UN CEMITERIO DO IMPERIO ROMANO

No xornal “ 20 minutos” do 28 de marzo. Puiden ler un artigo

de non máis de 16 liñas co título, incluido nunha estreita columna

chamada “20 segundos”. Chamóume moito a atención e quixen

escribir algo, aínda que fose un pouco tarde, sobre un suceso

tan curto na súa extensión pero tan importante para a nosa historia.
Esta cidade en si mesma agocha tesouros arqueolóxicos de gran

valor na profundidade metropolitana: “Un equipo de arqueólogos

ha descubierto en un solar de la calle Areal un ara funeraria

romana en perfecto estado de conservación, además de varios

trozos de cerámica y monedas de los siglos II y III”.
Segundo explican; poida que a ara pertenza a emigrantes

xa que os apelidos non son comúns na Hispania Romana,

polo que este dato debería soterrar calquera prexuizo.

Se a emigración existe xa hai tanto tempo en Vigo,

todo vigués nativo pode ser descendente de emigrantes

sen que o saiba. Así que por esta razón, todos seriamos

vigueses pero con distinta procedencia.
Logo desta reflexión, eu pregúntome…

¿ por que existe a xenofobia no mundo,

se non ten razón de ser?...

rosanegra

Dedos homicidas

Cando menos o esperes,
sentirás un fugaz calafrío,
un belisco na alma
e un nó desatándose cara os adentros.

Escoitarás ouveos, máis alá, na outra beira,
chapúceo de remos,
e unha man que arrima un pálido candil
ao teu rostro invítate a embarcar
-non esquezas a tarxeta de crédito, cambiou
moito a nosa mitoloxía.

Cando baixes a garda, chamará a túa porta
con furtivos cotenos de néboa
e pronunciará o teu nome
coa voz entalada dos seres de ultratumba.

É doado.
............ As parcas poden equivocar o fío,
enredar as madeixas, e a errada tesoira,
predestinada para o teu veciño,
ao pigmeo que carga hábil a súa cerbatana
no medio da selva,
........................... curte, sen máis, a túa.
Tantos séculos tecendo e destecendo
derivan en artrose, en dedos homicidas.

Rafael Viñó

REGATO (Salmo fluvial)

Póñote
na palma
da miña man,
pabío de auga,
e tanxes na túa canora veta
a melodía clara
do corazón.
.................. Entoas
o asubío cumprido
do labrego
tras o seu honesto labrantío;
apertas os dons que ofrece a terra
e os coces a lume virxe,
estrela
derramada,
espora do aire

Teu vén sendo
este instante coreado
á medida do noso andar,
ao son da aurora.

Ao correr do teu curso
pola túa precipitada prata,
vas gran a gran,
......................... peneiras
a encambrada pebida
que aínda somos,
que rola cara a nada.

Telmo Fiz

Deartháireacha (Irmaus)

Siúlaíonn scata fear lem chois.
Ní aithním iad. Is coimhthíoch liom iad.
Ach tusa, atá i bhfad i gcéin,
thar gaineamhlaigh, thar locha,
thar machairí, thar oileáin,
mar dheartháir a labhraim leat.
Más leatsa m`oíche,
más é do gholsa a ghoileann mo shúile,
más mar a chéile ár dhá scread,
mar dheartháir a labhraim leat.
Cé nach ionann ár bhfriotal,
agus tusa gorm, mise geal,
más cosúil ár gcneácha,
mar dheartháir a labhraim leat.
In ainneoin a bhfuil de theoranta,
in ainneoin ballaí agus claíocha,
más ionann ár dtaibhrimh,
mar dheartháir a labhraim leat.
D`aon tír amháin sinn,
aon choimheascar amháin againn beirt.
Seo dhuit mo lámh,
mar dheartháir a labhraim leat.

Poema “Irmaus” de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao gaélico irlandés

por Sean UA Suilleabhain.


Pola irmandade galego-irlandesa!!
Guinness is good for you! Saúde!

VOLVER: Pedro Almodóvar e Carlos Gardel

Na escena: Penélope Cruz, cantando

.
No último filme de Pedro Almodóvar tres xeracións de mulleres sobreviven ao vento solano, ao lume, á loucura, á superstición e aínda á morte a base de bondade, mentiras e unha vitalidade sen límites.

