abel ou caín?

Novas autopistas cara o sarcófago da ría

en anunciados proxectos faraónicos

U-lo pacto de cabaleiro?

....................................... tí@Teis

Caixa Inacessível

vazio de nervuras
feixe que dorme
nas vagas de metal

josé vicente

O berce guanche de Tenerife

En La Orotava, unha fermosa vila de boas xentes situada no oeste da illa de Tenerife, atopei o sentimento canario máis profundo e vencellado á terra, o xenuíno espírito indíxena dos guanches. Ese digno sentimento maniféstase na rúa cunha meritoria expresión artística. Reivindican así o recoñecemento da propia cultura tan desatendida nas institucións. E deste xeito alternativo procuran tamén o coñecemento popular da cultura guanche, que é todo un lexítimo dereito de seu do pobo canario.

Dende A Porta Verde, vai o noso apoio solidario de irmandade para esta iniciativa necesaria, pois @s galeg@s tamén temos experiencia en xustas causas semellantes. Parabéns e ánimo avante!

Defendamos a nosa cultura

“Nuestra cultura no se enseña en las escuelas.

Nosotros la enseñamos en las calles.”

PINTADERAS DE TAMARÁN
Tamarán: nome pre-colonial de Gran Canaria

......... Alfonso Láuzara

Outra cousiña do siño Blas

Certo día, o neto díxolle:
_Teño unha moza avó.
_E como se chama meu fillo?
_Chámase Norina.
_Se non orina non a queiras, recoño!!

Cruz Martínez Vilas

Santiago Calatrava en Tenerife...

Auditorio de Santa Cruz de Tenerife

Arquitecto: Santiago Calatrava

17 de maio, festa da lingua en Pontevedra

.......

............

..........................................

...................................................................

.................................................................................

Foi na praza da verdura. Alí gozamos dunhas horas

inesquecíbeis, a calor da amizade, o son da música,

a poesía e o idioma común foron vínculo perfecto

para un día de festa.

rosanegra e Cruz Martínez Vilas

María Mariño e o Día das Letras Galegas

De esquerda a dereita; Novoneyra, María Mariño,

Saleta Gai, Manuel María e Roberto Posse o esposo de María Mariño.

María Mariño Carou naceu en Noia o 8 de xuño do 1907. Na súa condición humilde xurdiu a luz da poesía. Foi unha poeta que se inspirou na tradición popular, na lingua falada polo pobo.
A poesía nútrese do “eu” que revela cara ó exterior para o análise do seu mundo interno.

Aquí che deixo, meu peito canso, aquí
che deixo,
aquí che deixo neste branco papel trillado, neste
percuro das horas.
¿ Quen eres – perguntaranche-, quen eres?
Son a néboa que anda soia,son o sol
que quenta as queixas, dos camiños
son o farto,
son o sono que rixe
mundo que verte tempo,
son o berro caladiño entre arranque-brio de sono morto.
Das cousas que non se atopan
tamén son,
das ondas que soio van,van e van,
delas son,
de cando veñen e vein vindo
delas son. Son o ledo daquel sono – terra de sin pisadas,
soio remaxe das cousas-.
Papel branco,
trillado,
papel,
berra,
berra entre os fortes
desde onde as miñas verbas che magoan.

Estes versos pertence ao poemario “Verba que comenza” que a autora escribiu entre marzo do 1966 e marzo do 1967 no derradeiro ano da súa vida.

FESTA DA LINGUA' 07

O próximo xoves 17 de maio, DÍA DAS LETRAS GALEGAS, celébrase en Pontevedra un festival cultural. Todo un día de festa na Praza da Verdura, cunha programación heteroxénea que ofrece dende maxia, música,conta-contos e poesía.
É unha cita ineludible para os amantes da cultura con letras maiúsculas e do noso idioma, porque é o día da lingua galega... o día de Galiza.

..........................

............................11.30 Pasa-rúas reivindicativo pola Zona Vella

............................................VENTO E AMIG@S

........................... 12:00 Espectáculo de Maxia

.............................................NILSON

............................12:45 Conta-contos

.............................................CÓDIA E MIOLO

............................13:30 Hip-Hop galego

.............................................OS TRASNOS DE MOSCOSO

............................15:00 Xantar Popular

........................... 16:30 Recital Poético con:

........................................ Elvira Riveiro..

........................................ Kike Plares

........................................ Rafa Pindoulo................

........................................ Cruz Martínez Vilas

........................................ Alfonso Pindoulo..............

