O CALEIDOSCOPIO

Tamén coñecido como A COVA DOS RATOS na rúa Romil. Foi o lugar do encontro, da festa de benvida do noso benquerido amigo Pepiño que volveu da Gran Bretaña.

E que me din da comida... deliciosa!!!



Un saúdo para os amigos da Cova.

Cruz Martínez e rosanegra

Vello lobo de mar

Ao meu amigo Gaspar


Vello lobo de mar
Que ollas o horizonte
Coa ollada fría e húmida
Coma tempano de xeo.
Mil historias cruzan a túa mente,
Mil lembranzas,mil aventuras,
Mil travesías polos sete mares
E un amor en cada porto,
Unha semente en cada marea
Que recolleras na túa terra.
A túa muller,compañeira,amante,
Que espera impaciente
Cultivando a leira
E no seu ventre a túa semente
Que agromará previo a túa cegada.
Vello lobo de mar,
Fuches co vento
E volviches coa miseria.
É o teu signo e o signo dos teus fillos.
Neto e fillo de mariñeiros,
Pai e avó de mariñeiros,
Esgotaredes a vosa vida apegados
A unha gamela.


O cabalo do malo

achegada Rut

Dentro quedaron augas que xa non podes extraer
mananciais mortos que deixarei correr para que non se convertan en pozos negros /
arelas para tirar no papel reciclado
Correntes de desexos
......... pernas nus
................... pés explorando orografía no teu pantalón
mentres Godard cuestionaba a Nane nun cine de verán

Estaban por vir as espirais de buracos que conectan coas estradas do gusto /
quedaron futuros ancorados nas follas de árbores caducas /

Agora que o penso
o noso foi unha brazada de ocos por encher
........ un guiñol de pretensións non compracidas
Agora que sento
dóenme os nocellos de tanto estar no bico dos pés
sempre estabas máis alá de onde alcanzaban os meus dedos /
protexendo de incertidume a túa decadencia
........ no linde entre os símbolos e a publicidade enganosa /

....................................... Rut Patiño

Cruz Martínez

Mírasme
os teus ollos entran en min coma lóstregos ardentes
..............................................................estremezo, tremo
Síntome fráxil, os tímidos roces chispean
estoupan paixóns xigantes
esmorezo, contúrbame o arroallo de amor
que me tes adxudicado
Debuxo bocexos na túa boca e infindas cóxegas
ruben, lamben os vans, a caluga, o ventre
e ámote mainamente ao teu carón pérdese
.............................................mesmamente o tempo

Porque mírasme
os teus ollos entran en min coma lóstregos ardentes
.....................................................e sinto que son túa soamente

A Romaría Vikinga en Catoira

Onte día 5 de agosto estivemos en Catoira.

Mesturámonos cos milleiros de persoas que alí había e participamos dunha boa troula.

Cara as 13:00 horas houbo o Desembarco Viquingo, nós estabamos a carón das Torres de Oeste, esta escena fixo maxia e transportounos a outro tempo...

O día viviuse de forma intensa e con ledicia.

Esta romaría celébrase dende o ano 1960 e foi declarada de Interese Turístico Internacional.

Cruz Martínez

ISTO É UN POEMA E HAI XENTE DETRÁS

O Certame Galego de Creadores Novos Gzcrea 2006 sacou este libro á luz. Un II volume que recolle o segundo e terceiro premio xunto con tres mencións de honra ( Lucía Aldao, Brais González Pérez, Ledicia Costas Álvarez, Alberte Momán Noval e Verónica Martínez Delgado) uns mozos e mozas de gran sensibilidade poética. Animo a todos a que lean este poemario. Nel pódese observar 5 voces distintas, con diferentes formas de ver a vida e de ver a poesía.

Non podo rematar sen facer unha dobre mención de honra ao noso compañeiro e amigo Alberte Momán. Un poeta de corazón que fundou connosco " A Porta Verde do Sétimo Andar":

" de ter un can

chamaríalle guengis

Como se non tivese mellor que facer

como se non tivese que facer

en absoluto"...

Alberte Momán Noval

FRAGMENTO: DE TER UN CAN CHAMARÍALLE GUENGIS. Mención de honra PREMIO GZCREA DE POESÍA 2006

rosanegra

Tajinaste rojo

Taxinaste vermello nas Cañadas do Teide

reivindícase, abandoa o parador da humanidade,

autóctono e digno na procura do territorio guanche de seu

.

.

Tod@s contra o lume forestal!