"Volver" non é unha comedia surrealista, anque en ocasións o pareza. Vivos e mortos conviven sen estridencias, provocando situacións hilarantes ou dunha emoción intensa e xenuína. É un filme sobre a cultura da morte na Mancha natal de Almodóvar, onde os paisanos vívena cunha naturalidade admirábel. Así, a maneira na que os mortos continúan presentes nas súas vidas, a riqueza e humanidade dos seus ritos... fai que os mortos non morran nunca.“Volver” destrúe os tópicos da España negra e propón unha España tan real coma oposta; unha España branca, espontánea, divertida, intrépida, solidaria e xusta.

(...)

Volver

con la frente marchita

las nieves del tiempo

platearon mi sien.

Sentir

que es un soplo la vida

que veinte años no es nada

que febril la mirada

errante en las sombras

te busca y te nombra.

Vivir

con el alma aferrada

a un dulce recuerdo

que lloro otra vez.

(...)

Intérprete: Estrella Morente

(versión flamenco)

soños de ultramar

Sen gravidade
a mañá entra pola mar plena
enche a praia en coito cíclico
e deixa soños rotos de ultramar
ánforas moídas en arxila redonda
todas as lembranzas sementadas
na baixamar, neste olvido permanente
cada anaco é fragmento dun seísmo antigo
faragullas nostálxicas
portan a palabra que foi dita
para repetir aquí a vida nun vaivén
serán os outros que nos lean
en abril.

Luís Viñas

Detalles de loispunto

Rat with wings

isn't a dobe, it's a seagull.

Pomba da Paz, quérenche

taxidermizar

mais as ratas non teñen asas

non queren voar

A TARARA

A Tarara, si;
a Tarara, non;
a Tarara, moza,
que a vin eu.

Leva a miña Tarara
un vestido verde
cheo de volantes
e de cascabeis.

A Tarara, si;
a Tarara, non;
a Tarara, moza,
que a vin eu.

Luce a miña Tarara
a súa cola de seda
sobre as retamas
e a herbaboa.

Ai, Tarara tola.
Move a cintura
para os mozos
das olivas.

Federico García Lorca
(versión ao galego)

Cruz Martínez

Esváranse ladaíñas nos recunchos dun alma feble
Cínguese o crepúsculo no peito
Firen as xeadas apertas
Das terribles ausencias

Síntese a certeza dun caos que regresa
Onda ti, na media noite
E sabes
Que as lembranzas percorren os soños
Cando dormes
E fan da morte un acto certo

Quixeras ter alzheimer
Pasear polos corredores da ignorancia

Que mágoa, non ter algunha maña
E cambiar o texto deste guión dramático
Do mesmo xeito que cambias as bragas

Que mágoa non ser personaxe
Dun filme de Almodóvar
Onde o drama é consecuencia, visión
Dunha pantalla
Mágoa

Manolo Pipas

O noso compañeiro Manolo Pipas está de novo con nós, e convídanos, o venres 31 ás 20:30, a que nos acheguemos para compartir palabras e miradas na Cova dos ratos, en Romil nº3.
Serán crónicas e poemas, organiza o Grupo de Apoio os Indíxenas Magonistas, e agardan por todos nós.

A Reconquista do Casco Vello!

Aportaverde

Liberté, Égalité, Fraternité!!

Dende a Praza da Constitución,

en pleno corazón da Zona Vella de Vigo...

A Porta Verde

reivindica a urxente e inmediata recuperación

do Casco Vello histórico de Vigo!!

(28-M)

Outro día máis...

Fotógrafa: Enma Costas

Aportaverde...?

A Porta Verde do Sétimo Andar
Espazo creativo net@mente galego.

Aportaverde é un espazo aberto á creación que cada día se renova e onde ten cabida a poesía, a pintura, a fotografía... e calquera outro contido de interese cultural. Se queres participar ponte en contacto con nós a través do correo aportaverde@gmail.com .

Cada venres, a partires das 11 da noite,

tamén nos podes atopar

no Café LENDA MOURA

- na rúa Hernán Cortés, 17 - de Vigo.

Un dragonciño vigués

O conxunto é unha homenaxe aos poetas que escribiron en galego, segundo o autor.

O escultor Xaime Quesada durante a colocación e montaxe da súa obra no mirador sobre a ría no Paseo de Alfonso XII, en Vigo.

