A Porta Verde xa é unha realidade física

O libro d'A Porta Verde do Sétimo Andar xa saiu á rúa. Despois do verán faremos a presentación. Esperamos contar coa presenza dos nosos amigos.

Estade moi atentos!!

josé vicente

No caule imóvel
folha de eucalipto
som de mar
nos montes

Do livro: Caixa Inacessível

A NOITE MEIGA NO BERBÉS

Onte estivemos rosanegra e máis eu ao pé da fogueira. Alí os esconxuros voaban misturados nas muxicas. Na noite máxica de San Xoán; o viño, o polbo e as sardiñas envolvían as almas enfeitizadas co son da música no aquelarre.

Máis tarde seguimos a troula no REMATE. Alí atopamos boa compaña, Peter o danés, o amigo Diego, que preferiron quedar no anonimato. Tamén Miguel e José Manuel que lle gusta que o chamen "Mayo" con ( i grego) ... A nosa amiga Emma fíxonos unhas fotos... fixádevos que ghuapos estamos!!.

Biquiños para todos eles de Rosa e Cruz.

Cruz Martínez Vilas

O CAFÉ KWIKANICE

Ninguén ten un aspecto suficientemente bo para foder,
¿é quizais iso,
fracasado santo do Café Kwikanice?
¿Sentado sobre o teu masturbado instrumento
sen enerxías para bendecir o carrusel?
Ábrete camiño ata onde estou,
esperma inquedo,
ti es o pantasma do amor
e eu son o amor mesmo.

Leonard Cohen

Chuvia tras os cristais

Dedicado a todas as mulleres que gozan da súa sexualidade con plena liberdade.

Nunha tarde gris de chuvia tras os cristais
Beethoven nun ambiente cálido e apracible,
Unha man vestida de branco percorre un corpo espido
Até fundirse nun único corpo
Nun único ser.
O reloxo de parede marca inexorablemente
O tempo,que queda paralizado
Cando os seus beizos entran en contacto,
Cando os seus corpos atopan unha unión
Case bautismal,
Sen medo ao que dirán,
Na complicidade da intimidade.
Esquecendo por uns intres
Que ao remate da xornada
Volverán a interpretar
O seu papel de amas de casa,
Esposas fieis e nais exemplares.

O cabalo do malo

A JANELA EM LÂMINA

vai insuflar serões com machos
nas casernas aparta
os feijões brancos dos rojados. Um úbere
tenso espera-te
em Sinai !

Língua anti-aérea lateja em toda
a península e Leticia abrem-se

Cascos de burra e urso marcam o lajedo
molhado: cárcere?

Contentamento móbil da pop
ulaça asperge em sovaco o mórbido e soalhoso da cárie

bufa em estertor e abafa-te em flanela
porque não
goteja de caruncho;

qualquer coisa como sintoma...,
baunilha sacara bastante ao nojo !

Ao açucarado felino realço o gânglio
do medo
insubordino o dado
porque não

Lantejoulas e cuecas tudo se vende
e tu
já pensaste na tua casa?

Aurelino Costa

Do livro: Na terra de Genoveva

NÓS E A REDE
NÓS E A REDE
NÓS E A REDE

Proxecto artístico multidiciplinar que se desenvolve en diferentes partes do mundo tratando de concienciarnos e servir de reflexión sobre a globalización .

Organizado polo pintor Saúl Otero coa colaboración dos artístas alemáns deste movemento Kunstgruppe Gottlieb chega a Galicia, estando previsto actos en Vilagarcía de Arousa (Sábado, 14 de xullo do 2007) , Cambados (Martes, 17 de xullo ) e na Illa de Arousa (Venres, 20 de xullo)

TEMAS:

1. Males do capitalismo globalizador.

2. Rede ou arañeira como concepto,imaxe...

3. Ou otros temas que os participantes decidan libremente.

ORGANIZACIÓN: Saúl Otero – 986 520 905 – 649 729 785

COLABORADORES: Ladislau da Regueira e Lois Magariños.

DESEÑO: Ladislau da Regueira.