Denuncia o terrorismo ecolóxico!

Reclama a máxima persecución!

Acción! Solidariedade

dende Galiza

desta volta coas Illas Canarias!

- Suc. Afonso trece -

cantigas

a noite que se desborda

leva pouca auga
o teu rio de arlazon
pero temes que se desborde
porque ti es mui boa actriz

abrense flores e lembranzas
polo paseo do espolon
o teu pasado que se desborda
ainda que ti es mui boa actriz

no mercado medieval
falafel baixo o trebon
a noite que se desborda
pero ti es mui boa actriz

claqueteo de cigoñas
no teu vello torreon
ou voume polo arco de maria
pero ti non sexas tan boa actriz

o teu mundo patas arriba

para o teu mundo patas arriba
paseiche el libro de los abrazos
debuxamos mal a despedida
que non se resistan os nosos lazos

para o teu mundo patas arriba
pedicheme os tangos de gardel
e regalacheme unha poesia
terei que aprender a ler

no teu mundo patas arriba
van muitas semanas de chuvia
e levas na tua mochila...

Manolo Pipas

Os Cempés no Casco Vello

Despois de 12 anos de traxectoria musical dixeron adeus... seica teñen desexos de reciclarse, novos proxectos...

A noite do 25, deron o mellor deles. A actuación foi memorable. Una cervexa, boa compaña... que máis se pode pedir!!!

rosanegra e Cruz Martínez

DÍA DA PATRIA GALEGA

25 de Xullo

Día da Patria Galega

.

.

Galiza, nación. Autodeterminación!
.

Saúde e terra á Nazón de Breogán!

VIGOFOLCELTA no Casco Vello

Foi a noite do 24 de xullo, véspera do apóstolo, día grande de Galiza. A praza da Constitución acolleu o concerto de Faltriqueira, que nos agasallou cun repertorio que misturaba temas da nosa terra con outros sons de distintas orixes etnográficas. Ademais fixéronlle unha persoal homenaxe a José Zeca Afonso e Andrés Dobarro... versionando temas seus.

Sen dúbida foi unha fermosa noite de verán...!

Cruz Martínez

Telesila de Argos

Poeta grega, nativa de Argos no VI-V a.C.

Compoñía himnos que a enaltecían perante os seus seguidores. Conta unha tradición que dirixiu un exército de Argivas para deter a invasión de Esparta, os Lacedemonios liderados por CleómenesI. Argos venceu e os espartanos sentíronse avergoñados ao ser derrotados por mulleres. Outra versión di que Telesila instigou aos soldados argivos, cos seus cantos guerreiros contra o ataque espartano, dándolles así forzas e coraxe.

Na súa honra, no Templo de Afrodita de Argos, unha estátua con libros e espadas descansando aos seus pés conmemoraban a fazaña.

Vítoriosa guerreira e poeta

dun pasado da cor de pexego

unha historia de muller

que pertence a tódolos tempos

rosanegra

A portada da polémica

Pois si, un debuxiño tan inocente e tanto problema...
Vaites... foder, fodemos todos! cando podemos!...

Que pasa coa liberdade de expresión?
Seica aínda estamos na ditadura...
Hai temas moito máis importantes polos que discutir.
A que vén ese famoso secuestro da revista?
Non é para tanto! ese debuxo non é ningunha ofensa,
máis agravio é curtar o dereito constitucional da

LIBERDADE

Cruz Martínez e rosanegra

NÓS E A REDE en Cambados

A Porta Verde do Sétimo Andar estivo en Cambados, representada por: Manolo Pipas, Luís Viñas, rosanegra e Cruz Martínez. Alí vimos vellos amigos e coñecemos outros, cos que compartimos intres marabillosos entre música e poesía.
Entre outros poetas estaban: Domingo Tabuyo, Xosé Vázquez Pintor, Ramón Caride, a poesía audiovisual de Lara Bacelo...
O Kunstgruppe GOTTLIEB de Berlín, o grupo de música AIRAS e as curtametraxes de Ero Suárez.
A exposición de fotografía permanecerá aberta ao público ata finais de mes, non perdan a oportunidade de achegarse ao centro comarcal EXPOSALNÉS


Cruz Martínez Vilas

Cruz Martínez

DESPERTOU NA OBSCURIDADE
dum aparente dia
Tentou alçar a sua voz, gritar
mas o corvo com bicadas de ferro
lhe fez calar
e na sua garganta,
garrotada
ficou a palavra,
liberdade

Liberdade,
amanheceu rasgada
sepultada baixo lágrimas
A tristeza meteu-se
na sua cama
sovou-lhe o corpo
com beijos de mofo

NÓS E A REDE en Vilagarcía de Arousa

performance

arañeiras humanas

poesía

música

curtametraxes...





