Exposición Colectiva en Monçao (Portugal)

A inauguración vai ser o próximo sábado día 2 de febreiro en Monção na CASA DO CURRO, será pola tarde.

A Exposición permanecerá aberta ata o 26 de febreiro.

MOMBUS- Empresa monopolizadora

La Unión-Mombus é unha empresa de transporte que ten a teima de prexudicar aos usuarios da liña Armenteira-Pontevedra. Nos últimos tempos Armenteira séntese afectada polos múltiples cambios de horarios, transbordos e subida de prezo... cando os seus servizos non están adecuados ás necesidades esixidas.

Queremos deixar constancia aquí da nosa queixa. Agardamos que este problema teña pronto unha solución satisfactoria.

Cruz Martínez e rosanegra

Biblioteca Antiga de Salamanca

A Biblioteca Antiga de Salamanca (1509)

Nela hai 2774 manuscritos.

Todo unha reliquia histórica!

Pódese ollar só dende unha vitrina de cristal.

- Afonso trece -

Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante I

No lado esquerdo da xanela pousa unha bolboreta
...........................................................................tricolor
...........................................verde, amarela, vermella
Alugada neste espazo, no que habita
Ten penduradas pingas de resío nas paredes
obxectos que recordan a herba mollada
trevos de catro follas, amuletos de boa sorte
e unha figura que se proxecta no centro do cuarto en
.......................................decúbito supino mirando o ceo
pousos de café certifican a fiabilidade das visións
catro bágoas enxoitas descansan na páxina
........................................................daquel libro
que antonte ficou abandonado a carón da televisión
Un corazón con marcapasos atravesa carreiros
....................................................................estreitos
............................................Sabe que está de prestado
Nese tempo soa un sineiro e o reloxo de peto marca
.............................................................as 12 e un cuarto
Deixa de contar as horas e sente na caluga os ollos
dos xurelos que agardan a hora de xantar
.................................enriba da mesa da cociña
De vagar senta nunha cadeira e conversa
sen présa, e debuxa a silueta do vento
.........................................cun dedo no mantel

Cruz Martínez

Segundo premio de poesía do "1º Certame Literario TERRAS DE CHAMOSO".
O Corgo (Lugo) 2008

INTRAMUROS

nacín espida.
sen ollos na cara,
nin lingua para me lamber.
medrein barroca, complexa, híbrida.
unha identidade abaneándose
na corda do autocoñecemento.
atopamos cada noite o pracer
das linguas quentes
buscándose
medro dentro teu,
énchoo todo.
fixo o meu sentimento na túa escuridade
e mistúrome coas mazás brancas
dos teus peitos adolescentes.
pálpote coas cuncas
voltas contra min. obsérvasme
nun interminable intercambio de xestos
facemos o amor bruscamente
para descubrir-nos unha e outra:
espidas,
sen ollos na cara,
nin lingua para nos lamber.

Eva Méndez doRoxo

A SEMENTE

Envolta no profundo
agardas o momento,
miúda e invincible.
O aire chámate imperioso,
mais ti demóraste no escuro
bebendo os agres zumes
das rochas
e da terra.

........... Reboiro

Ameaza laica

rosanegra

Cando as circunstancias
gabean a simetría numeral
O número dez engana ao cen
e os paxaros xa non saben que facer
A entropía aumenta e con ela
o desorde da percepción
Existe o azar e a nota soa sen máis
unha araña tece, o mosquito cae
nun abismo esquecido
Entre lusco e fusco
a bolboreta voa inqueda
Sen máis...

Ángel González, in memoriam

....... ENTÓN

Entón,
nas tardiñas de verán,
o vento
traía dende o campo ate a miña rúa
un inestábel cheirume a cortello

e a herba rumorosa coma un río

que entraba co seu canto e co seu arume
nas ribeiras pálidas do sono.

Ecos remotos,
sons desprendidos
daquel rumor,
fíos dunha esperanza
pouco a pouco desfeita,
apáganse docemente na distancia:

xa onte vai murmuriante coma un río

levando o soñado augas abaixo,
cara a branca beira do esquecemento.

... Ángel González, de Poemas Elegíacos
.

(Versión ao galego de Alfonso Láuzara)

A chaira e os cerritos de atenco

no cerro de huatepec estan enterrados alguns
dos corpos d@s primeir@s d@s macheteir@s de atenco
entre a comunidade e o outeiro cruzamos a chaira
e diante dos nosos ollos estan os terreos ganados
ao lago texcoco do que so fican dous anacos
toda a chaira é o espacio onde se queria facer
o aeroporto e o macro centro comercial gringo
comendose tamen a comunidade
avanza o solpor e ao lonxe xa non se ve
o pinche distrito federal e aki no cerro
labrada na rocha volcanica o bermello tezontle
esta a silla do señor poeta nezaualtcoyot
a silla onde el se inspiraba para facer os seus cantos
neste pequeno cerro e no de tepenzingo
e nas entradas da carretera durante a resistencia
da comunidade de atenco nas noites acendian fogueiras
para que de lonxe se tomara nota da sua loita
no cerrito estan alguns dos primeiros mortos de atenco
pero son os esqueletes mexicas ou doutras culturas
os mortos da loita de desobediencia civil
tamen deberan estar enterrados nestes cerritos
e as suas tumbas serian o mellor xeito
de parar aos poderosos
................................... atenco 1-08
.................................... Manolo Pipas

Entrega de premios do "1º Certame literario Terras de Chamoso"