RECOLLIDA DOCUMENTAL MULTIMEDIA:Alexandre Otero -Fotografía

José Mª Solla - Vídeo

O desastre do Prestige

Choutas nos espazos, onde a area cobre a face de chumbo
Dormes nas rochas inimaxinábeis de antonte
dun país derrubado, coutado polo desastre
e o pensamento engade un exceso de cansazo
Imperfecto estado, inhabilidade autómata

O café ten un sabor demasiado amargo
A culler xoga frenética
no líquido marrón
..........coma se calquera cousa

Cruz Martínez Vilas

Un día no porto de Vigo

O mar é moi importante para a cidade de Vigo, por el entra moita riqueza. Pero por desgraza, tamén é un gran descoñecido para as novas xeracións. Por iso esta visita guiada polo porto, intenta ensinar que o MAR é unha fonte incalculable de materia prima que debemos coidar e protexer.

Da súa saúde dependemos todos, temos unha conta pendente coa nosa nai natureza.

Só temos un planeta terra non o esnaquicemos pouco a pouco. Temos que concenciarnos de que non se pode emporcallar o mar nin a nosa cidade... co tempo todo pasa factura.

rosanegra

Filo-Café: A Noite Do Bosque

http://incomunidade.blogspot.com

Filo-Café: A Noite Do Bosque
.

16 Junho 2007, 21h
Café de Arlés
Ponferrada

.

Inscrições através de

deborah_nofret@yahoo.es

Mais info: (0034) 677708324

.

O bosque (bosque é brom, emitia o o'neill na misericórdia) e a sua noite, pirilampando no viveiro pulsional, abre os Claros de que me falou a Maria Zambrano certo dia em que estava sitiado em circunstâncias. O plato, platanismo e planotismo, invertendo os séculos para uma altura protectora de ecehlons e satélites invasivos, é um momento radical do íntimo, o pão desaparece da memória e outro alimento propulsiona as intensidades, as luzes onde o estando se libertina do espelho e da imagem formatadora.

O lado escuro do Castro

¿ Que vai ser deste paraíso?
É moi común meter a merda onde ninguén a poida ver...
O CASTRO de Vigo non ía ser menos.
Esa bañeira tan ben postiña semella arte comtemporáneo...
Xa sabe, achéguese ao lado escuro do Castro
e así xa non precisa visitar o MARCO.

rosanegra

A bela Otero, unha sobrevivente

Agustina Otero Iglesias naceu o 19 de decembro de 1868 en Ponte Valga (Pontevedra)
Foi violada cando tiña uns 10 anos, provocándolle importantes desgarres internos que a deixaron estéril. O violador conseguiu evadir a xustiza fuxindo para as Américas. Este feito traumático marcouna tan fondamente que renegou do seu pasado e da súa terra ata o día da súa morte.
As notorias aptitudes que tiña para o baile e a danza fixo que quedase na historia como unha das raíñas da Belle Époque. Comezou no cine cando este daba os seus primeiros pasos. Foi unha pioneira. Grazas ao seu tesón e a axuda de diferentes mecenas e amantes, Agustina alumeou con luz propia no teatro e o music-hall da súa época.

Carolina Otero ( nome artístico da galega) reivindicábase nos escenarios como andaluza. (...) Se ve a la Otero mover graciosamente brazos y piernas al compás de un aire andaluz, sonriente, provocativa... A Bela Otero enfeitizou aos homes daqueles anos, ata o punto de batérense en duelo ou suicidarse por ela.Viviu unha intensa vida amorosa. Paseou a súa beleza e a súa danza polo mundo adiante.

Faleceu arruinada en Niza no 1965 a consecuencia da paixón que tiña polo xogo.

É un feito, que ás veces a muller, para acadar un lugar na sociedade, ten que conseguilo a través dos seus atributos de femia. Moitas veces, máis das que debería, só vese na muller un corpo desprovisto de mente, que hai que manipular.
Seguimos nun mundo cun alto índice de virulencia machista, no que cada día, seguen caendo mulleres debido á violencia de xénero.
Por tanto, a Bela Otero foi unha muller que conseguiu nun tempo aínda máis adverso, facerse cun lugar nun espazo dominado polos homes. Foi unha sobrevivente.

Cruz Martínez Vilas

abel ou caín?

Novas autopistas cara o sarcófago da ría

en anunciados proxectos faraónicos

U-lo pacto de cabaleiro?