Un

encontro

no que a

motivación

fundamental foi a
AN
TI
GLO
BA
LI
ZA
CIÓN

14 de xullo

"A Porta Verde do Sétimo Andar" tamén estivo alí: Abilio Rodríguez, Manolo Pipas, Luís Viñas, Alberte Momán, rosanegra e Cruz Martínez.

Ese día inauguráronse dúas exposicións de fotografía, unha na Sala Rivas Briones, Casa de Cultura e outra no pub Pórticos. As fotografías permanecerán expostas todo o mes de xullo.


Cruz Martínez

NÓS E A REDE (Vilagarcía de Arousa)

Sábado 14 de xullo do 2007
Ás 20:30 horas: Inauguración da exposición “ARAÑEIRA 1” na Sala Caixanova da Sala Rivas briones, Casa de Cultura,

• Ás 21:00 horas: Proxección das curtametraxes e vídeos na Sala de Conferencias do Auditorio Municipal.
• Ás 21:30 horas: Poesía, ”Enredados”, música, cadáver exquisito, performance; no Parque Miguel Hernández
• Ao remate: inauguración da exposición de fotografía no Pub Pórticos. Organización: Saúl Otero
  Entidade colaboradora:Concello de Vilagarcía de Arousa.Colaboración: Lois Magariños, Ladislau da Regueira e Cristina Pérez-Salgado.Deseño: Ladislau da Regueira.Recollida documental: Alexandre Otero – Fotografía Samuel Otero
• Poesía:Lois Magariños- Rois- A Coruña Emilio Xosé Ínsua – Cambados Domingo Tabuyo – Cambados Xosé Mª Vila Ribadomar- A Illa de ArousaCándido Duro – Pontecesures Manolo Pipas – Vigo Cruz Martínez Vilas – Vigo Luís Viñas – Vigo Rosa Martínez Vilas – Vigo Alberte Momám – Santiago Abilio Rodríguez—Vigo Juan Carballo – Vilagarcía
• Exposición “Arañeira “ (Fotografía-vitrina obxectos):José Luiz Oubiña – Vilagarcía Martina Miser – Cambados Mónica Irago – Vilagarcía Alexandre Otero – Cambados Karlos Abal – Barrantes Manolo Busto – Cambados José Mª Solla – Pontevedra Miguel Camblor Quirós - A Coruña Kunstgruppe GOTTLIEEB - BerlínNoelia Gómez Pacín – Lugo Luís Viñas -Vigo Cruz Martínez – Vigo Rubén Arenaz - CambadosOscar Hermida – Pontevedra Samuel Otero – Santiago Luís Rodríguez – Meaño Xesús Carballido-O Carballiño:
• Vitrina obxectos: -Seica 450 "A Dignidade Humana
• "Música: Airas
• Audiovisual: Sara Jess-Santiago
• Vídeos experimentais: Ero Suárez-Meis
• Curtametraxes: “Broken Dreams” “A viaxe máis longa”
• Performance: Kunstgruppe GOTTLIEB-Berlín
• Instalación-dramática: “FindTheNet/Kotze/ vomitar”Lois Magariños, Antonio Rivas,Carlos Piñeiro, Begoña Miguens, Ramón Cruces, Pedro Lamas.-“Guantanano”
  Cadáver exquisito(cadavre exquis): -Sobre fundas brancas de papel “ENREDADOS”-dados poéticos (forespán=corcho branco) que teñen nas súas caras palabras, versos ou pequenos poemas (Anxo Pastor, Cándido Duro, Lois Magariños, Domingo Tabuyo, Juan Carballo e Saúl Otero).

Motivarase ao público para que coloquen os dados en distintas posicións para obter distintos poemas.

Quando chega o Outono da vida...

A ilusão é humana.
Verdadeiros apenas os espelhos.
A voz com que nos falam não engana
Quando o frio nos diz que estamos velhos.

Impossível encher de labaredas
Agora o coração.
Falazes ilusões, nulas e tredas!
Agora, tudo é vão...

Pudesse o vinho do amor ainda
Correr em nossas veias, sangue a estuar!
E fosse a nossa vida manhã linda,
Com o sol a cantar!

Mas não! Tal como as árvores no Outono
Vão perdendo a folhagem,
Assim as ilusões, ao abandono,
São levadas de nós por fria aragem.