........................................ Augusto Fontán

........................................ rosanegra

..........LÉMBRATE XOVES 17 NA PRAZA DA VERDURA

fume

O fume envolvendo
a doces noites
desandar camiños nunca andados
espreitar á noite en labaradas
disolución de espantallos
e espermas
epidermes nas olladas instantáneas
onde estás ? que non te atopo
na meditación
entrecortada
xa te soñei antes de aquí verte
insinuante lostrego de aparencias
gosto das multitudes para aloumiñarte silandeiro
serás cecais un nunca máis
como as esfinxes da afrodita
que me agasallan coa abundancia
nos xardíns de outrora.

Luís Viñas

Ciutat de les Arts i les Ciències de Valencia

L´Hemisfèric (de frente)

Museu de Ciències (dereita)

.

Arquitecto: Santiago Calatrava

Diego de Giráldez e a súa realidade

(Espida no espazo,1992 )

Poema dedicado á obra de Diego de Giráldez
3-5-07

Esferas transparentes danzan
pezas invisíbeis nun espazo sombrío
.............................................misterioso
Namentres uns ollos mergúllanse
.....................................cara a dentro
e unha ringleira de troques
transitan ocos de nostalxia
..................pendurados dos cadros
Os corpos en decúbito supino
traspasan barreiras inimaxinábeis
Furan a certeza máis absoluta
..............................................NAS
Unha xouba en vertical
comparece na coreografía dos
.....................................elementos
No entanto, as galiñas vermellas
peteiran a realidade nos lenzos

Cruz Martínez Vilas

......O pasado sábado, a Cañiza brillou coa luz da Arte. A pintura de Diego de Giráldez refulxía vida e poesía, na Casa-Museo que alí inauguraba a xenial exposición dun artista con letras maiúsculas.

.....Diego de Giráldez respira Realismo NAS (naturalismo- abstracción- surrealismo). Creando realidades pictóricas que moldea nun espazo ingrávido para ficar quedas no tempo, ollando dende os cadros expresa a eternidade dunha figura xa inmortalizada como é un gran pintor universal.

rosanegra

minus bálido

Hai tanta luz que non podemos ver
Tantos alimentos que non hai gañas de comer
Tantas cores resprandecentes que pechamos os ollos
Hai tanta música nos nosos petos e armarios
Que se transforma nun ruído insoportable
E comezamos a odiar as cantigas e as ortigas
Hai tanto peixe nas lonxas que apodrece
Tanta ilusión de todos os días
Que xa non queremos ir a disneylandia
Tanto refresco tanto xelado
Que nos estamos abrasando
Existen tantas expectativas que nos estamos durmindo
A golpes de tantos tranquilizantes
Que temos os nervios fora de situación
Por tanto infinito nadal sen neve nin xeo
Hai tantas viaxes cotiáns e lonxevas
Que desexamos non saír de casa
Mirando polas ventás os avións que surcan o ceo
Hai tanto cancro tanta primavera
Que estamos atorados de alerxias e quimioterapia
Hai tanta saudade tanta boa vontade
Vaiamos raudos ao centro comercial
A botala para fora!Hai tantas ofertas e tanta abundancia
Que non podemos seguir unha liña nin un réxime
Tanta data de caducidade
Que non damos abastoHai tanto onde elexir
Que non nos decidimos
Que cervexa tomar no bar
Hai tantas guerras no mundo
Que non sabemos a que canal pasar
Onde boten anuncios
Para poder protestar
Pola publicidade que inunda
Este mundo global
Hai tanta luz que non podemos ver
Hai tanta luz que non podemos mirar.

REALISMO NAS

O sábado día 5 de maio, inaugúrase a exposición antolóxica do pintor Diego de Giráldez. Nesta mostra recóllense as súas pinturas dende a idade de oito anos ata a actualidade.

Estudio-Casa-Museo Diego de Giráldez situada na praza Maior nº 4 da Cañiza (Pontevedra).