(foto: Ricardo Grobas)

O artista ourensán afincado en Vigo, Xaime Quesada manifestou que é unha homenaxe aos poetas que escribiron en galego. Unha especie de fada montada sobre un pequeno dragón, "que é a especie que disque sucaba a ría baixo as augas, de carácter moi tímido e probabelmente foi vista polo Capitán Nemo cando describiu a bahía de Vigo como a máis bonita do mundo". Esta obra fantástica quere inmortalizar en Vigo a memoria de Martín Codax, Mendiño, Pero Meogo e Paio Gómez Charino, poetas trobadores que cantaron as excelencias do mar de Vigo e merecen un lugar destacado na memoria da cidade.

A escultura, realizada en bronce con pátina verde, está orientada á bocana da Ría e descansa sobre unha columna de granito pulido duns catro metros de altura, alzándose así máis de 5 metros do chan. Ademáis o conxunto leva unha placa cunha inscrición sobre o sentido do monumento. E no chan hai varios discos, tamén de bronce, para que os paseantes poidan camiñar sobre eles; e cada un ten grabado o nome dun poeta. Asemade o conxunto terá un sistema de iluminación para que poida ser admirado pola noite.

O sitio foi escollido polo propio artista, que cre que o mirador do Paseo de Alfonso é o lugar ideal porque se pode ver perfeitamente a ría dende o propio casco urbano e ademáis está a carón do Olivo, que é o símbolo de Vigo.

(fonte: Faro de Vigo. Sábado, 18 de marzo e 1 de abril de 2006)

UN PINTOR MUY ESPECIAL

Yo lo llamaría “el pintor tranquilo”. Lo último que sé de él es que, yendo estos días nevados a Madrid a una exposición que tiene por allí itinerante, subió en su Chrysler de los años 70 todo el sinuoso Alto de los Leones del que todo el mundo huye, despreciando el túnel del Guadarrama, para sentir el placer de la naturaleza nívea. Él va a su ritmo aunque todos tengan prisa y, sin embargo, no deja de exponer ni de vender. Por alguna razón, las salas institucionales le abren las puertas de par en par, sobre todo de las diputaciones. Hablo del vigués de adopción Diego de Giráldez, un tipo singular del que ya dije una vez que tiene por alimento muy habitual y preciado las latas de conservas, y no por ahorro sino porque le placen. Tiene, además, otra manía: los coches de época. Que yo sepa, tiene dos Mercedes de los años 60, dos Chrysler de los 70, un 1430 y dos 124 (uno con motor 1430 y otro 1200). Sus coches son como su casa, llena de antigüedades, o su museo en A Cañiza, un antiguo cuartel de 4 plantas de la Guardia Civil. Lo de su casa (no su estudio,que tiene aparte), no tiene desperdicio. Su habitación tiene una cama con dosel y rodeada de objetos inesperados, desde un tocadiscos Dual Bettor de los años 60 a una báscula de museo. Es un tío raro, pero no tiene un pelo de loco y es siempre cordial, de buen humor. Debe ser porque hace lo que quiere. Y, como no para de exponer, ahora le toca París.

FARO DE VIGO

Sábado, 11 de marzo de 2006

Ana Cibeira

XAMONXAMONXAMONXA

III

...quería rezar ata que non quedase máis que o sol e un diccionario de peto.

Comendo pan quente e bebendo leite
a felicidade fráxil e pasaxeira
fixo a súa casa entre as silvas e as flores con venres pola noite,
citas en Ulloa,
piscina os mércores, excursións e segredos
de licor corenta e tres con vodka,

pero sempre hai un pero
e esta vez foi un animal viscoso
chegou saltando de nenúfar en nenúfar
querendo atragantarse coas miñas mentiras
xuroume:

vas ver un montón de min
son un príncipe queimado
no meu reino houbo tres incendios
no primeiro, vin desaparecer a miña nai entre as cinzas,
eu era tan pequeño;
no segundo, unha a unha as miñas concubinas
convertéronse
en chamas e querían levarme con elas;
do último fuxín, ata que nos atopamos;
sufrín o lume, mais non coñezo o amor.

Un bo día decidín baixa-la garda e achegueime para bicalo.
Ó pousa-los beizos naquela viscosidade
converteuse nun sapo,
entón souben que os saquiños de lume, eran bolboretas
que as bolboretas,chamas
e así concubinas deste meu sapo traidor.

Foi entón cando decidín
facerme armar cabaleira andante.
Comezou a guerra non declarada.

[ De Diario dunha burguesiña algo masoca..Feliz e Sangrando, 1999, Inédito]

San Patricio

Hoxe é día de San Patricio, patrono de Eire. Para tódolos que gostamos da cervexa negra é un día grande, co seu trevo debuxado, símbolo éste de Eire dende que o seu patrono intentara explicar -conta a lenda- o misterio da trinidade mediante as tres follas que o compoñen.

