quarta-feira, abril 25, 2007

A revolução dos cravos


Grândola, vila morena

Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade

Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena

Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade

Terra da fraternidade

Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena

À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola a tua vontade

Grândola a tua vontade
Jurei ter por companheira
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade

José Zeca Afonso

segunda-feira, abril 23, 2007

A FORÇA DA LUA VERMELHA EM POIO FAI-SE FERTILIDADE CREATIVA

MOSTRA
NO CASAL DE FERREIROS
Do 27 de Abril até 16 de Maio
Segunda Feira-Quinta Feira
De 10:30h a 14:00h
De 17:30h a 21:00h
PINTURA
Sabela Dominguez
Zacarías Castro
Rafa Lage
José María Ares
Augusto Fontám
ESCULTURA I TALHA
Valentina García
Checho Sanmartín
FOTOGRAFÍA
Foni
Aquilino Valiño
Kike Piares
Nelson Gómez
VÍDEO
Guillermo Pazos
INAUGURAÇÃO
CASAL DE FERREIROS Dia 27-04-2007
AS 8 DA TARDE
Acto presentado polo actor Miro Magariños
Fala o alcalde Nito Sobral e o comisario da Mostra Checho Sanmartín
Recitam os poetas
Rafa Pindoulo
Alfonso Pindoulo
rosanegra
Cruz Martínez Vilas
Tocam o violim:
Laura e Marinha Quintillán
COLECTIVO
A PEDRA FLOXÁM
COLABORA
Concelho de Poio
Praça Mosteiro, 1 36995 San Joam de Poio
www.concellodepoio.es
tel.: 986 770001- 986 770038

domingo, abril 22, 2007

Cruz Martínez Vilas

Pegadas de viageiros insones
.........................................batem
Afundam as portas cerebrais
..................................caminham
..................................abrem covas
Famintas depressões devoram
Inseguridades furam cavidades
..................................do razoamento
De repente, o juizo desequilibrado
................................pendura de um fio
Os sentimentos gereminam em uma raivosa
......................................................consequencia
Em um complexo engranagem
......................................iniludível
Que propina duras bofetadas
..............................desperta-te
................................despertamos
..........................................e sofrimos
As estradas e atalhos falam
Dum cada vez mais curto caminho
.......................................e de abismos
Dizem que a vida é só um suspiro
.......................mas entretanto 5325+1
..........................................................cresce
........................................uma fileura do desemprego

"Às vezes temo a metamorfose", 3º premio de poesía no "Concurso Literário e Artístico da AALF,2003 (Freamunde, Portugal)

sábado, abril 21, 2007

eireuro

O €URO é un rato metálico
que fai buratos nos petos
..................... Alfonso Láuzara

quinta-feira, abril 19, 2007

ciclistas
























para o lecer dos días
sen presas

terça-feira, abril 17, 2007

Dereitos humanos


Dereitos humanos,
Unha bomba estoupa nunha praza de Sarajevo.
Dereitos humanos,
Catorce mortos,cinco deles rapaces que xogaban.
Dereitos humanos,
Danos colaterais.
Dereitos humanos,
O espectáculo da guerra en vivo
No Golfo Pérsico,
Manipulación da información.
Dereitos humanos,
Desvío de fondos á contra nicaraguana,
NAPALM para Vietnam.
Dereitos humanos,
Bloqueo á illa encantada,
Estándar Oil,Fruit Company e Texaco.
Dereitos humanos,
Os homes de Harrelson desembarcan en Panamá.
Dereitos humanos,
Aquí tamén os hai,
Acinamento nas prisións e dispersión,
GAL e Batallón Vasco Español.
Dereitos humanos,
Na prensa a nova doutra muller morta polo seu macho,
Carroñeiros do sensacionalismo,
Porque chamalo violencia doméstica
Sendo asasinato.
Dereitos humanos,
Ataque racista en El Ejido,
Quince magrebís son deportados ao seu país.
Morte dun soño,denuncias de malos tratos.
Berros no deserto.
Tele maratón polos dereitos humanos,
Vendemos compaixón
E lavamos as mans.


O cabalo do malo

domingo, abril 15, 2007

Mercedes Peón - "Sihá"




Unha muller impresionante
e arrebatadora
que escintila con vigor
na galaxia musical galega.

Mercedes Peón ven de presentar con éxito rotundo en Vigo o seu terceiro disco, Sihá
O sábado 14 de abril vibramos tod@s con ela, outra volta, nunha república de soños dacabalo entre as entranas da tradición galega e os experimentos máis transgresores do seu talento artístico, tan encantadora e atrevida coma sempre. Parabéns, Mercedes!


Aiché

Si ha, non ha
Si ha, non ha
Aínda así, aínda así
Ai che, si ha, non ha, ho

Aló van as palabras
Coma folerpas de neve,
Caen e baten coa terra
Axiña desaparecen.