É assim a vida de nós todos. Somos
Uns misérrimos seres desta verdade:
Foi passageiro tudo quanto fomos,
E depois da ilusão vem a saudade...

Artur Garibáldi

Do livro: "Voz Insubmissa"

rosanegra

Dende as profundidades da nostalxia
Fica indómita perante o mundo
E debuxa xeroglíficos na mente
As súas orellas sinalan directrices
Oblicuas espaciais
Que semellan andoriñas
O amor é efémero
O tempo é descoñecido
Pero el, foi un mes etéreo
Unha boca agridoce
Que quentou un corazón no inverno

A Porta Verde xa é unha realidade física

O libro d'A Porta Verde do Sétimo Andar xa saiu á rúa. Despois do verán faremos a presentación. Esperamos contar coa presenza dos nosos amigos.

Estade moi atentos!!

josé vicente

No caule imóvel
folha de eucalipto
som de mar
nos montes

Do livro: Caixa Inacessível

A NOITE MEIGA NO BERBÉS

Onte estivemos rosanegra e máis eu ao pé da fogueira. Alí os esconxuros voaban misturados nas muxicas. Na noite máxica de San Xoán; o viño, o polbo e as sardiñas envolvían as almas enfeitizadas co son da música no aquelarre.

Máis tarde seguimos a troula no REMATE. Alí atopamos boa compaña, Peter o danés, o amigo Diego, que preferiron quedar no anonimato. Tamén Miguel e José Manuel que lle gusta que o chamen "Mayo" con ( i grego) ... A nosa amiga Emma fíxonos unhas fotos... fixádevos que ghuapos estamos!!.

Biquiños para todos eles de Rosa e Cruz.

Cruz Martínez Vilas

O CAFÉ KWIKANICE

Ninguén ten un aspecto suficientemente bo para foder,
¿é quizais iso,
fracasado santo do Café Kwikanice?
¿Sentado sobre o teu masturbado instrumento
sen enerxías para bendecir o carrusel?
Ábrete camiño ata onde estou,
esperma inquedo,
ti es o pantasma do amor
e eu son o amor mesmo.

Leonard Cohen

Chuvia tras os cristais

Dedicado a todas as mulleres que gozan da súa sexualidade con plena liberdade.

Nunha tarde gris de chuvia tras os cristais
Beethoven nun ambiente cálido e apracible,
Unha man vestida de branco percorre un corpo espido
Até fundirse nun único corpo
Nun único ser.
O reloxo de parede marca inexorablemente
O tempo,que queda paralizado
Cando os seus beizos entran en contacto,
Cando os seus corpos atopan unha unión
Case bautismal,
Sen medo ao que dirán,
Na complicidade da intimidade.
Esquecendo por uns intres
Que ao remate da xornada
Volverán a interpretar
O seu papel de amas de casa,
Esposas fieis e nais exemplares.

O cabalo do malo

A JANELA EM LÂMINA

vai insuflar serões com machos
nas casernas aparta
os feijões brancos dos rojados. Um úbere
tenso espera-te
em Sinai !

Língua anti-aérea lateja em toda
a península e Leticia abrem-se

Cascos de burra e urso marcam o lajedo
molhado: cárcere?

Contentamento móbil da pop
ulaça asperge em sovaco o mórbido e soalhoso da cárie

bufa em estertor e abafa-te em flanela
porque não
goteja de caruncho;

qualquer coisa como sintoma...,
baunilha sacara bastante ao nojo !

Ao açucarado felino realço o gânglio
do medo
insubordino o dado
porque não

Lantejoulas e cuecas tudo se vende
e tu
já pensaste na tua casa?

Aurelino Costa

Do livro: Na terra de Genoveva

NÓS E A REDE
NÓS E A REDE
NÓS E A REDE

Proxecto artístico multidiciplinar que se desenvolve en diferentes partes do mundo tratando de concienciarnos e servir de reflexión sobre a globalización .

Organizado polo pintor Saúl Otero coa colaboración dos artístas alemáns deste movemento Kunstgruppe Gottlieb chega a Galicia, estando previsto actos en Vilagarcía de Arousa (Sábado, 14 de xullo do 2007) , Cambados (Martes, 17 de xullo ) e na Illa de Arousa (Venres, 20 de xullo)

TEMAS:

1. Males do capitalismo globalizador.

2. Rede ou arañeira como concepto,imaxe...

3. Ou otros temas que os participantes decidan libremente.

ORGANIZACIÓN: Saúl Otero – 986 520 905 – 649 729 785

COLABORADORES: Ladislau da Regueira e Lois Magariños.