Pois ben, nada mellor que poesía irlandesa tradicional para celebraren este día na porta verde -esa cor tan irlandesa.

Triscos líricos (Século XIII)

I

Na serra da Cúa, fragosa e negra,

moran manadas de lobos.

Láiase o vento nas engrobias das súas veigas,

arredor das súas freitas oubean os lobos.

Polo outono o cervo esroubiado e fero

anda a calacear uivante;

riba do seu penedo quéixase a garza.

II

A noite e fría en Móin Mhór,

unha crúa nevarada contra a que o vento rindo sopra

asubía sobor da cuberta do bosque.

V

De cortizo en cortizo vibra espilida a loira abella,

bole ó lonxe coa luz do sol;

leda foxe á chá largacía,

despois métese, lizgaira, dentro da súa cera.

Día marrón

Autor: Luís Viñas

(baseado nun poema de Cruz Martínez)

DÍA MARRÓN

Marronea óleo oeste
Isobara mar rodea
Ollo meniña ollo negro
Luxación continental doenza
Ollo morte Galiza borrasca
Mapamundi frío roto en pezas
Ovo fritido golfo ferve
Porta escura ollo fiestra
Ollo terra ollo mar rodea
Horizonte piche litoral occidente
Sen sol gasóleo sol oeste
Mar de ron hoxe en día marrón.

Alfonso Láuzara
(o ciclo da inspiración)

Presenza

Título: Presenza (20004)
Técnica: Cerámica con prosesamento de Rakú
Medidas: 80x30x20 cm.
Autor: Luís Viñas

A Porta Verde en A Ghaita Ghrileira...

Alfonso, Cruz, Rosanegra e Abilio

Aportaverde

Alfonso, Cruz, Luís, Rosanegra e Abilio

Roteiro nocturno polos fogares bohemios de Vigo.

Na imaxe: Xuntanza en A Ghaita Ghrileira

(rúa Chao) na Zona Vella de Vigo - Galiza -

Mes frères (Irmaus)

Beaucoup d´hommes marchent tout à côté de moi.
Je ne les connais pas. Ce sont des étrangers pour moi.
Mais à toi qui te trouves loin là-bas,
au-delà des deserts et des lacs
au-delà des savanes et des îles
je te parle comme un frère.
Si ma nuit est la tienne,
si mes yeux pleurent tes larmes
si nos cris sont les mêmes
je te parle comme un frère.
Même si nos mots sont différents
et toi, tu es noir, et moi, je suis blanc,
si nos blessures se ressemblent,
je te parle comme un frère.
Par delà toutes les frontières,
par dessus les murs et les palissades
si nos rêves sont les mêmes,
je te parle comme un frère.
Nous avons la même patrie,
la même lutte, tous les deux.
Je te donne la main,
je te parle comme un frère.

Poema “Irmaus” de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao francés por Marisa Álvarez.

*** *** ***

Liberté, Égalité, Fraternité!!

Pola unión europea dos pobos!!

Cantiga para aventar a tarde

Vén a miña man
tarde,
sereno niño,
e sexa a túa luz
gonzo
neste mexerse limpo.
Lévanos do teu corro.
Vén,
aventa o restrollo
desta fraude,
canta doce e alleado,
ese teu ir romeiro,
ese teu andar descalzo
sobre a enlaxada de hoxe.
Das confianza,
....................... irmá tarde.
Vén,
ampáranos no teu colo
con sincero perdón,
bicando a bágoa feraz
do entusiasmo,
outorgando a túa cándida labor.

Dá a túa puntada
de indefensa luz,
vespertina fiandeira,
ganduxa a desmesura
do vento,
e esta costura
persevere
no descaro
de estar aínda vivos;
que o derrame,
que o mal purgue,
que o abure,
sexa a fin de ninguén
o que tamén houbo de ser de todos.

Telmo Fiz

rosanegra

Sabes, sinto que un vagalume alumea no meu interior
E facéndome cóxegas
Quéimame coa súa luz
A comunicación corporal dilátase e palpita
O meu interior rebélase e chámame á melancolía
Non sei, pero hai algo etéreo que me une a ti
A miña pel chama a túa pel
Mestúrase nunha nova beberaxe
E cunha lámpada acesa , escudriño, búscote
Nunha noite tan inmensa
Quizais sexas outra pantasma na miña noite
Que esvaece coa luz da mañá
Borrando toda pegada sen máis...