Si ha, non ha
Si ha, non ha
Aínda así, aínda así
Ai che, si ha, non ha, ho

Unha nena nunha escola
Falou palabras feridas
A mestra non as coñecía,
Nevan folerpas para arriba!

Si ha, non ha
Si ha, non ha
Aínda así, aínda así

Ai che, si ha, non ha, ho

Mercedes Peón, música, letra e arranxos
Melodía tradicional,maneo de Nétoma


- Alfonso Láuzara -

sexta-feira, abril 13, 2007

déixanse levar


candeas
como mastros
enxurran o ceo
.
non tiven a oportunidade
de advertir
.
o tempo ergueuse contra nós
.
aló ficamos
no bambán das ondas
.
aló tamén
onde
a auga
repousa
.
(de "Déixanse levar":
edición incluída no libro O alento da musa)
Alberte Momán

quarta-feira, abril 11, 2007

encoro verdugo


Adeus ríos adeus fontes adeus regatos pequenos.
Benvido gran salmón de pulo galego
viva rosa das augas en mil remontadas
forzas animais do noroeste
campión da Galiza en salto con pértega.
.
...................... Alfonso Láuzara

segunda-feira, abril 09, 2007

Luns de Pascua

A virxe das Cabezas de Armenteira, unha romaría con máis de cen anos de antigüidade.






>Claustro do mosteiro







o mosteiro tocado polo sol


















rosanegra e Cruz Martínez

domingo, abril 08, 2007

Cruz Martínez Vilas

O sentimento é tamén un acto exhausto
.........................................conxunción de suor
............................................................e esperma
onde capturadas posturas, abren apetito á altura
..................................................de ardentes embigos
A radio na cabeceira do leito marca o ritmo
sintonizando o dial, que transporta o desexo á correcta
..........................................................cooperativa de caricias
Os grilos sempre forman rexementos entre a cintura
.................................................................e extremidades
Convulsivos corpos
deseñan unha central nuclear que arremete
...............................................................e estala
...............................................................cara as nádegas
e xacen extasiados, penetrando a terra
...................................en perfecta correspondencia

sexta-feira, abril 06, 2007

rosanegra


Nas rochas chocan as olas da vida
E da morte
Tornándose pequenos arrecifes eternos
Na praia a area é mollada
Pola auga salgada do mar
O ineludible mar
E da perpetua mirada allea
Morre a boneca presa
Pola inestimable esencia
As herbas crecen nos campos infestados
De peste
E a natureza fala no idioma da ollada
Cara nenos que morren sacrificados
Nos lugares recónditos...

E castran ideas as mentes xa pechas...

quarta-feira, abril 04, 2007

A – mar –hei

Achei o manancial das verbas fermosas
que ceiba bocaladas de fume acróbata.
Hei apagar eu o botafume

cun bico de zume nos teus beizos de rosa,
beiramar, de groso contorno areoso
mollado de cuspe o milagre da túa boca
,
avance nun intre detido de escume
cando todo o mister do mar sen roupa
me chega no verde da túa mirada.

Sabes a pouco, muller moura da pel salgada.

Alfonso Láuzara

segunda-feira, abril 02, 2007

O cadáver está vivo!







O pasado sábado 31 de marzo ás 20:30 horas, na Galería de Arte Dosmilvacas de Ponferrada( Avenida de Astorga, nº 7) www.dosmilvacaspuntoarte.com
Houbo un velorio multitudinario a carón da poesía... o cadáver pendurado das paredes sorría feliz pola boa acollida da exposición...
"Há umha certa luz incompreensível na distáncia".





O noso agradecemento a Igor Lugrís, a Reme e demais amigos que encontramos alí. Unha aperta.
Cruz Martínez e rosanegra

domingo, abril 01, 2007

sexta-feira, março 30, 2007

haikus oaxaqueños

haikus da seguridade
.
a informacion
donde con quien andas
ya te lo digo mañana
lo mismo dijiste ayer
.
a presion
salgo unos dias
yo no puedo
con todo esto
.
oaxaca 27-3

haikus no xexun
.
a internacional
ella me hiso la trensa
y por primera vez
estrañé a mi mamá
.
a oaxaqueña
me duele la pansita
después del ayuno
me di un atracon
.
28-3-07
.
www.fugaemrede.info
Manolo Pipas

quarta-feira, março 28, 2007

segunda-feira, março 26, 2007

EXPO CADÁVER EM PONFERRADA

O Cadáver esta vivo!, e caminha por Ponferrada. O Sábado 31 de Março, a partir das 20'30h., em Ponferrada, na Galeria de Arte Dosmilvacas.arte , na rua Avenida de Astorga nº 7, realizaremos umha exposiçom dos Cadáveres realizados, e um recital de poesia onde apresentar esses poemas, e onde qualquer pessoa participante poderá recitar os textos que lhe apeteza compartilhar com nós.Até o momento, som um total de 56 cadáveres, 56 poemas distintos, o resultado desta experiência, na que tenhem participado já perto de 70 pessoas. Contaremos esse dia com a presência do cantautor Xosé Constenla.Por suposto, a entrada é livre e gratuita. E desde aqui queremos animar a todas as pessoas participantes na construçom deste cadáver, destes cadáveres, a estar presentes esse dia em Ponferrada para celebrar a boa saúde do nosso cadáver. Viva o Cadáver!
O CADAVER ESTÁ VIVO! VIVA O CADÁVER!