(Xornadas a portas abertas) : Do 5 de maio ao 29 de xullo do 2007 en horario de 15:00 á 20:00 horas, tódolos domingos.

rosanegra

No meu ecosistema son a especie indicadora
Na que radica a esencia antiga
Como omnívora como verbas
Na pirámide do nivel trófico
Á que pertenzo dende sempre
Pescudo para a ecoloxía
A resposta ambivalente
Do home de Cro-magnon
Que tanto me custa entender...
E na miña busca
Decátome que son

Unha especie en extinción.

non omnis confundar

III

Na orla do bosque
Sob os carvalhos
Íngremes vagueei
Como um viandante
No sono da intransigência

De novo vislumbrei o caos
Nessa palavra avara
O que se ajusta ao excessus
Ante a beleza do difícil
Quem aos poucos se desgasta
Nomeia o silêncio à beira do instável

Quem sucumbe ao penoso
Como um castrati resvala
Nessa voz do inapreensível

Inflammatus et accensus

Quem se apressa rumo ao incontido
Nessa terra devastada
Tende a eximir-se do desastre
A demência do oportuno

Quem habita nessas figuras
Por certo ignoro

O lamento há-de prevalecer
A memória do petrificado

Ha muito que esqueci a justeza
O que permaneceu irremediável

alexandre texeira mendes

L'important c'est la Rose

Na cidade da lus, o río Sena divide

a res pública en dúas metades,

e nesta beira latexa a marxe esquerda

c'est la rose c'est la rose

que vai polo río abaixo

na procura do sentido

c'est la liberté, Ségolène

seina ségolène

Liberté, égalité, fraternité!

........... - Alfonso Láuzara -

A revolução dos cravos

Grândola, vila morena

Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade

Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena

Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade

Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena

À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola a tua vontade

Grândola a tua vontade
Jurei ter por companheira
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade

José Zeca Afonso

A FORÇA DA LUA VERMELHA EM POIO FAI-SE FERTILIDADE CREATIVA

MOSTRA
NO CASAL DE FERREIROS
Do 27 de Abril até 16 de Maio
Segunda Feira-Quinta Feira
De 10:30h a 14:00h
De 17:30h a 21:00h
PINTURA
Sabela Dominguez
Zacarías Castro
Rafa Lage
José María Ares
Augusto Fontám
ESCULTURA I TALHA
Valentina García
Checho Sanmartín
FOTOGRAFÍA
Foni
Aquilino Valiño
Kike Piares
Nelson Gómez
VÍDEO
Guillermo Pazos
INAUGURAÇÃO
CASAL DE FERREIROS Dia 27-04-2007
AS 8 DA TARDE
Acto presentado polo actor Miro Magariños
Fala o alcalde Nito Sobral e o comisario da Mostra Checho Sanmartín
Recitam os poetas
Rafa Pindoulo
Alfonso Pindoulo
rosanegra
Cruz Martínez Vilas
Tocam o violim:
Laura e Marinha Quintillán
COLECTIVO
A PEDRA FLOXÁM
COLABORA
Concelho de Poio
Praça Mosteiro, 1 36995 San Joam de Poio
www.concellodepoio.es
tel.: 986 770001- 986 770038

Cruz Martínez Vilas

Pegadas de viageiros insones
.........................................batem
Afundam as portas cerebrais
..................................caminham
..................................abrem covas
Famintas depressões devoram
Inseguridades furam cavidades
..................................do razoamento
De repente, o juizo desequilibrado
................................pendura de um fio
Os sentimentos gereminam em uma raivosa
......................................................consequencia
Em um complexo engranagem
......................................iniludível
Que propina duras bofetadas
..............................desperta-te
................................despertamos
..........................................e sofrimos
As estradas e atalhos falam
Dum cada vez mais curto caminho
.......................................e de abismos
Dizem que a vida é só um suspiro
.......................mas entretanto 5325+1
..........................................................cresce
........................................uma fileura do desemprego

"Às vezes temo a metamorfose", 3º premio de poesía no "Concurso Literário e Artístico da AALF,2003 (Freamunde, Portugal)

eireuro

O €URO é un rato metálico

que fai buratos nos petos

..................... Alfonso Láuzara

ciclistas

para o lecer dos días

sen presas

Dereitos humanos

Dereitos humanos,
Unha bomba estoupa nunha praza de Sarajevo.
Dereitos humanos,
Catorce mortos,cinco deles rapaces que xogaban.
Dereitos humanos,
Danos colaterais.
Dereitos humanos,
O espectáculo da guerra en vivo
No Golfo Pérsico,
Manipulación da información.
Dereitos humanos,
Desvío de fondos á contra nicaraguana,
NAPALM para Vietnam.
Dereitos humanos,
Bloqueo á illa encantada,
Estándar Oil,Fruit Company e Texaco.
Dereitos humanos,
Os homes de Harrelson desembarcan en Panamá.
Dereitos humanos,
Aquí tamén os hai,
Acinamento nas prisións e dispersión,
GAL e Batallón Vasco Español.
Dereitos humanos,
Na prensa a nova doutra muller morta polo seu macho,
Carroñeiros do sensacionalismo,
Porque chamalo violencia doméstica
Sendo asasinato.
Dereitos humanos,
Ataque racista en El Ejido,
Quince magrebís son deportados ao seu país.
Morte dun soño,denuncias de malos tratos.
Berros no deserto.
Tele maratón polos dereitos humanos,
Vendemos compaixón
E lavamos as mans.