....................................... tí@Teis

Caixa Inacessível

vazio de nervuras
feixe que dorme
nas vagas de metal

josé vicente

O berce guanche de Tenerife

En La Orotava, unha fermosa vila de boas xentes situada no oeste da illa de Tenerife, atopei o sentimento canario máis profundo e vencellado á terra, o xenuíno espírito indíxena dos guanches. Ese digno sentimento maniféstase na rúa cunha meritoria expresión artística. Reivindican así o recoñecemento da propia cultura tan desatendida nas institucións. E deste xeito alternativo procuran tamén o coñecemento popular da cultura guanche, que é todo un lexítimo dereito de seu do pobo canario.

Dende A Porta Verde, vai o noso apoio solidario de irmandade para esta iniciativa necesaria, pois @s galeg@s tamén temos experiencia en xustas causas semellantes. Parabéns e ánimo avante!

Defendamos a nosa cultura

“Nuestra cultura no se enseña en las escuelas.

Nosotros la enseñamos en las calles.”

PINTADERAS DE TAMARÁN
Tamarán: nome pre-colonial de Gran Canaria

......... Alfonso Láuzara

Outra cousiña do siño Blas

Certo día, o neto díxolle:
_Teño unha moza avó.
_E como se chama meu fillo?
_Chámase Norina.
_Se non orina non a queiras, recoño!!

Cruz Martínez Vilas

Santiago Calatrava en Tenerife...

Auditorio de Santa Cruz de Tenerife

Arquitecto: Santiago Calatrava

17 de maio, festa da lingua en Pontevedra

.......

............

..........................................

...................................................................

.................................................................................

Foi na praza da verdura. Alí gozamos dunhas horas

inesquecíbeis, a calor da amizade, o son da música,

a poesía e o idioma común foron vínculo perfecto

para un día de festa.

rosanegra e Cruz Martínez Vilas

María Mariño e o Día das Letras Galegas

De esquerda a dereita; Novoneyra, María Mariño,

Saleta Gai, Manuel María e Roberto Posse o esposo de María Mariño.

María Mariño Carou naceu en Noia o 8 de xuño do 1907. Na súa condición humilde xurdiu a luz da poesía. Foi unha poeta que se inspirou na tradición popular, na lingua falada polo pobo.
A poesía nútrese do “eu” que revela cara ó exterior para o análise do seu mundo interno.

Aquí che deixo, meu peito canso, aquí
che deixo,
aquí che deixo neste branco papel trillado, neste
percuro das horas.
¿ Quen eres – perguntaranche-, quen eres?
Son a néboa que anda soia,son o sol
que quenta as queixas, dos camiños
son o farto,
son o sono que rixe
mundo que verte tempo,
son o berro caladiño entre arranque-brio de sono morto.
Das cousas que non se atopan
tamén son,
das ondas que soio van,van e van,
delas son,
de cando veñen e vein vindo
delas son. Son o ledo daquel sono – terra de sin pisadas,
soio remaxe das cousas-.
Papel branco,
trillado,
papel,
berra,
berra entre os fortes
desde onde as miñas verbas che magoan.

Estes versos pertence ao poemario “Verba que comenza” que a autora escribiu entre marzo do 1966 e marzo do 1967 no derradeiro ano da súa vida.

FESTA DA LINGUA' 07

O próximo xoves 17 de maio, DÍA DAS LETRAS GALEGAS, celébrase en Pontevedra un festival cultural. Todo un día de festa na Praza da Verdura, cunha programación heteroxénea que ofrece dende maxia, música,conta-contos e poesía.
É unha cita ineludible para os amantes da cultura con letras maiúsculas e do noso idioma, porque é o día da lingua galega... o día de Galiza.

..........................

............................11.30 Pasa-rúas reivindicativo pola Zona Vella

............................................VENTO E AMIG@S

........................... 12:00 Espectáculo de Maxia

.............................................NILSON

............................12:45 Conta-contos

.............................................CÓDIA E MIOLO

............................13:30 Hip-Hop galego

.............................................OS TRASNOS DE MOSCOSO

............................15:00 Xantar Popular

........................... 16:30 Recital Poético con:

........................................ Elvira Riveiro..

........................................ Kike Plares

........................................ Rafa Pindoulo................

........................................ Cruz Martínez Vilas

........................................ Alfonso Pindoulo..............

