Setembro verde!

Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

A Porta Verde do Sétimo Andar

Foto: Kutambarara (Javi)

De esquerda a dereita: Luís Viñas, Minus-bálido (A.Rodríguez), Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez, Rosanegra (Rosa Martínez) e Alberte Momán

.

9 xeitos de traspasar a porta da poesía.
9 olladas que indagan na paixón, no cotián, na memoria... creando espazos para recuperar o poder revelador da palabra.
9 voces contemporáneas que nos conducen polo universo polimorfo do poema.Abrir a porta verde do sétimo andar é entrar en 9 mundos poéticos posibles e diferentes. Adiante, a porta está aberta!

e-mail: aportaverde@gmail.com

nenos

onte o voso fillo
debuxou a sua primeira estrela

e o sol de que cor é
e porque está alá arriba

a lua xa está grande

gostanme as tuas palabras de neno
palabras imperfectas como as cousas
palabras que van cambiando coma ti
gostame a tua nena voz de neno

as ondas desfan
o teu castelo e area
pero respetan
o castelo dos nenos


manolo pipas

Alberte Momán

Do libro de poemas 'Baile Àtha Cliath' gañador do Premio de poesía Erótica Illas Sisargas 2007


confúndome co ruído sen mesturarme en absoluto

de todo contacto prefiro
cando te alimentas de min
en silencio
sen as grandes promesas que sabemos imposibles

das ausencias
prefiro a de ambos aferrados aos nosos corpos suorosos
na penumbra do cuarto
perdidos entre as sabas aínda húmidas

deses instantes
gardo o silencio
o cheiro a humores quentes despois do orgasmo
gardo a calma despois da paixón
o sabor dos bicos teus
despois de percorrer cos beizos o meu corpo todo

A presentación foi un éxito!!!

Se desexan mercar o libro de APORTAVERDE, téñeno a venda na GALERÍA SARGADELOS, rúa Urzáiz 17









Na fotografía inferior aparece parte do colectivo de A Porta Verde do Sétimo Andar.
De esquerda a dereita: Luís Viñas, Alfonso Rodríguez (minus-bálido) Manolo Pipas, Alfonso Láuzara, Cruz Martínez, Abilio Rodríguez...


>Nesta foto, de dereita a esquerda: Alberte Momán e rosanegra

Queremos agradecer a tódolos os nosos amig@s e demais persoas que nos honraron coa súa presenza

O libro de “A Porta Verde do Sétimo Andar” presentouse onte na Galería Sargadelos ( VIGO) cunha gran afluencia de público.

Graciñas polo voso apoio.

>aportaverde noutro momento do acto

Fotos : Azucena Carrera

PRESENTACIÓN

A Porta Verde do Sétimo Andar aparece en maio de 2005 en pleno corazón da zona vella de Vigo, onde teñen lugar as primeiras tertulias informais. Axiña o Café Lenda Moura convértese no seu fogar bohemio, mais o espírito inquedo do grupo implicaba frecuentar tamén outros locais da cidade olívica: O Lar da Zoe, A Cova dos Ratos, A Galería, Uf... E así avanza no tempo un colectivo entusiasta con moito para compartir, sen perder o carácter divertido da aventura emprendida. Na pel poética transpiran os clásicos e latexa o anovador futuro inmediato.
A Porta Verde é un novo espazo creativo inter-netamente galego e galeguista e, ao mesmo tempo, con marcada e decidida vocación cosmopolita, vinculada sempre ao compromiso asumido, e aberto a todo tipo de expresións artísticas (mesmo interactuadas). Tamén interesado a cotío na procura de lazos de amizade con outros colectivos e culturas (Incomunidade, Andar21, Portugal, América Latina...). A porta verde sempre fica aberta para se airear ben de cultura fresca. Asemade a boa sintonía coas novas tecnoloxías vese reflectida na posta en marcha deste blog actualizado cunha intensa actividade, ata superar a barreira cibernética das 15000 visitas, con procedencias de case todo o mundo e unha destacada presenza do Brasil e máis de Portugal.
Arestora, despois de dous anos de poesía, decidimos sacar á rúa unha síntese escrita en formato impreso do noso (e voso) espazo creativo. E quizais unha folla en branco ao final marcaría o sentido pretendidamente aberto desta obra imperfecta e compartida que vos convida a tod@s. Poñemos con ilusión nas vosas acolledoras e inapelábeis mans este noso libro colectivo de poemas.