sábado, março 24, 2007

Cruz Martínez Vilas

Dizer viver é incerto
tuda palavra formosa adquire significado
...........................................................de conto
pertencente a um ontem, que já é passado
...................................................Já é recordação

Dizer viver é sonho
impalpável, escorrediço como menino inquieto
que brinca e brinca, nos esgota
.........................................arremata
................................................supera

O caminho dos anseios
pedregal e ambíguo não é acessível
................................................Abutres
................................................espreitam no circundante
cevam-se dos nossos restos e bebem
...................................as meninas dos nossos olhos

Enfim!... buscar a liberdade é um sonho
.......................................................quimera
É uma palavra,uma invenção pôde
..........................................mas é tão bela!

A nossa busca é tão dura que às vezes
recostada sobre as nossas muitas feridas
............................a dúvida da liberdade balança-se
........................................................com frenética insistência

3º prémio de poesia "Concurso Literário e Artístico da AALF" 2003 (Freamunde, Portugal)

sexta-feira, março 23, 2007

Filo-Café: Ritos e Rituais

24 Março 2007, 21h 30
Clube Literário do Porto
Rua Nova da Alfândega, 22
Porto

Pensamento, Antropologia, Poesia, Música,
Fotografia, Vídeo-criação, Performance.
Durante o Filo-Café será apresentado
o livro Amalaya
(poesia, bilingue castelhano-português)
de Sílvia Zayas.

Com:
Abel Morán (León, performance), Alberto Augusto Miranda (Castelo de Vide, org), Alexandra Bernardo (São Domingos de Rana, música), Alexandre Teixeira Mendes (Porto, pensamento), Alice Valente (Lisboa, artes), Amilcar Mendes (Porto, poesia), Aurelino Costa (Argivai, poesia), Belen Sola Pizarro (León, performance), Carlos Gil (Almeirim, letras), Conceição Paulino (Porto, poesia), Deborah Nofret (Ponferrada, performance), Henrique Doria (Porto, poesia), Jorge Taxa (Porto, pensamento), Luz Gomes (Monção, poesia), Nuno Rebocho (Lisboa, poesia), Pedro Sena Nunes (Lisboa, vídeo-criação), Rogério Carrola (V. N. Sto André, poesia), Rosario Granell (León, performance), Sabela Arias (Corunha, vídeo-pintura), Salviano Ferreira (Oliveira do Douro, poesia), Silvia Zayas (León, performance), Teixeira Moita (Braga, literatura), Teresa David (Lisboa, fotografia)

Todas as informações:(00351)965817337
.
http://incomunidade.blogspot.com

quarta-feira, março 21, 2007

prima veira

Lucía o teu sol en todas partes
e tamén abelloaba o equinoccio
no crepúsculo interior do espello
....................... Alfonso Láuzara

terça-feira, março 20, 2007

Aurelino Costa

.....................................................O cuspo acorda em tudo

...........................................................................estranho?

..................................................que te contem os segredos
Bovinos em cânforas festejam o latido breve das nádegas...


Do livro: Na terra de Genoveva

domingo, março 18, 2007

ÑAN,ÑAN...


Unha tapiña de mexillóns, a quen non lle prace?
rosanegra

sexta-feira, março 16, 2007

rosanegra


Os deuses plantaron a flor do secreto
E beberon da auga purificadora
Castigaron aos trasnos
Por seren arroutados de máis
E morderon a mazá podre da humanidade
Os deuses mortos feden demais
A súa resurrección prolóngase inefable
Tanto ten o recuncho
Onde se agochou a bolboreta
Só un pequeno demo
Coñece o segredo da sinrazón
Os deuses fican espantados
E bican a pedra angular
Que os sostén no incerto

quinta-feira, março 15, 2007

Jabier Muguruza en Galiza

O trobador vasco Jabier Muguruza é unha das voces máis interesantes dentro da canción de autor dos últimos anos. Jabier achega o folk do seu país ao jazz a través dos acompañamentos nada descafeinados de Mireia Otzerinjauregui (voz) e de Ángel Unzu (guitarra acústica) cunhas letras honestas cheas de poesía delicada e sensual, que inclúen textos de Bernardo Atxaga, Iñaki Irazu, José Luís Padrón, Gerardo Markuleta, Harkaitz Cano ou Kirmen Uribe, ademais das súas propias. No pasado liderou, xunto ao seu irmán Fermín, unha das formacións máis carismáticas do denominado Rock Radikal Vasco, Kortatu, ademais doutros grupos de combate como Zarama ou Delirium Tremens. Hogano, na súa nova etapa de cantautor armado de poesía, visita Galiza para presentar Abenduak 96, o seu último traballo, de marcado carácter intimista e minimalista cun especial interese polo cotián. Jabier Muguruza está aquí para cantarlle ao cotián. Parabéns!
.
Alfonso Láuzara