........................................ Augusto Fontán

........................................ rosanegra

..........LÉMBRATE XOVES 17 NA PRAZA DA VERDURA

fume

O fume envolvendo
a doces noites
desandar camiños nunca andados
espreitar á noite en labaradas
disolución de espantallos
e espermas
epidermes nas olladas instantáneas
onde estás ? que non te atopo
na meditación
entrecortada
xa te soñei antes de aquí verte
insinuante lostrego de aparencias
gosto das multitudes para aloumiñarte silandeiro
serás cecais un nunca máis
como as esfinxes da afrodita
que me agasallan coa abundancia
nos xardíns de outrora.

Luís Viñas

Ciutat de les Arts i les Ciències de Valencia

L´Hemisfèric (de frente)

Museu de Ciències (dereita)

.

Arquitecto: Santiago Calatrava

Diego de Giráldez e a súa realidade

(Espida no espazo,1992 )

Poema dedicado á obra de Diego de Giráldez
3-5-07

Esferas transparentes danzan
pezas invisíbeis nun espazo sombrío
.............................................misterioso
Namentres uns ollos mergúllanse
.....................................cara a dentro
e unha ringleira de troques
transitan ocos de nostalxia
..................pendurados dos cadros
Os corpos en decúbito supino
traspasan barreiras inimaxinábeis
Furan a certeza máis absoluta
..............................................NAS
Unha xouba en vertical
comparece na coreografía dos
.....................................elementos
No entanto, as galiñas vermellas
peteiran a realidade nos lenzos

Cruz Martínez Vilas

......O pasado sábado, a Cañiza brillou coa luz da Arte. A pintura de Diego de Giráldez refulxía vida e poesía, na Casa-Museo que alí inauguraba a xenial exposición dun artista con letras maiúsculas.

.....Diego de Giráldez respira Realismo NAS (naturalismo- abstracción- surrealismo). Creando realidades pictóricas que moldea nun espazo ingrávido para ficar quedas no tempo, ollando dende os cadros expresa a eternidade dunha figura xa inmortalizada como é un gran pintor universal.

rosanegra

minus bálido

Hai tanta luz que non podemos ver
Tantos alimentos que non hai gañas de comer
Tantas cores resprandecentes que pechamos os ollos
Hai tanta música nos nosos petos e armarios
Que se transforma nun ruído insoportable
E comezamos a odiar as cantigas e as ortigas
Hai tanto peixe nas lonxas que apodrece
Tanta ilusión de todos os días
Que xa non queremos ir a disneylandia
Tanto refresco tanto xelado
Que nos estamos abrasando
Existen tantas expectativas que nos estamos durmindo
A golpes de tantos tranquilizantes
Que temos os nervios fora de situación
Por tanto infinito nadal sen neve nin xeo
Hai tantas viaxes cotiáns e lonxevas
Que desexamos non saír de casa
Mirando polas ventás os avións que surcan o ceo
Hai tanto cancro tanta primavera
Que estamos atorados de alerxias e quimioterapia
Hai tanta saudade tanta boa vontade
Vaiamos raudos ao centro comercial
A botala para fora!Hai tantas ofertas e tanta abundancia
Que non podemos seguir unha liña nin un réxime
Tanta data de caducidade
Que non damos abastoHai tanto onde elexir
Que non nos decidimos
Que cervexa tomar no bar
Hai tantas guerras no mundo
Que non sabemos a que canal pasar
Onde boten anuncios
Para poder protestar
Pola publicidade que inunda
Este mundo global
Hai tanta luz que non podemos ver
Hai tanta luz que non podemos mirar.

REALISMO NAS

O sábado día 5 de maio, inaugúrase a exposición antolóxica do pintor Diego de Giráldez. Nesta mostra recóllense as súas pinturas dende a idade de oito anos ata a actualidade.

Estudio-Casa-Museo Diego de Giráldez situada na praza Maior nº 4 da Cañiza (Pontevedra).

(Xornadas a portas abertas) : Do 5 de maio ao 29 de xullo do 2007 en horario de 15:00 á 20:00 horas, tódolos domingos.

rosanegra

No meu ecosistema son a especie indicadora
Na que radica a esencia antiga
Como omnívora como verbas
Na pirámide do nivel trófico
Á que pertenzo dende sempre
Pescudo para a ecoloxía
A resposta ambivalente
Do home de Cro-magnon
Que tanto me custa entender...
E na miña busca
Decátome que son

Unha especie en extinción.