixar de falar em português arcaico. O português mediaval não tem qualquer utilidade. Os galegos têm o direito de falar a língua dos seus pais actualizada e não de forma mediaval e castelhanizada como o Estado espanhol através da tv da galiza promove.
Só assim se respeita a dignidade do povo galego e a própria Espanha se beneficia. O rei Dom Carlos viveu a sua infância em Portugal, primeiro aprendeu a falar bem português e só depois castelhano. Contudo é rei de Espanha.
Os galegos não deixam de pertencerem ao Estado espanhol por falarem a língua dos seus pais actualizada.
Pela dignidade do povo galego.

Ernesto Lobo

ernesto.lobo@yahoo.com.br

Embarcacións tradicionais galegas

Pantalán de embarcacións tradicionais de Bouzas (Vigo)

onde se está a levar a cabo un marabilloso e interesantísimo

proxecto de recuperación da gran variedade de

embarcacións tradicionais de Galicia. Parabéns!

Son detalles importantes (entre outros) da nosa historia e patrimonio cultural, que temos a oportunidade de coñecer no marco desa boa iniciativa conxunta das Concellerías de Deportes e de Cultura do Concello de Vigo que se chama "Camiña e coñece". Unha actividade moi reconfortante, cívica e satisfactoria para a mañán laica dos domingos.

As embarcacións tradicionais de Galicia,

de Staffan Mörling.

Un libro fundamental

deste investigador sueco afincado en Bueu,

que profundiza con rigor científico no estudio

das embarcacións tradicionais de Galicia

(en particular a dorna)

.............. Alfonso Láuzara

o problema de chiapas

o problema é pola terra
o problema tamen pode ser pola
auga
o problema é ter mais ou menos
autonomia
o problema é usar ou non usar as
armas

o problema entre recursos e
necesidades
o problema entre o camiño e a casa
o problema é sairse ou voltar
ás vellas e novas formas
comunitarias

o problema é de dereitos e deberes
o problema na comunicación na
palabra

altos-morelia 2-08
fugaemrede chiapas

Manolo Pipas

Entre o delírio e o auto-odio: nom podedes vencer

O dia oito de Fevereiro, a Mesa Por la Libertad Lingüística convocou a primeira de umha série de concentraçons que tenhem pensado fazer no Obelisco da Corunha até o 7 de Março (curiosa coincidência com o fechamento da campanha eleitoral) com a finalidade de protestar contra a Lei de Normalizaçom Lingüística e contra a pretensa discriminaçom que, segundo os promotores das anteditas concentraçons, sofrem os castelhano-falantes.

A isto, responderom por volta de dous centenares de pessoas de maneira absolutamente espontánea e sem siglas de por meio, que se contra-manifestarom para pôr em evidência as mentiras e falácias da MLL. Como mínimo, os que se manifestarom CONTRA a convocatória deste fantasmagórico colectivo, duplicavam ou mesmo triplicavam a concorrência à manifestaçom anti-galega. Isto parece que nom entra na cabeça de quem teima em mentir para o seu próprio benefício sobre a realidade lingüística que se vive neste país; de facto, é bastante delirante a história que contam na sua página web.

O que aconteceu é muito singelo de explicar e entender; simplesmente numhas poucas horas, e de maneira espontánea, duascentas pessoas conseguirom juntar-se e organizar-se frente a umha pequena manifestaçom de fascistas. A polícia carregou contra a manifestaçom em defesa do galego...e o quê aconteceu? Pois que nom apenas nom conseguirom disolver-nos, mas inclusso muita outra gente que passava por alí somou-se-nos. Nem com a polícia da sua parte conseguem os inimigos da nossa língua intimidar a ninguém, e desde logo, muito menos vam conseguir somar simpatias que nunca vam ter.

