estrelas

e agora non fales
que as estrelas xa dormen

cinco bicas ten a fonte
cinco estrelas esta noite
cinco letras o teu nome

era media noite
e tremou a terra
case non foi nada
un suspiro da terra


pipas

Esla Pataki...

Entón as olladas volvéronse distantes

Percibiron a través da visión distorsionada
imaxes dunha posguerra
.....................Outra de tantas
Alguén le, observa o rostro do ditador recorrente

Noutro lado da rúa
a puta vida deulle unha patada no cu
........................................ao pobre derrotado
que fuma a porca cabicha que rescatou do chan
Namentres, as gastadas palabras buscan razóns
entre apiñados montóns de merda
Atopa membros e paulatinamente
............................analiza encrucillados

Un morto vaga resolvendo enigmas na noite
..........................................liberadora de pantasmas
A brisa acurralada fuxe. Fuxe dun país que lle nega unha
..................................................................................esperanza
Inmigrante sen papeis é prostituída por un puto traficante
................................................................nun club de carretera
Hoxe, outro asasinato de xénero, indixesta o almorzo
A incompetencia impregna as costas de veleno
...........................................................Cor acibeche
E máis...
Pero ...
Os ollos cérranse, non queren ver
.........................Apágase un televisor
E por un instante experimentas o alivio dos ignorantes

Cruz Martínez

minus bálido

Nin anverso
Nin reverso
A min gústame o canto
O bell canto.

Indicativo

Dizia-me uma vez o Pascoaes:
«amemos mais que tudo a Liberdade»
e ninguém poderá esquecer mais
uma tão lucidíssima verdade.

E sempre pelo rumo dos meus passos,
E que é às vezes espinhoso chão,
Eu levo a liberdade nos meus braços
E guardo-a no calor do coração!

A. Garibáldi

Do livro: Voz Insubmissa ( As Mãos e a Sombra)

rosanegra

A orde dos factores non altera a suma
Da aritmética sentimental
A trigonometría espacial
Interponse entre a ollada inquietante
Do animal racional
O binomio de Newton
Segue aceso nas mentes cáusticas
Mentres Cramer segue buscando
As tres incógnitas matriciais
Tanta numeración pódeme suprimir
1,4,7,89,18,m y,m 2...
e escoito unha voz que di
a e b non son permutables,
aínda que son maleables...

O Lagares maltratado

O desahuciado Lagares que foi reanimado in extremis
aínda bota escume urbano pola boca do seu esteiro
sulagado en secuencia da marea chea.








Xa por Lavadores...
misión case imposíbel
seguirlle e perseguirlle
as súas pegadas de auga,
coitadiño
baixa estrangulado
entre naves industriais.
.
Superado o natural trauma urbano...
seica a esperanza fica aló no berce do río.

.................................. Alfonso Láuzara

telefonía

sen fíos comunicamos.
todo o noso mundo é rexido por impulsos magnéticos;
imperceptíbeis, suaves, intensos.
crávansenos na pel reaccionarios,
nun xesto indómito de paciencia e sumisión.

ritual aprendido nas grandes urbes;
nas que sen timbres chamando á oración,
sentímonos alienados en nós mesmos.

agora, no silencio punxido, das paredes caleadas,
aprendo a non percibir contrasinal.
mergullo meus pensamentos
en complexos mecanismos etéreos
para non oír badaladas metálicas na miña lingua.

reposo a axitación e a rabia
entre numerosas páxinas desteñidas
para concentrarme
na pérdida absoluta do coñecemento
e así atopar as Respostas.


eva méndez doroxo

Quixera ser outro ser

Para gozar dos teus encantos.
Quixera ser vento
Para viaxar enredado
No teu cabelo liso.
Quixera ser colgante
Para estar preto,moi preto
Do teu corazón
E vivir sempre de ti colgado.
Ser o teu propio ser
Para poder penetrar
Nos teus íntimos desexos.
Ser coma a seda azul da túa cama
Para agarimar o teu corpo nu
Enredado entre as túas pernas,
Penetrar dentro da túa coiraza,
Vivir as túas vidas
E morrer a túa morte.


O cabalo do malo

No cromatismo dos peixes

O silencio teu

no cromatismo dos peixes,
era a caricia do vento mariño
que viaxara cara aos continentes
eu, navegante solitario,
náufrago feliz,
acochado no teu ventre,
alí, no peirao.

Luís Viñas

Apegado na codia da miña pel

Vés cabo de min, preto
coma chama que emerxe
prolóngase, invade
e acóllote dun xeito novo
porque entre os dous a nudez
fainos grandes

O estado de brétema
argalla unha luz fulgurante
Estancias nebulosas abren fiestras
e bícannos na boca, conmóvenme
contemplamos sinais de beixos
tatuados nas queixadas
As cousas sonche así, arrevesadas
Certamente somos monicreques
que irrompen na dependencia
dun abrazo

Cruz Martínez

Setembro verde!

Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

A Porta Verde do Sétimo Andar

Foto: Kutambarara (Javi)

De esquerda a dereita: Luís Viñas, Minus-bálido (A.Rodríguez), Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez, Rosanegra (Rosa Martínez) e Alberte Momán

.