O cabalo do malo

Mercedes Peón - "Sihá"

Unha muller impresionante

e arrebatadora

que escintila con vigor

na galaxia musical galega.

Mercedes Peón ven de presentar con éxito rotundo en Vigo o seu terceiro disco, Sihá

O sábado 14 de abril vibramos tod@s con ela, outra volta, nunha república de soños dacabalo entre as entranas da tradición galega e os experimentos máis transgresores do seu talento artístico, tan encantadora e atrevida coma sempre. Parabéns, Mercedes!

Aiché

Si ha, non ha
Si ha, non ha
Aínda así, aínda así
Ai che, si ha, non ha, ho

Aló van as palabras
Coma folerpas de neve,
Caen e baten coa terra
Axiña desaparecen.

Si ha, non ha
Si ha, non ha
Aínda así, aínda así
Ai che, si ha, non ha, ho

Unha nena nunha escola
Falou palabras feridas
A mestra non as coñecía,
Nevan folerpas para arriba!

Si ha, non ha
Si ha, non ha
Aínda así, aínda así
Ai che, si ha, non ha, ho

Mercedes Peón, música, letra e arranxos
Melodía tradicional,maneo de Nétoma

- Alfonso Láuzara -

déixanse levar

candeas

como mastros

enxurran o ceo

.

non tiven a oportunidade

de advertir

.

o tempo ergueuse contra nós

.

aló ficamos

no bambán das ondas

.

aló tamén

onde

a auga

repousa

.

(de "Déixanse levar":

edición incluída no libro O alento da musa)

Alberte Momán

encoro verdugo

Adeus ríos adeus fontes adeus regatos pequenos.

Benvido gran salmón de pulo galego

viva rosa das augas en mil remontadas

forzas animais do noroeste

campión da Galiza en salto con pértega.

.

...................... Alfonso Láuzara

Luns de Pascua

A virxe das Cabezas de Armenteira, unha romaría con máis de cen anos de antigüidade.

>Claustro do mosteiro

o mosteiro tocado polo sol

rosanegra e Cruz Martínez

Cruz Martínez Vilas

O sentimento é tamén un acto exhausto
.........................................conxunción de suor
............................................................e esperma
onde capturadas posturas, abren apetito á altura
..................................................de ardentes embigos
A radio na cabeceira do leito marca o ritmo
sintonizando o dial, que transporta o desexo á correcta
..........................................................cooperativa de caricias
Os grilos sempre forman rexementos entre a cintura
.................................................................e extremidades
Convulsivos corpos
deseñan unha central nuclear que arremete
...............................................................e estala
...............................................................cara as nádegas
e xacen extasiados, penetrando a terra
...................................en perfecta correspondencia

rosanegra

Nas rochas chocan as olas da vida
E da morte
Tornándose pequenos arrecifes eternos
Na praia a area é mollada
Pola auga salgada do mar
O ineludible mar
E da perpetua mirada allea
Morre a boneca presa
Pola inestimable esencia
As herbas crecen nos campos infestados
De peste
E a natureza fala no idioma da ollada
Cara nenos que morren sacrificados
Nos lugares recónditos...

E castran ideas as mentes xa pechas...

A – mar –hei

Achei o manancial das verbas fermosas
que ceiba bocaladas de fume acróbata.
Hei apagar eu o botafume
cun bico de zume nos teus beizos de rosa,
beiramar, de groso contorno areoso
mollado de cuspe o milagre da túa boca,
avance nun intre detido de escume
cando todo o mister do mar sen roupa
me chega no verde da túa mirada.
Sabes a pouco, muller moura da pel salgada.

Alfonso Láuzara

O cadáver está vivo!

O pasado sábado 31 de marzo ás 20:30 horas, na Galería de Arte Dosmilvacas de Ponferrada( Avenida de Astorga, nº 7) www.dosmilvacaspuntoarte.com

Houbo un velorio multitudinario a carón da poesía... o cadáver pendurado das paredes sorría feliz pola boa acollida da exposición...

"Há umha certa luz incompreensível na distáncia".

O noso agradecemento a Igor Lugrís, a Reme e demais amigos que encontramos alí. Unha aperta.

Cruz Martínez e rosanegra

A pegada do Douro no Porto

......................... afonso trece