O Afonso da herba

“Aí ven o Afonso da herba
(larálará larálará...)
Quen ten o viño
que me dea un pouquiño
Quen non o teña
que vaia a casa
e me traia unha botella”

Este é un cántico popular moi tradicional na troula

dos furanchos de Liméns, na parroquia do Hío,

durante o Entroido do Morrazo.

Cruz Martínez

OS CONTIDOS DOS CONTOS son contraproducentes
Superan os límites permitidos pola lei
Cada día as inspeccións cometen deliberadas
.......................................................................infraccións
É preciso anular todas as normas
Escapar de confesionarios absurdos
Descolgarse de eivas que infecten o pensamento
Liberarse do compromiso de aturar máscaras
que ás veces impiden ver a nítida falsidade dos
......................................................................afectos
Hai ocasións nas que observo e cavilo
..............................na sobredose de lerias
Na ficción indocumentada que se nos vende

Non obstante
un solo resoa na escuridade
prendido no acorde dun alfinete
Talvez dea coa nota, aínda que pareza lonxincua
e abrace a razón das ideas no neboeiro reflexo
.......................................................dun ollo de vidro

Diego de Giráldez

Reflexión á vida, 1989

Abilio Rodriguez

Durmo na noite

namentres a madrugada

fala polo baixo das estrelas.

Estudo o produto do seu canto

como o centinela o sabor da fame.

E gaña-lo zume
de entre as cóxegas

da parte máis feble,
a da alma.

A cea das 4000 visitas!

Aportaverde

(de esquerda a dereita)
Alfonso Láuzara, Abilio Rodríguez,

Cruz Martínez, Rosanegra e Luís Viñas.

A Porta Verde do Sétimo Andar celebrou o pasado venres 17 de marzo unha cea en A Parra (na Zona Vella de Vigo) cunha boa excusa de fondo: o destacado feito de ter chegado xa ás 4000 visitas neste noso (e voso) blog, con procedencias de case todo o mundo. Saúde!

Moitas grazas unha vez máis ó noso nutrido grupo de colaboradores/as.

Tentativa

para formular unha posible arte poética

Era setembro, viva
aínda na memoria
quedou a oculta pegada,
o cheiro a vide e sombra.

Eras un neno, entón,
de ollos inquedos, outra
esa mirada e o momento
que fuxe hoxe entre as follas

daqueles patriarcais
castiñeiros sobre a orla
do camiño; ruxía
ao noso paso a rugosa

e marela follaxe,
espantado esas rolas
agochadas nas silvas
- un alento de as soas

azoutou a pel do aire.
Advertencia do aroma
murcho daquel outono
eran as cepas novas

e a dozura enxoiada
dos acios, e das follas
esparexidas; a luz
recollida e piadosa

daquela única tarde.
Cifra vana que rolda
a túa infancia aquí,
nestes versos de sombra,

entre as fauces do tempo
que, calmo, nos devora.

Rafael Viñó

EIS A CUESTIÓN

(dedicado á Marcha mundial das Mulleres e á revolución violeta)

Eis a cuestión, meu amor...
¿Colocou o Concello máis luces na cidade
ou pasa que eu as vexo a pares?
Luces, voces, ruidos, estrelas e cascos de cervexa.
Achégome no Casco Vello a mascar un bico de mugre
Contente ..... na caixa nova de música e burbullas
de couldina, ron cubano e pratos combinados
alimentando caries de cine negro
famenta de empastes gratis e sen dor
enfrascada nun intercambio solidario
exquisitamente vacteriano.
Inxesta alucinóxena de cuspe ardente
vaise apurando a noite indecente
para navegar perdidos na fría madrugada
e deitarse ó fin dun canto pirata
despois dunha triste mascada.

Pasa que te vexo e non te vexo
e non sei se eras tan dura en coiro negro
ou me matas agora de terror desarmada de envoltorio.
Ainda non sei se foi para entrar ou sair da cama
cando ollei a barra dando unha volta de campana.
Esperto pola mañán en bragas negras
enforcado cunhas medias negras nos cabezais da cama.
Pasa que este 29 de febreiro escomenza macabro.
Pasa que non sei se merezo vivir un Oito de Marzo.
Eis a cuestión... ¿Que me queres, amor?