terça-feira, março 13, 2007

gyáag gúul e as suas pedras

yagul é un centro arqueoloxico
unha cidade zapoteca do chamado primeiro milenio
a arbore ou o pau vello está enriba dun pequeno cerro
nos secos vales centrais perto de tlacolula
contruccions rectangulares dunha cultura avanzada
un gran patio, cancha de pelota, a sa do consello , escalinatas
palacios como o dos seis patios con habitacions
e laberinticos pasillos con portas por onde entras de lado
columnas ben grosas e a grande escultura dunha ra
os anchos muros son de mampostería de pequenas pedras
i en moitos deles por dentro se conserva o estuco
a cor bermella que os cobria mui gastada so os lembra nun cuarto
os chans estaban pintados de branco ou bermello
e debaixo deles duas tumbas aki e tres alá
algunhas con traballados dinteis e unha pedra con glifos
varias delas saqueadas por vellos e novos pobos
e mais arriba a fortaleza que se ergueu mais tarde
con muros entre peñasco e peñasco
para a defensa da cidade ou das clases dirixentes
e abaixo o agora seco val de tlacolula
rodeado polas desforestadas montañas
boa parte de gyàag gûul foi reconstruida
e nós camiñamos sobre millons de anacos
de ceramicas de entre dous e sete centímetros
de pratos tazas olas e cazuelas sinxelas
anacos de diversos grosos e cores
e toda esta ceramica foi feita so a man
sen a axuda dun torno que non coñecian,
entre unha construccion e outra os omnipresentes nopales
o cactus do que se sacan os grandes gomos para comelos
logo de sacarlles as espiñas unha a unha
o nopal do que se extraia a seiva ou baba
para darlle consistencia a masa que unia
as pedras destas milenarias construccions
en yagul ainda se sente o silencio das pedras
aki case non chegan turistas como a monte alban e mitla
aki non se venden os pinches refrescos do imperio
nen se vende esta cultura en pequenos agasallos,
baixamos do pequeno cerro e voltamos os ollos
que esas pedras sigan gardando os seus segredos
.
yagul-oaxaca 25-2
Manolo Pipas

domingo, março 11, 2007

sábado, março 10, 2007

Cruz Martínez Vilas

SUPOSTAMENTE estaba aí
incrustada nas rochas dunha praia infinda

As pálpebras pechadas
deambulan polos espazos impenetrábeis
.....................................da mente en tránsito
A luz decrecida concibe unha escura ameaza
e fire silenciando verbas ao bordo dos labios
Delimitadas liñas interceptan códices ambiguos
que forman linguaxes incertas
Confusas emisións flúen coma fráxiles
.......................................................caricias
mergullándose nas augas da inexistencia
As páxinas acollen un baleiro inmenso
Cunha extensión que talvez
non abonda con mover os labios
....................................para superala
As ausencias tinguidas de tinta
garabatean un mundo de símbolos deformes
Virus informáticos asaltan arquivos
con lousas que soterran alfabetos
............................................efémeros

quinta-feira, março 08, 2007

ARXILOSA

Eu non son unha deusa
mais podo crearte en barro
e logo abandonarte nun edén terrorífico
.
- de Arxilosa -
Elvira Riveiro Tobío

terça-feira, março 06, 2007

Livraria Lello & Irmão, no Porto


A Livraria Lello (Rua das Carmelitas, 144) é un dos lugares máis emblemáticos de O Porto, de visita obrigada nesa interesante cidade. Foi inaugurada en 1906. Destaca a súa fachada de estilo Neogótico. E xa no seu interior, no centro da libraría, a súa afamada e tan peculiar escaleira de caracol, que vai apoiada sobre dous pés, bifúrcase, vólvese a xuntar, e logo ábrese outra volta para chegar ao primeiro andar, onde admiramos unha belísima cúpula de cristal que coroa a escaleira. Sen dúbida, unha das librarías máis fermosas do mundo, que paga a pena coñecer. Ademais ofrece libros moi interesantes, por suposto!
.
Alfonso Láuzara

domingo, março 04, 2007

sexta-feira, março 02, 2007

O alento da musa

NARRATIVA. Con O alento da musa, do noso compañeiro Alberte Momán,
Difusora abre a nova colección Literal, dedicada a narrativa e poesía.
.