9 xeitos de traspasar a porta da poesía.
9 olladas que indagan na paixón, no cotián, na memoria... creando espazos para recuperar o poder revelador da palabra.
9 voces contemporáneas que nos conducen polo universo polimorfo do poema.Abrir a porta verde do sétimo andar é entrar en 9 mundos poéticos posibles e diferentes. Adiante, a porta está aberta!

e-mail: aportaverde@gmail.com

nenos

onte o voso fillo
debuxou a sua primeira estrela

e o sol de que cor é
e porque está alá arriba

a lua xa está grande

gostanme as tuas palabras de neno
palabras imperfectas como as cousas
palabras que van cambiando coma ti
gostame a tua nena voz de neno

as ondas desfan
o teu castelo e area
pero respetan
o castelo dos nenos


manolo pipas

Alberte Momán

Do libro de poemas 'Baile Àtha Cliath' gañador do Premio de poesía Erótica Illas Sisargas 2007


confúndome co ruído sen mesturarme en absoluto

de todo contacto prefiro
cando te alimentas de min
en silencio
sen as grandes promesas que sabemos imposibles

das ausencias
prefiro a de ambos aferrados aos nosos corpos suorosos
na penumbra do cuarto
perdidos entre as sabas aínda húmidas

deses instantes
gardo o silencio
o cheiro a humores quentes despois do orgasmo
gardo a calma despois da paixón
o sabor dos bicos teus
despois de percorrer cos beizos o meu corpo todo

A presentación foi un éxito!!!

Se desexan mercar o libro de APORTAVERDE, téñeno a venda na GALERÍA SARGADELOS, rúa Urzáiz 17









Na fotografía inferior aparece parte do colectivo de A Porta Verde do Sétimo Andar.
De esquerda a dereita: Luís Viñas, Alfonso Rodríguez (minus-bálido) Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez...


>Nesta foto, de dereita a esquerda: Alberte Momán e rosanegra

Queremos agradecer a tódolos os nosos amig@s e demais persoas que nos honraron coa súa presenza

O libro de “A Porta Verde do Sétimo Andar” presentouse onte na Galería Sargadelos ( VIGO) cunha gran afluencia de público.

Graciñas polo voso apoio.

>aportaverde noutro momento do acto

Fotos : Azucena Carrera

PRESENTACIÓN

A Porta Verde do Sétimo Andar aparece en maio de 2005 en pleno corazón da zona vella de Vigo, onde teñen lugar as primeiras tertulias informais. Axiña o Café Lenda Moura convértese no seu fogar bohemio, mais o espírito inquedo do grupo implicaba frecuentar tamén outros locais da cidade olívica: O Lar da Zoe, A Cova dos Ratos, A Galería, Uf... E así avanza no tempo un colectivo entusiasta con moito para compartir, sen perder o carácter divertido da aventura emprendida. Na pel poética transpiran os clásicos e latexa o anovador futuro inmediato.
A Porta Verde é un novo espazo creativo inter-netamente galego e galeguista e, ao mesmo tempo, con marcada e decidida vocación cosmopolita, vinculada sempre ao compromiso asumido, e aberto a todo tipo de expresións artísticas (mesmo interactuadas). Tamén interesado a cotío na procura de lazos de amizade con outros colectivos e culturas (Incomunidade, Andar21, Portugal, América Latina...). A porta verde sempre fica aberta para se airear ben de cultura fresca. Asemade a boa sintonía coas novas tecnoloxías vese reflectida na posta en marcha deste blog actualizado cunha intensa actividade, ata superar a barreira cibernética das 15000 visitas, con procedencias de case todo o mundo e unha destacada presenza do Brasil e máis de Portugal.
Arestora, despois de dous anos de poesía, decidimos sacar á rúa unha síntese escrita en formato impreso do noso (e voso) espazo creativo. E quizais unha folla en branco ao final marcaría o sentido pretendidamente aberto desta obra imperfecta e compartida que vos convida a tod@s. Poñemos con ilusión nas vosas acolledoras e inapelábeis mans este noso libro colectivo de poemas.

...................................... Vigo, setembro de 2007

http:// aportaverde.blogspot.com

e-mail: aportaverde@gmail.com

Atención, gran noticia!!

Presentación do libro de
A PORTA VERDE
DO SÉTIMO ANDAR

.

Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

.
un libro colectivo de poemas,
unha síntese en formato impreso
deste noso (e voso) espazo creativo
que cumpre dous anos

e xa supera as 15000 visitas!

.

Xoves, 20 de setembro. 20:00 h.

en

Urzaiz, 17 VIGO
.

A Porta sempre está aberta!
Estades tod@s convidad@s!

.
e-mail: aportaverde@gmail.com

Signos poveiros

Signos poveiros

no Monte Santa Tegra (A Guarda)

en homenaxe a Póvoa de Varzim (Portugal)

- memorias do pai miño -

.

cachiño-cociña

CACHIÑO

Collinche un anaco de cu
Trabeino
Collinche un cacho
Axeiteino ben. Viches?
Cachiño meu!
Amoldeime á moda
Eu non tiña cu. Agora teño

Collinche un cacho!

.

.
Pum-pum pum-pum
Sangue sangue
Pum-pum pum-pum
Cauterización do sexo
Se-men-tras subo baixas
.

COCIÑA

Aguacate en pólvora con insurrección de hormonas
Batería antiaérea na cociña da casa
Un mosquito non pode estragar a cea
Daquela optarei por amarte contra a encimeira

se sentas o cu onde curtas o bacallao

.

.

Alfonso Láuzara

Bolboreta na auga

Autor: Diego de Giráldez

A poesía tínguese de cor marrón, dourada...

proxéctase nas imaxes como tarefa fácil, inevitábel

crea un espazo, onde a suposta somnolencia da figura

atravesa aspectos profundos, existe

a psique sustenta realidades absolutas

NASvegando nas artes áureas

que o autor decide

Texto: Cruz Martínez