...................................... Vigo, setembro de 2007

http:// aportaverde.blogspot.com

e-mail: aportaverde@gmail.com

Atención, gran noticia!!

Presentación do libro de
A PORTA VERDE
DO SÉTIMO ANDAR

.

Depósito legal: VG543-2007 .. P.V.P.: 10 €

.
un libro colectivo de poemas,
unha síntese en formato impreso
deste noso (e voso) espazo creativo
que cumpre dous anos

e xa supera as 15000 visitas!

.

Xoves, 20 de setembro. 20:00 h.

en

Urzaiz, 17 VIGO
.

A Porta sempre está aberta!
Estades tod@s convidad@s!

.
e-mail: aportaverde@gmail.com

Signos poveiros

Signos poveiros

no Monte Santa Tegra (A Guarda)

en homenaxe a Póvoa de Varzim (Portugal)

- memorias do pai miño -

.

cachiño-cociña

CACHIÑO

Collinche un anaco de cu
Trabeino
Collinche un cacho
Axeiteino ben. Viches?
Cachiño meu!
Amoldeime á moda
Eu non tiña cu. Agora teño

Collinche un cacho!

.

.
Pum-pum pum-pum
Sangue sangue
Pum-pum pum-pum
Cauterización do sexo
Se-men-tras subo baixas
.

COCIÑA

Aguacate en pólvora con insurrección de hormonas
Batería antiaérea na cociña da casa
Un mosquito non pode estragar a cea
Daquela optarei por amarte contra a encimeira

se sentas o cu onde curtas o bacallao

.

.

Alfonso Láuzara

Bolboreta na auga

Autor: Diego de Giráldez

A poesía tínguese de cor marrón, dourada...

proxéctase nas imaxes como tarefa fácil, inevitábel

crea un espazo, onde a suposta somnolencia da figura

atravesa aspectos profundos, existe

a psique sustenta realidades absolutas

NASvegando nas artes áureas

que o autor decide

Texto: Cruz Martínez

Cruz Martínez

Onte, hoxe e sempre os adeuses déixante en coiro
A cachapernas
Entre pasado e presente, esmorecendo
Vértense bágoas no inevitable, íntimo inverno
Na boca do estómago un berro procura
Debuxar incómodas liñas que endurecen a face
Doe o pensamento
Hai unha sombra que ameaza pechalas páxinas
Do libro semiaberto
Hai unha liorta que gabea polas neuronas
E marca estigmas a xeito de interrogantes
Sen respostas
Elas acóchanse nos leitos copulativos
Da indecencia
Xerando inventos gramaticais que convenzan
A mente nos duros instantes
Crea loucas e impensables estratexias
Derruba doutrinas
Pero a nostalxia fai volver onde unha vez amaron
Onde coligaron cos pecados da carne

josé vicente

Mar de arvoredo
brilha o escuro
na geometria dos sons

do livro: Caixa Inacessível

amante preso

Tanta ilusión pisoteada...
é difícil acender o sol cada mañá.
Cada pequeno esforzo sufocado,
cada coitado agromar non será fraga
cando no lugar da espranza resulta doado incendiar.
O amante preso quixera erguer da cama.
No chan un rompente de escume embotellado.
Na fiestra tapiada con zapatos vellos, un cartaz:

zona verde, non pisar

.................... Alfonso Láuzara

Ciudad Juarez, obsesión criminal

No estado de chihuahua antes chamado “ Paso del Norte” pola súa situación fronteiriza con EE.UU. Juarez é a cidade máis castigada pola violencia e asasinatos a mulleres. Pódese dicir que ocorren os crimes máis cruentos e bárbaros semellantes aos dun campo de concentración preparado para o femicidio, un inferno en terras mexicanas, un holocausto sen igual que comeza en xaneiro do 1993 coa primeira vítima, a nena Alma Chavira Farel.
Dende ese ano máis de 300 mulleres foron secuestradas, violadas e asasinadas. A maioría das mozas eran; de ambiente pobre, obreiras, fisicamente miúdas e morenas. Todas foron agredidas sexualmente e morreron estranguladas. Moitas delas sorprendidas cando ían ou saían do traballo. Unha gran porcentaxe das mulleres tamén sufriron torturas e mutilacións antes da morte.
Existe un enorme misterio sobre os criminais. As detencións que se fan sementan moitas dúbidas sobre a eficacia da xustiza, parece ser que nunca deteñen ao culpable verdadeiro. O goberno parece máis preocupado en tapar os terribles sucesos que en esclarecelos, polo que a sospeita recae en persoas influentes; empresarios, políticos...
Ata cando teremos que aturar que insulten os dereitos humanos vulnerando o ben máis prezado, a vida. As mulleres seguen morrendo, soterradas por unha total impunidade e os verdugos continuan arrebatando vidas agochados na escuridade permisiva.

rosanegra e Cruz Martínez

MAMILO

Da sede percorre um corpo Filtro de sal

Pára

Equinócio da graça
Anota em gema e coco
Um vaso de porcelana

Deixa-se vazar tranquilo
Al com al
...almente, o fósforo.