Sobre a obra:

Detrás dunha caixa rexistradora atopei a submisión a un traballo atordante, a necesidade que a miña protagonista ten de sentirse acompañada, de volver formar parte do mundo. Detrás dunha caixa rexistradora atopei un dos grandes males da sociedade deshumanizada.
Alberte Momán
.
A premisa de que as grandes historias da literatura poden comezar detrás dunha caixa rexistradora serve de escusa para presentar esta breve pero intensa amálgama devidas frustradas, vítimas da necesidade. Unha visión optimista que mostra a non conformidade dos personaxes con todo canto lles acontece, para deixar de seren vítimas, pasando a controlaren o propio destino.
O libro inclúe, con cada exemplar, o caderno de poesía Déixanse levar, do mesmo autor.
.
Sobre o autor:
Alberte Momán (Ferrol, 1976).
Enxeñeiro técnico agrícola. Membro da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Como escritor, é autor de diversas obras premiadas, como O lobo da xente (Edicións Positivas, Premio Narrativas Quentes 2003), Erótica (Premio Francisco Añón de Poesía 2004) ou O pasado nas horas (Premio Rosalía de Castro, Cornellá, 2004).
Ten colaboracións dispersas por diversos volumes colectivos, como a primeira edición de Relatos de Verán do diario La Voz de Galicia, ou a colectánea poética Xuro que nunca volverei pasar fame. Poesía escarlata (Difusora de Letras, Artes e Ideas). Colaborou, tamén, no volume de poesía Sempre mar. Cultura contra a burla negra, promovido e editado pola asociación Burla Negra con motivo do afundimento do Prestige. Tamén no libro publicado co gallo do certame de narrativa breve do concello de Curtis na edición do 2005, en que recibiu un accésit pola obra Benvidos á noite americana. Colaborador do xornal A Peneira, é autor de Efecto Iguana, novela por entregas que se publica no suplemento cultural deste xornal. Tamén ten colaboracións en revistas como Madrygal, editada pola Universidade Complutense de Madrid, ou Dorna, que publica a Universidade de Santiago de Compostela.
.
Distribución: Consorcio Editorial Galego
PVP: 14,50 euros
ISBN: 978-84-935223-2-2
Colección Literal, n.º 1. 96 páxinas en branco e negro + caderno de poemas de 12 páxinas en bicolor. Capas en cor. Encadernación en capa mole, con lapelas. 19 x 15,5 cm.
Primeira edición: febreiro de 2007

quarta-feira, fevereiro 28, 2007

Eis a cuestión







Eis a cuestión, meu amor...
¿Colocou o Concello máis luces na cidade
ou pasa que eu as vexo a pares?
Luces, voces, ruídos, estrelas e cascos de cervexa.
Achégome no Casco Vello a mascar un bico de mugre
Contente na caixa nova de música e burbullas
de couldina, ron cubano e pratos combinados
alimentando caries de cine negro
famenta de empastes gratis e sen dor
enfrascada nun intercambio solidario
exquisitamente vacteriano.
Inxesta alucinóxena de cuspe ardente
vaise apurando a noite indecente
para navegar perdidos na fría madrugada
e deitarse ó fin dun canto pirata
despois dunha triste mascada.

Pasa que te vexo e non te vexo
e non sei se eras tan dura en coiro negro
ou me matas agora de terror desarmada de envoltorio.
Aínda non sei se foi para entrar ou saír da cama
cando ollei a barra dando unha volta de campá.
Esperto pola mañá en bragas negras
enforcado cunhas medias negras nos cabezais da cama.
Pasa que este 29 de febreiro comeza macabro.
Pasa que non sei se merezo vivir un Oito de Marzo.

Eis a cuestión... ¿Que me queres, amor?

Alfonso Láuzara

segunda-feira, fevereiro 26, 2007

Caixa Inacessível

O sol abre o horizonte
e a água dos campos

josé vicente

sábado, fevereiro 24, 2007

A primeira Almirante

O Mausoleo, erixido por Artemisa na memoria
do seu amado esposo. Unha das sete marabillas
do Mundo Antigo.

A raíña Artemisa I de Halicarnaso ( século V antes de Cristo),
foi a navegante máis famosa de tódolos tempos.
Aliada cos persas liderou cinco naves na batalla de Salamina
contra Atenas.Toda unha frota ao mando dunha muller
loitadora que causou unha grande perplexidade aos gregos.