............... - Alfonso Láuzara -

Cesaria Évora

O mundo da lusofonía e ben diverso, dende o Timor Leste ata o Brasil amazónico. Cesaria Évora pertence ó mais perdido e abandonado deses mundos, ás illas do Cabo Verde, arquipélago no que deixou hai anos de chover, bahías de mercantes varados no óxido e xentes que poden so ollar cara ó mar no medio do Atlántico.
Esta muller de sesenta e cinco anos cantou nos bares e nos barcos, vendeu tabaco, abandonouse ó alcol, sempre cos pés nus sobre as rochas da súa illa, e seguiu a cantar as penas e a soidade ata que foi recuperada, xa con case cincuenta anos.
Agora comparte a tristeza profunda, a alegría melancólica, con todos nós a traveso dos seus discos.

SANGUE DE BEIRONA

Quem kré sabê

Se sangue de Beirona

é sim sabe

El ba panhal

La na fundo di ladera

Sangue de Beirona

El é sabe, el é doce

Si bo k'otcha'l

La na fundo di ladera

Bo ta culpa

E quem faze'b ess coladera

BREUDEUR (Irmaus)

Kalz a dud a gerzh tre em c´hichen
N´anavezan ket anezho. Din-me int estrenien.
Met dit-te zo pell du-hont,
En tu all d´an dezerzhioù ha d´al lennoù,
En tu all d´ar savanennoù ha d´an inizi,
Evel d´ur breur e komzan dit.

M´eo dit-te ma nozvezh,
Ma sav da zaeroù em daoulagad,
M´eo heñvel hon huchadennoù,
Evel d´ur breur e komzan dit.

Daoust d´hor gerioù bezañ disheñvel,
Ha te du, ha me gwenn,
M´eo heñvel hor gloazioù,
Evel d´ur breur e komzan dit.

Dreist an holl harzoù,
Dreist ar mogerioù hag ar peulgaeoù,
M´eo heñvel hon hunvreoù,
Evel d´ur breur e komzan dit.

Ma´z eus ur vammvro voutin dimp-ni hon-unan,
Ma´z eus ur stourm voutin dimp-ni hon-unan.
Ma dorn a roan dit,
Evel d´ur breur e komzan dit.


Poema “Irmaus” de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao bretón por Natali Raoul.

*** *** ***

A Porta Verde

pola irmandade galego-bretona!!

O siño Blas

Tiña uns 92 anos cando lle dixo ao bisavó:
_Eu teño máis forza aghora que cando era mozo.
_E logho por que? -preguntoulle o bisavó.
_Si recoño! porque cando era mozo saltaba valos e aghora levos por diante.

Os merdeiros de Vigo

(...) "Felizmente na nosa abella da ribeira aínda contamos coa memoria dunha máscara tradicional: os "merdeiros" ou "escabicheiros" do barrio de pescadores, figuras que satirizaban ou parodiaban cruelmente aos campesiños que viñan a Vigo a limpar os pozos negros e recoller o escabiche, os refugallos do peixe no peirao do Berbés, co que estercaban as súas leiras. Unha máscara desaparecida a partir de 1936, que pretendía ridiculizar de forma festiva, e algunhas veces provocadora, aos campesiños nun ambiente netamente mariñeiro.

Hai xa cinco anos propuxemos a posibilidade de recuperar e dar nova vida a esta máscara viguesa, descrita por Vicente Risco e debuxada nos traballos etnográficos publicados polo entrañable Xoaquín Lourenzo. Iniciativa que axiña foi recollida polo Plan Comunitario de Teis reinventando o humilde disfrace de merdeiro: camisa branca arremangada, chaleco e pantalón de pano a xogo, polainas e zapatillas brancas. Máscara de confección ben sinxela que, se seguísemos a descrición de Risco e Lorenzo, debería enriquecerse na parte posterior do chaleco cunha aplicación de tea que, semellante a dos cigarróns ou a dos peliqueiros, representase símbolos astrais ou animais: o sol, a lúa, un burro, un galo, unha galiña... Tampouco habería que esquecer o pucho de pano branco cunha tira vermella ou verde no bordo e un sol ou unha lúa de pano ganduxada no alto.

A imaxinación que se lle queira botar e as novas tecnoloxías da costura e dos tecidos poden levar a insólitas variacións na fasquía desta máscara de entroido, xenuinamente viguesa, que protexía as súas partes co peluxe dunha vasoira ou cunha ristra de cebolas, pendurada dun cordel atado á cintura sobre unha faixa azul, verde ou encarnada. Sen esquecer que non lle pode faltar unha vara ou un farol, que poden ser substituídos polo mango dunha vella vasoira ou por unha verza, xa que gostaban de vagar en solitario polas rúas, choutando, como fan os Troteiros de Bande, diante da xente e botando para diante o seu colgarexo.