Maleita o puro
náusea mal
e não sabe do

isso jorra
um hálito intranquilo
e vermelho

a sal com sal e leite.

Aurelino Costa

Do livro: Na terra de Genoveva

CASA - MUSEO Ramón del Valle-Inclán

Ramón José Simón del Valle Peña, coñecido no mundo literario como Ramón del Valle-Inclán, autor de: Sonata de Otoño, Romance de lobos, Tirano Banderas...
Naceu o 28 de outubro de 1866 en Vilanova de Arousa (Pontevedra) o lugar do nacemento foi a Casa do Cuadrante, sita no casco antigo desta vila mariñeira. Na que o escritor, aínda neno, miraba pola xanela cara o xardín e escoitaba historias de santos, almas en pena, trasnos e ladróns que lle contaba a vella doncela Micaela a Galana.

Neste espazo cimentouse o seu futuro creador, nos escenarios que reflicten imaxes antergas e falan da súa infancia.

rosanegra e Cruz Martínez

rosanegra

Ficou perdido no espazo-tempo
E percorreu os recunchos
do pequeno plano paralelo
Buscou nas 1001 noites
as verbas transformadas
Na etapa orgánica-inorgánica...
Fuxiu, ben sei que fuxiu
Cara ao outro lado da lúa
Para ollar o vagalume
Agochado, detrás del

O CALEIDOSCOPIO

Tamén coñecido como A COVA DOS RATOS na rúa Romil. Foi o lugar do encontro, da festa de benvida do noso benquerido amigo Pepiño que volveu da Gran Bretaña.

E que me din da comida... deliciosa!!!



Un saúdo para os amigos da Cova.

Cruz Martínez e rosanegra

Vello lobo de mar

Ao meu amigo Gaspar


Vello lobo de mar
Que ollas o horizonte
Coa ollada fría e húmida
Coma tempano de xeo.
Mil historias cruzan a túa mente,
Mil lembranzas,mil aventuras,
Mil travesías polos sete mares
E un amor en cada porto,
Unha semente en cada marea
Que recolleras na túa terra.
A túa muller,compañeira,amante,
Que espera impaciente
Cultivando a leira
E no seu ventre a túa semente
Que agromará previo a túa cegada.
Vello lobo de mar,
Fuches co vento
E volviches coa miseria.
É o teu signo e o signo dos teus fillos.
Neto e fillo de mariñeiros,
Pai e avó de mariñeiros,
Esgotaredes a vosa vida apegados
A unha gamela.


O cabalo do malo

achegada Rut

Dentro quedaron augas que xa non podes extraer
mananciais mortos que deixarei correr para que non se convertan en pozos negros /
arelas para tirar no papel reciclado
Correntes de desexos
......... pernas nus
................... pés explorando orografía no teu pantalón
mentres Godard cuestionaba a Nane nun cine de verán

Estaban por vir as espirais de buracos que conectan coas estradas do gusto /
quedaron futuros ancorados nas follas de árbores caducas /

Agora que o penso
o noso foi unha brazada de ocos por encher
........ un guiñol de pretensións non compracidas
Agora que sento
dóenme os nocellos de tanto estar no bico dos pés
sempre estabas máis alá de onde alcanzaban os meus dedos /
protexendo de incertidume a túa decadencia
........ no linde entre os símbolos e a publicidade enganosa /

....................................... Rut Patiño

Cruz Martínez

Mírasme
os teus ollos entran en min coma lóstregos ardentes
..............................................................estremezo, tremo
Síntome fráxil, os tímidos roces chispean
estoupan paixóns xigantes
esmorezo, contúrbame o arroallo de amor
que me tes adxudicado
Debuxo bocexos na túa boca e infindas cóxegas
ruben, lamben os vans, a caluga, o ventre
e ámote mainamente ao teu carón pérdese
.............................................mesmamente o tempo

Porque mírasme
os teus ollos entran en min coma lóstregos ardentes
.....................................................e sinto que son túa soamente