Dende sempre houbo mulleres que sobresaíron entre os homes,
non o tiñan fácil, pero a súa forza e vontade fíxoas superiores.
A sociedade na que vivían poñía atrancos ao xénero feminino
por consideralas inferiores ou febles, poucas podían desempeñar
cargos masculinizados. Non obstante, o estigma da discriminación
segue subxugando as mulleres. É posible que non sexa tan evidente
e supostamente, o mundo laboral é igualitario para homes e
mulleres ( isto en teoría) ; o persoal xa é moito máis violento,
non paramos de ver nos medios de comunicación asasinatos
de féminas que só piden a súa liberdade. Este é un tema moi
serio e complexo, mais ten solución ( non nun futuro próximo).
A educación na igualdade e o respecto polas persoas e o noso
mundo ( xa que só temos un) encamiñado aos máis novos,
humanizaría unha sociedade materializadada e viciada na
procura do ter.
Hoxe en día Hamlet diría : “ ter ou non ter é aí a cuestión”.


rosanegra

quinta-feira, fevereiro 22, 2007

Fuxiu o voitre

Pinoccio: a historia xa te xulgou hai tempo.


Fuxiu o voitre cara ao seu niño
Amparado por unha tétrica recua de chacais.
Millóns de esperanzas destruidas
Millóns de corazóns destrozados.
Sinistro baile de mortos,
Memoria dos torturados,
Noites de insomnio,
Ansiedade consumida
Cigarro tras cigarro.
Choros, lamentos, berros,
A morte axexando
Tras cada curruncho.
Desaparicións, fosas comúns,
Medo, pranto e dor
E ti a resgardo no teu niño.


O cabalo do malo.

terça-feira, fevereiro 20, 2007

Cruz Martínez Vilas

Nesta linde sen razón hai un home que morre
porque crera na alborada que interpretaron os grilos
.........................................................nos eidos dondos
Agora séntese claustrófobo nas tobeiras do exilio
Alí, unha esperanza aceda encostra feridas
............................................nos carreiros mudos
Un can tolleito laia ao tempo que lambe a
.............................brancuxada fazula da morte
..............................................óllaa languidamente

As lápidas tremen coma varas de vimbio

domingo, fevereiro 18, 2007

terra vexetal

quien no conoce el bosque chileno
no conoce este planeta
pablo neruda
.
.
o yabital o pino chapensis e o lagayil
o yactul o encino rojo e o encino negro
os fentos de varios metros do terciario como solitarios avos
o fento macho como o noso e os fentos dos regueiros
un fento de folla longa i estraño verde ke parece artificial
unha duas tres e catro plantas ke naceron en cada pola do piñeiro
e a mais grande delas xa esta a florecer
un avispeiro a metro e medio do chan
ben agarrado a outra frondosa arbore
un formigueiro de catro metros cadrados
que un corenta centimetros erguendose do chan
e por baixo quen sabe cantos tuneles i estancias
o chan cheo de piñas ben rilladas
e tardarà pouco en deixarse ver un esquiu de pola en pola
plantas de cafe matas de cafe e arbustos de cafe
grans maduros e bermellos grans secos e verdes e outros marelos
sabugos estrañas silveiras e vejucos ou finas lianas
ke se enredan no cafe e noutros arbustos
chintates ou huaches lagartixas desafiantes e inofensivas
gordechas e con asperas e grandes escamas
entre barranco e barranco o rio llego yubchi
e sobre o vexetal e no medio del
zopilotes gavilans zanates .....

oaxaca 8-2-07
Manolo Pipas

sexta-feira, fevereiro 16, 2007

Filo-Café en Ponferrada

24 Fevereiro 2007, 22h
Todas as informações:
http://incomunidade.blogspot.com/2007/01/filo-caf-em-ponferrada.html

Inscrições Abertas (Actualização Semanal)

As áreas de inscrição abrangem:
Pensamento, Performance,
Curta-Metragem (máximo: 4m),
Poesia, Música, Pintura,
Escultura, Instalação.
.
As inscrições devem ser enviadas para
indicando nome, proveniência e área de inscrição.
Também para o mesmo endereço podem ser enviadas criações, nas diversas possibilidades que o suporte blogue admite, para eventual publicação.
.
Todas as informações:
Ponferrada: 0034.677708324
Portugal: 00351.965817337

quarta-feira, fevereiro 14, 2007

AS MÁSCARAS DE CRONOS


AS MÁSCARAS DE CRONOS

Aos que nos gusta poesía temos que agradecer este libro de Ramón Caride, onde cada páxina é un descubrimento que afonda no transcendente ou un percorrido polo cotián que transcende, unha poesía feita de sentimento, do intensamente vivido, de instantes felices, de mancaduras e de naufraxios.

Atopámonos reflectidos nesa arcadia perdida da infancia, un universo que desaparece languidecendo nos derradeiros saloucos, no erotismo contaxiante e fermoso de natural que aparece. Caride escribe da vida, do amor, da filosofía profunda que conmociona o ser humano, con esa contemporaneidade que nos muda día a día . E para iso despréndese de corsés literarios, das modas ou estruturas anquilosadas e sorpréndenos coa frescura, coa búsqueda arriscada e aínda co xogo lingüístico.