Neste entroido 2006 a recuperación do disfrace dos merdeiros de Vigo parece un feito consolidado. Grazas á iniciativa da Asociación Cultural A Revolta do Casco Vello (Real 32) e ao traballo de investigación e divulgación de Gerardo González, cinco merdeiros troulearán polas rúas do Vigo vello. Parabéns para estes mozos que recuperan así un dos sinais da nosa memoria. Benvidos, merdeiros de Vigo!"

Manuel Bragado

(Faro de Vigo. Domingo, 19 de febreiro de 2006)

rosanegra

Cando todo sabe a mazá
De nada serve esfolar a verba
Pronunciada no florecer dos tempos
Cando todo ule a tedio
De nada serve romper o tímpano
E achantar as gañas de morrer
Cando todo soa a ruídos teledirixidos
De nada serve escoitar a vida
Pasar entre os dedos
Cando todo deixa de ter importancia
De nada serve mirar ao mañá
E soñar

Pucho Boedo

Cantante da orquestra Os Tamara, foi fillo dun anarcosindicalista coruñés asasinado cando a Guerra. Foi o primeiro en recuperar a canción en galego en Suíza, e o primeiro que lles puxo son, dentro da música popular, aos versos de Curros, Celso Emilio ou Rosalía. Fanse vinte anos do seu pasamento.
O Vello e o sapo
Da aldea lonxana fumegan as tellas;
detrás dos petoutos vai póndose o sol;
retornan prós eidos coa noite as ovellas
tiscando nas beiras o céspede mol.

Un vello, arrimado nun pao de sanguiño,
o monte atravesa de cara ó pinar.
Vai canso; unha pedra topóu no camiño
e nela sentóuse pra folgos tomar.

-¡Ai! -dixo-, ¡qué triste!¡qué triste eu estóu!
I on sapo, que oía,
repuso: -¡Cro, cro!

¡Ás ánemas tocan! ... Tal noite como ésta
queimóuseme a casa, morréume a muller;
ardéume a xugada na corte, i a besta,
na terra a semente botóuse a perder.

Vendín prós trabucos bacelos e hortas
e vou polo mundo de entón a pedir;
mais cando non topo pechadas as portas
os cans sáienme a elas e fanme fuxir.

- Canta, sapo, canta; tí i eu ¡somos dous! ...
I o sapo choroso,
cantaba: -¡Cro, cro!

Soliños estamos entrambos na terra.
mais nela un buraco tí alcontras i eu non;
a ti non te morden os ventos da serra,
i a min as entranas i os ósos me rón.

Tí, nado nos montes, nos montes esperas,
de cote cantando, teu térmeno ver;
eu, nado entre os homes, dormendo entre as feras,
e morte non hacho, si quero morrer.

-Xa tocan ... Recemos,
¡que dicen que hai Dios! ...-
El reza, i o sapo
cantaba: -¡Cro, cro!

A noite cerraba, i o raio da lúa
nas lívidas cumes comenza a brillar;
curisco que tolle nos álbores brúa
i escóitase ó lexos o lobo oubear.

O probe do vello cos anos cangado
erguéuse da pedra i o pau recadóu;
viróu para os ceos o puño pechado,
e cara ós touzales rosmando marchóu ...

Cos ollos seguíndoo
na escura estensión,
o sapo quedouse
cantando: ¡Cro, cro!.

Curros Enríquez

Versos da outra campaña

Bota a andar
o escarabello chiapaneco
deslizase
o caracol lacandon
avanza
o pinguino zapatista

Animais de paso lento
e seguro pues

Dende chiapas
varios corpos dan a cara
por la otra campaña
son descubertas caras
que traballan caladas
a cara que fala
vai destras do pasamontañas

Son cociñeiras blaseñas
nais e avoas e fillas son
son fillas da terra nai
nais duns presos sen razon

Son cociñeiras blaseñas
grandes potas colectivas
fan comidas para tod@s
que se coce autonomia

A viva memoria das zapotecas
a longa historia dos mixes
as escuras raices das chinantecas
as humidas cancions das ikoots
o duro camiño dos mixtecos
os bermellos huipiles das triquis
as ricas nubes dos oaxotecos

Manolo Pipas
Terras de Oaxaca 2-06

A PORTA VERDE (foto)

Aportaverde

A Porta Verde do Sétimo Andar:

(de esquerda a dereita)

Rosanegra (Rosa Martínez),

Cruz Martínez, Alberte Momán,

Abilio Rodríguez, Alfonso Láuzara,

e Luís Viñas.