O venres 4 de xaneiro, ás 21:30h. tivo lugar a entrega de premios, no Centro Sociocultural do Corgo (Lugo).
Membros do xurado en diferentes momentos do acto: Xurxo Xosé Rodríguez Lozano, Mario Otero Iglesias ( secretario da A.C. Arumes) Xosé Yáñez Basanta, Xoan Ramiro Cuba Rodríguez, Antonio Reigosa Carreras e Manolo de Anseán (ceramista, autor da figuriña entregada aos premiados)

Na fotografía Cruz Martínez recibe o 2º premio de poesía, acadado coa obra:"Bosquexo dunha perna que pretende tirar para diante".

incomunidade

Filo-Café: Suicídio/Altericídio

12 Janeiro 2008, 21h
Café Princesa

Rua Silva Tapada, 134

Porto

incomunidade
toda a informação/inscrições/contactos: http://incomunidade.blogspot.com/
Tm: (00351) 965817337

Déranlles un códice con acceso directo a algures

A suxestión encubriuse de formas múltiples
.......................................realizou malabarismos
fixeron vodú nos calcaños avermellados
................................de marxinais colectivos
A fraxilidade a piques do abismo
sorpréndese á deriva, dunha a outra
...................................congregación ficticia
Divindades botadores de cartas ou
....................................que importa o reclamo
ou manancial do que flúe a ideoloxía
se é o obxecto directo que promove
...............................que arrastra aos febles ao camiño
Lévaos a abstracción
....................ao galope dunha luz portátil
Convencidos da resurrección
cumpren vixilias prefixadas
coidan que a incorporeidade
traza accesos nítidos a un paraíso
Entrementres, na carballeira escurecida
..............................................................seica
.......................viuse unha recua de cogomelos asasinos

Cruz Martínez

Adeus fogar bohemio!!

O venres 28 dixémoslle adeus ao noso querido fogar bohemio "LENDA MOURA".

Pepe coa súa música amenizou a noite meláncolica da despedida. E logo rematamos a festa cunha boa queimada.

Tampouco faltou a poesía no improvisado recital, a cargo dos grupos: Formas Difusas e Aportaverde.

Adeus Lenda Moura!! Grazas por tantos e bos momentos compartidos.

Peche definitivo de Lenda Moura :-(

Pois si, querid@s amig@s, a triste noticia deste tempo é o peche definitivo do Café LENDA MOURA, o noso entrañábel fogar bohemio, onde fican xa para sempre na memoria emotiva e artística moitos dos mellores momentos de A Porta Verde do Sétimo Andar.

Alí compartimos espazo tamén co colectivo poético Formas Difusas, que anda estes días nas mesmas sensacións agredoces, e prepara unha digna despedida (unha máis) para este inocente 28 de decembro a iso das 22 h. aberta a quen se queira achegar por alí para compartir uns momentos agradábeis coma é costume neste local vigués da rúa Hernán Cortés.

A Porta Verde tivo o pracer de compartir na Lenda Moura das amigas Ana e Marina os momentos máis importantes da nosa andaina, coa sorte de que nos deu tempo a facer xa realidade algúns dos nosos soños poéticos de partida. As nosas vidas creativas tiveron moitas veces o mesmo trazo e foi estupendo. Arestora toca despedirse! Menos mal que nos queda a sempre eterna Cova dos Ratos, ademais dese recordo marabilloso que xa é Lenda Moura (mesmamente) e parte destacada da propia historia de A Porta Verde.

Moitas grazas! Parabéns!

Ata sempre, entrañábel Lenda Moura!

Bo Nadal e que o viño fale galego!

Saúde, terra e felicidade para tod@s!
dende A Porta Verde do Sétimo Andar

Selección Galega!

A Porta Verde coa Selección Galega de fútbol!

Aupa Irmandiña!

DA GEMA

A poupa mula e masca
exibe o mamilo
pela ponta soletra
em apupo um lastro
monstro fátuo

que porra que
bicho de mel e saco,
contentamento...

por grifa jarra estende o nó
preguiça morna se diz farta
aqui Baco
suspende o lance de garganta
émulo e triste acorda
...almente...

traz nódoa carcomida, uma clara auréola
a mesma, que o faz.

Aurelino Costa
Do livro: "Na terra de Genoveva"

Nós e a rede 2

Non quero falar da denuncia, das dores. Consecuencias.

Fomos onte contar un conto, chulo, xeitoso, alí onde xogaban os rapaces. Xogaban na estrada dun venres pola tarde, xa sabedes, nunha desas rúas de detrás dos edificios altos. Finalmente atendemos nós para eles. E fun canear un pouco, recibín patadas que non doían; hoxe teño unhas poucas mazaduras.

E fomos onte á praia, estaba tempo, non coma hoxe. Que corpos de rapaces e rapazas, de machitos e princesas. Falabamos ben alto dos delitos dos ricos fachendosos poderosos, xa sabedes. E demos en mirar para eles, e que fermosos, que fermosas. E non tivemos máis remedio que nos amar namentres a xente ía da pouco marchando. Aínda teño na boca o sabor dos amorodos.

Hoxe estaría gostoso de vos falar un pouquiño do que doe a dor, de cómo esmaga a pobreza, daqueles que traballan nas fábricas dos zapatos e dos parasoles, e das pelotas de xogar ó fútbol, nenos, rapaces, mulleres. Non sei como hei de facer das nubes brancas, están dicindo caladiño que non podo xogar con eles. E teño onda min a chuvia compañeira; non sei que fala, di algo de corpos fermosos de mozos e mozas que non podo ver. Non sei como amar agora.

Abilio Rodríguez

josé vicente

Calor na fenda do seio
mão de horizonte
no inverno

Do livro: "Caixa Inacessível"