Ten o libro un sentido de antoloxía, de recompilación, onde viaxa a través de distintas etapas vitais e creativas que son unha crónica, en saltos da nostalxia na invernía aos veráns das ilusións. Cinco libros: Cerne de labaradas , Flor no deserto, Xeografías do sal, Diacrónica e Addenda que abarcan de 1994 ate o 2005 recolle neste volume, que reflicten distintas etapas creativas que nos mostran a súa evolución como poeta e nos transportan. Hai nos seus poemas o compromiso, a autenticidade que sae dos propios enigmas existenciais: “Alimentamos soños comendo pan e aire/as mentes con escáneres que explotan as fronteiras/.....”
Fuxe do puro formalismo para indagar na fondura poética: “Non fun quen de achegarme sempre fixen poesía / coa lama non coas pedras de eterna consistencia/ non achei a poesía nas páxinas dos libros/ senón antes nos ollos cando sobran as palabras/....” e eu atopo un retrato de inverno, mar e pedra dun pais que tal vez xa non exista.


Luís Viñas
Vigo, 14 de febreiro do 2007

" Casar non é bo para a guerra"


Cando o emperador romano Claudio II tivo esta ocurrencia,
pódese dicir que lle quedou a cabeciña descansada.Decideu prohibir
o casamento aos seus soldados, argumentando que eran mellores
guerreiros sendo solteiros.
Esta medida non agradou nin un chisco ao seu exército; polo que
intercedeu o bispo de Interamna ( San Valentín), foi lapidado e
decapitado o 14 de febreiro.
Co tempo, a absurda norma desapareceu e os soldados puideron
casar. Valentín foi nomeado patrón dos namorados.

rosanegra

domingo, fevereiro 11, 2007

Os amantes de Valardo

Unha aperta de 6000 anos!
O amor é eterno mentres dura.

Un grupo de arqueólogos italianos atoparon na cidade de Mantua un sepulcro con dous esqueletos abrazados, que, segundo dataron, teñen máis de seis mil anos. O achádego produciuse cando os arqueólogos supervisaban os restos dunha vila romana, atopados nas obras de urbanización de Valardo, unha barriada de Mantua.

Os dous esqueletos achados corresponden a un home e unha muller "moi novos”, que viviron no Neolítico, segundo informaron os seus descubridores. A novidade dos ósos atopados, e bautizados polos arqueólogos como “Os amantes de Valardo”, é a súa postura, xa que é a primeira vez que se atopan os esqueletos de dúas persoas de idades semellantes abrazados.
Sen embargo, o falecemento do home e o posterior sacrificio da muller para ser enterrada con el é unha das hipóteses que se barallan para explicar a curiosa postura de enterramento: o un fronte ao outro, cos seus brazos e pernas superpostos á maneira dunha aperta.

A arqueóloga responsábel da zona de Mantua , Elena Menotti, declarou que os dous esqueletos serán recuperados "sen separalos” para seren expostos no Museo Arqueolóxico Nacional de Mantua.

.
Alfonso Láuzara

sexta-feira, fevereiro 09, 2007

minus bálido



"minus bálido nace con ironía e rabia unha volta e outra volta e despois reviravolta.
minus bálido o que non bote. hai que botalos para colocarse ún, senón quedamos calvos e non nos comimos ren.
minus bálido tivo unha páxina rimaforde (ríos mares fortalezas e outras debilidades) agora integrada na web
expoplanetarium.net onde con adri dictamina, sentencia, pedantea este periplo dos palotes calquera.
minus bálido en andar21 a millor web (portal) de poesía galega/internacional onde non sei como foi admitido, a verdade.
minus bálido incomunidade máis que un blog de portugal e minus bálido visualobxectual minus bálido espasmo das redes. minus bálido a porta verde do sétimo andar. minus bálido poesía salvaje portal web de festas e redes.
minus bálido poeto, audiobisual, grafista dunha época atemporal. minus bálido ruidos nos tímpanos e na cabeza. minus bálido garabatos minus bálido cronista cando olla para o reloxo da sala de espera.
minus bálido para o capitalismo minus bálido para o socialismo minus bálido para o galeguismo.
coma ti ou coma min… coma a roda do muíño!
like a rolling stone. guijarro humilde como tú…
acomplexado pero á inversa."
.
Baixate o poemario de Minus Bálido en formato .pdf premendo aqui

quarta-feira, fevereiro 07, 2007

Aurelino Costa

Pulsa a lapa extenuada Em melopeia
rara milita sobre o nada!
Raios de sal se estenden por toda a costa
Onde o longe medita a pulso do homem
SacroGigante

Vela por ti onde uma traineira oscila
no vão do regresso...

Catorze! abalroados não se sabe

Fica a estampa do rosto mordida a cruz
Para sempre!...em sinal,
“em sinal vos digo”.