DESEÑO: Ladislau da Regueira.

RECOLLIDA DOCUMENTAL MULTIMEDIA:Alexandre Otero -Fotografía

José Mª Solla - Vídeo

O desastre do Prestige

Choutas nos espazos, onde a area cobre a face de chumbo
Dormes nas rochas inimaxinábeis de antonte
dun país derrubado, coutado polo desastre
e o pensamento engade un exceso de cansazo
Imperfecto estado, inhabilidade autómata

O café ten un sabor demasiado amargo
A culler xoga frenética
no líquido marrón
..........coma se calquera cousa

Cruz Martínez Vilas

Un día no porto de Vigo

O mar é moi importante para a cidade de Vigo, por el entra moita riqueza. Pero por desgraza, tamén é un gran descoñecido para as novas xeracións. Por iso esta visita guiada polo porto, intenta ensinar que o MAR é unha fonte incalculable de materia prima que debemos coidar e protexer.

Da súa saúde dependemos todos, temos unha conta pendente coa nosa nai natureza.

Só temos un planeta terra non o esnaquicemos pouco a pouco. Temos que concenciarnos de que non se pode emporcallar o mar nin a nosa cidade... co tempo todo pasa factura.

rosanegra

Filo-Café: A Noite Do Bosque

http://incomunidade.blogspot.com

Filo-Café: A Noite Do Bosque
.

16 Junho 2007, 21h
Café de Arlés
Ponferrada

.

Inscrições através de

deborah_nofret@yahoo.es

Mais info: (0034) 677708324

.

O bosque (bosque é brom, emitia o o'neill na misericórdia) e a sua noite, pirilampando no viveiro pulsional, abre os Claros de que me falou a Maria Zambrano certo dia em que estava sitiado em circunstâncias. O plato, platanismo e planotismo, invertendo os séculos para uma altura protectora de ecehlons e satélites invasivos, é um momento radical do íntimo, o pão desaparece da memória e outro alimento propulsiona as intensidades, as luzes onde o estando se libertina do espelho e da imagem formatadora.

O lado escuro do Castro

¿ Que vai ser deste paraíso?
É moi común meter a merda onde ninguén a poida ver...
O CASTRO de Vigo non ía ser menos.
Esa bañeira tan ben postiña semella arte comtemporáneo...
Xa sabe, achéguese ao lado escuro do Castro
e así xa non precisa visitar o MARCO.

rosanegra

A bela Otero, unha sobrevivente

Agustina Otero Iglesias naceu o 19 de decembro de 1868 en Ponte Valga (Pontevedra)
Foi violada cando tiña uns 10 anos, provocándolle importantes desgarres internos que a deixaron estéril. O violador conseguiu evadir a xustiza fuxindo para as Américas. Este feito traumático marcouna tan fondamente que renegou do seu pasado e da súa terra ata o día da súa morte.
As notorias aptitudes que tiña para o baile e a danza fixo que quedase na historia como unha das raíñas da Belle Époque. Comezou no cine cando este daba os seus primeiros pasos. Foi unha pioneira. Grazas ao seu tesón e a axuda de diferentes mecenas e amantes, Agustina alumeou con luz propia no teatro e o music-hall da súa época.

Carolina Otero ( nome artístico da galega) reivindicábase nos escenarios como andaluza. (...) Se ve a la Otero mover graciosamente brazos y piernas al compás de un aire andaluz, sonriente, provocativa... A Bela Otero enfeitizou aos homes daqueles anos, ata o punto de batérense en duelo ou suicidarse por ela.Viviu unha intensa vida amorosa. Paseou a súa beleza e a súa danza polo mundo adiante.

Faleceu arruinada en Niza no 1965 a consecuencia da paixón que tiña polo xogo.

É un feito, que ás veces a muller, para acadar un lugar na sociedade, ten que conseguilo a través dos seus atributos de femia. Moitas veces, máis das que debería, só vese na muller un corpo desprovisto de mente, que hai que manipular.
Seguimos nun mundo cun alto índice de virulencia machista, no que cada día, seguen caendo mulleres debido á violencia de xénero.
Por tanto, a Bela Otero foi unha muller que conseguiu nun tempo aínda máis adverso, facerse cun lugar nun espazo dominado polos homes. Foi unha sobrevivente.

Cruz Martínez Vilas