O que nom se pode é ter a desfazatez e a desvergonha de afirmar que quem fala em espanhol sofre qualquer discriminaçom, quando a realidade é justo a contrária: quando nengumha família que quixer educar em galego aos seus filhos encontra no sistema educativo galego os méios para o fazer, quando a repressom e a discriminaçom laboral por razons de língua estám à ordem do dia, quando ainda segue a ser normal que num bar ou numha loja te tratem de humilhar por falar em galego. Nom podedes ir a nengum lado com essa mentira de que sodes as vítimas, quando vivedes neste país, por desgraça, como uns verdadeiros privilegiados, enquanto nós, galego-falantes, temos que viver como estrangeiros na nossa própria terra.

A Mesa por la Libertad Lingüística, isso sim, nom pode representar a ninguém. Polo menos, temos essa sorte. Nom pode representar a ninguém quem nom dá a cara, quem nom é transparente sobre as suas origens nem sobre a sua composiçom, que nom surge da auto-organizaçom popular e sim tem o seu nascimento nas cloacas da extrema-direita. Nom sodes ninguém, porque quem joga a ser submarino de interesses políticos inconfessados, está condenado a isso, a ser um mero instrumento. E por isso nunca o povo vos dará a razom.

O que eu, que sofrim nas minhas carnes a repressom laboral por ser galego-falante, nom vou tolerar é que montedes o vosso circo sem que se vos digam as verdades que nom nos cansaremos de repetir: o galego é a nossa língua, e nom só por ser a que falamos. É a língua que nos fai povo, que nos fai naçom, que contem o nosso ADN histórico e cultural. Aquí estaremos para o dizer com orgulho, frente ao vosso delírio fascista e o vosso auto-ódio.

Tirado do blogue "O Tangaranho Vermelho"

A bruxa das Ghalanas I

É de mañanciña... quizabes sexa luns ou martes, o que non importa o máis mínimo. Pero como todos os días hai que ir á misa, suponse... que para estar a ben con Deus.
As Ghalanas están moi ben situadas. A beira da capela de San Antón por onde pasa o río da Pontexoán. Alí atópanse os muíños, que dan nome ao lugar. Tamén hai unha casiña que queda preto do mosteiro.
A garda civil chega á aldea, na procura da muller que aldraxara cunha mentira a un señor de Soutomaior ou da Cañiza, militar ou navegante. Foi presa e levada o cuartel, descubríndoa axeonllada e debaixo dúas cruces de caravaca que foron as que delataron a verdade.
A cabalo é un percorrido longo e duro pero tranquilo. Seica na parroquia de Armenteira hai unha bruxa que soluciona todos os males. A viaxe cansa o corpo e o tempo pasa demasiado rápido chegando xa a noite. – Non vos podo atender agora bos viaxeiros, agardade ata mañá e seredes compracidos. Polo que o señor vai durmir a unha pensión e eu debo quedar no alpendre cos cabalos. Mais a noite é moi fría pasándoa nun alpendre e hai que quentarse na lareira da cociña, xa que os pobres ósos coa friaxe están ríxidos e aínda teño maniotas que me incomodan. O reloxo toca ás doce da noite e escoito ruídos na cheminea, agóchome á présa. Entón podo ver como pola gramalleira (onde colgan os potes para facer a comida) sae un gato negro...

rosanegra

Filo-Café en Ponferrada

Incomunidade convoca
un novo filo-café, o vindeiro día 23,
desta volta en Ponferrada (León).
Abertas as inscricións:

Info: http://incomunidade.blogspot.com

A inauguración de Monçao foi un éxito!!

"PALAVRAS PINTADAS" A Mostra Colectiva de Artistas Galegos en Pintura, Escultura, Fotografía e Vídeo. Permanecerá aberta ata o 26 de febreiro no Paço do Alvarinho ( Casa do Curro)
Se queres visitar a Mostra, podes facelo nos seguintes horarios:
De segunda feira a sábado das 09:30 ás 12:30 e das 14:00 ás 18:00
Domingos e feriados das 10:00 ás 12:00 e das 15:00 ás 18:00
Non deixes de visitala!!


Durante o acto de inauguración presentáronse os libros: "Ollos de Acibeche" de Rafael Pinto, dedicado a Rosalía de Castro e o libro de "A Porta Verde do Sétimo Andar".