Do livro: "Na terra de Genoveva"

segunda-feira, fevereiro 05, 2007

a outra campaña

enterramos a más muertos
cuidamos a más heridos

mëda´k na´muk

vamos todos
.
.
entre oaxaca chiapas i atenzo
muchos niños
vienen tristes a las clases
porque vienen desnutridos

ya´yu´no yel´nbán ke´
ya´yu´no bich´gal ke´

devolveme a vida
devolveme o soño
...... canto de curacion


entre tijuana i Melilla

portas muros e fronteiras
soños rotos pesadelos
non nos levan a ningures
os camiños deste tempo

raia seca que te queima
raia humida destroza
miles de aramios de espiños
o teu corazon deboran

ser distinto é un delito
se non te ven non molestas
crudo hormigon deses muros
en vez de auga sangue levan

entre gaza e miami
entre tijuana i melilla
pasan miserias e mortes
por enriba da utopia

...... vigo-karnota 10-05

de monte alba
a monte albán

subimos o monte alba
e as nubes cubriron o cume
como si xa estiveramos
no pais das nubes de oaxaca

................... vigo 1-05

uns pequenos
en monte albán
a milenaria cidade zapoteca
agarran pequenas pedras
e construen
a sua propia praza
e no medio dela
unha estela triangular
conmemorando un feito
que non nos van revelar
............. oaxaca 2-05

De "Viaxe ao país das nubes"
- Manolo Pipas -

sábado, fevereiro 03, 2007

Para se perpetuar en nomes

Para se perpetuar en nomes
menten os homes
non abondan as hipocrisías todas
para escoitarse en ecos
que en círculos concéntricos
responden unánimes
na restreleina dos restrollos
nos espellos afumados
atopan a máscara propicia
a cada función:
odeón superfluo das desilusións
e saen á rúa coma morcegos diúrnos
para facer amigos
e angazar prebendas
para deleitarse no sorriso de aceno
na man fláccida que manca e non aperta
quedará valeira a esperanza
sen mágoas compartidas
para que choren os días lentos
do letargo .

Luís Viñas

quinta-feira, fevereiro 01, 2007

Formigas vermellas soterrándose no azucreiro




A mañá de agosto amenceu soleada, aínda que algún neboeiro ameazaba con atoldar o día de verán.
Na baca do coche levabamos todo o necesario para pasar aqueles días de lecer. Polo vidro dianteiro precipitábanse as paisaxes, coma relampos e golpeábanos a vista igual ca uns visitantes inesperados.
Nunha estación de servizo que atopamos no camiño, enchemos o automóbil de combustible e espreguizámonos cuns grolos de café, que nos serviu un home desleixado,na solitaria cafetería. Da comisura dos labios penduráballe un cigarro que lle fumegaba cara o cello.
Cando divisamos o axitado mar da Lanzada, achegóusenos un son que se cadra viaxara no tempo. Xurdía do interior da capela, semellante aos queixumes que foxen da vítima dun feitizo no momento de expulsalo.
Poucos minutos despois chegamos.Había unha morea de xente. O balbordo de diversas linguas e acentos transportábanos a un mundo metido nunha cubeta. Nos primeiros días da nosa estancia tamén visitamos Armenteira co seu mosteiro do século XII e coñecemos a súa lenda. Alí sentimos o acougo que reflectían as pedras seculares e gozamos dos diferentes lugares do fermoso val do Salnés.
As festas que se facían na praia da Lanzada, ata ao amencer servían de vínculo entre a realidade e a maxia dunha terra. Vimos como a nítida auga acollía unha moza espida que tomaba as nove ondas, mentres un mozo tocaba un didjeridu e unha melodía ía nacendo do oco da madeira. Os demais ficamos en trance, coma o frade Ero co chirlar da paxariña, na quietude da fermosa paraxe de Valdedeus.
Ese espazo convidaba aos longos paseos en auténtica liberdade e a durmir en plena fusión coa natureza... de súpeto, vin un milleiro de formigas vermellas que se soterraban no bote do azucre que estaba enriba da mesa pregable. Logo, do lado esquerdo, debuxado na tea azul da tenda, o meu corpo deitado nunha grella era devorado polas lapas dunha gran fogueira e unha lingua enorme, semellante á dunha serpe, intentábame auxiliar das chamas e das gadoupas dun garfo que me espetaba. E polo meu oído dereito asomaba entre o fume unha cadela de frade. En fronte miña, como saído da secuencia dun filme de medo, un becho erguíase ameazador. O que máis me asustou foi que o becho era idéntico a calquera outro. Non posuía ningunha característica que o fixera diferente. Excepto que as meniñas se lle dilataban como as dun felino. Tiña as patas ensanguentadas e no chan xacía un corpo inerte, que ben puidera ser o meu. Uns berros arrepiantes percorreron a extensión do lugar. As luces acendéronse e a miña man mollouse na suor fría da miña fronte. Apagáronse de novo as luces e o cámping ficou envolto no silencio da noite.
Un grilo negro acampa nas fondas rodeiras que deixou un coche gris ao fuxir.


Cruz Martínez