(no café Lenda Moura, de Vigo - GALIZA)

Saúdos e agradecementos ao noso nutrido grupo de colaboradores e colaboradoras. A porta sempre está aberta. Pasade sen chamar!

Na porta verde do sétimo andar

A Alfonso, que me ha invitado a entrar
por la puerta verde del séptimo andar.
A todos los poetas que he encontrado
allí, entrando por la misma puerta.

Na porta verde do sétimo andar
hay un duende inquieto que me guiña un ojo
mientras yo me duermo y en mi sueño acojo
los versos que escapan queriendo jugar.
Estrella bohemia el duende me nombra
me invita a su juego de palabras quietas
el duende me mima, me ríe, se asombra,
y esa noche reposo serena entre poetas.
Hogar de bohemias y libres lecturas
pasas “Lenda Moura” por entre mis líneas,
rompiendo la ira de oscuras Erinias
envuelta entre sedas y tiernas criaturas.
Poemas, poetas; de ideas manojos,
creativas noches cual lunas de mar,
viernes que mis versos escuchas cantar,
en tu andar desnudo pasados cerrojos
O trasno do bosque que un ojo me guiñas
Y en horas de insomnio despacio me duermes,
inconcluso letargo donde espectros verdes
estremecen un suelo sembrado de viñas.
Si me pierdo deténganme al borde
del abismo donde quiera lanzarme
porta verde que mi infancia desborde
y a mi misma permita abrazarme.
De palabras gallegas me envuelves
en tu umbral me despierto y te canto
¡ay Galicia que tierna te vuelves
si me arropas sublime en tu manto!
Me recibes, me observas, me alojas,
porta verde do sétimo andar
en tu marco me quiero quedar
pues de mí ni de mí me despojas.
Que agasajo apacible recibo
de esos bardos que en tu puerta moran,
son tus versos el canto más vivo
que mis ansias cubanas devoran.

Orisel Gaspar
Vigo. Galicia. 2005

¡Que tempos aqueles!

(detalle de loispunto)

Cruz Martínez

A miña pel imprégnase de tona
e agarda o roce da larpeira lingua
que procura os meus amorodos

O AMOR

“A característica máis transgresora do amor é que está fóra do mercado. Non se pode mercar e, ao mesmo tempo, está ao alcance de calquera. Cando está, porque para ben ou para mal síntese ou non.”

Magda Bandera
(magazine de Faro de Vigo – 12 de febreiro de 2006)

A dura cara da fame

Finbarr O´Reilly (Canadá).

"World Press Photo 2005"

(detalle de loispunto)

Ana Cibeira

XAMONXAMONXAMONXA...

II

...pero o número trece é un gato negro que se cruza entreaspernas,
ou algo peor, unha gata]

Antes dos trece non había gota de auga
despois da estación das chuvias medrou o bosco,
sucederon incendios provocados por guerrillas verdes
armadas e camufladas contra o exército de liberaciónos
inimigos, vencedores, arrebatáronme a tranquilidade
no val onde nacen os terremotos
críanse tremendas as serpes
e sangrei.

Atopeime con dedais no sitio das unllas
cunhas pernas tan peludas coma as das tarántulas
tiven que suxeitarme ao chan
mentres tremía o ceo
para recuperar a canción que me viñera á boca un día calquera:

teño un pecado de seda
morada e penitente
puntillas áureas
e enrugas verdes,
sentimentos de botón enchendo saquiños de lume
escondidos entre a carne
LA RALARA LAROOO ...

[ De Diario dunha burguesiña algo masoca...Feliz e Sangrando, 1999, Inédito]

Irmãos (Irmaus)

Caminham a meu lado muitos homens.
Não os conheço. São-me estranhos.
Mas tu, que te encontras lá longe,
para lá dos desertos e dos lagos,
para lá das savanas e das ilhas,
falo-te como um irmão.
Se a minha noite é tua,
se os meus olhos choram o teu pranto,
se os nossos gritos são iguais,
falo-te como um irmão.
Ainda que as nossas palavras sejam distintas,
e tu negro e eu branco,
se temos semelhantes as feridas,
falo-te como um irmão.
Para lá de todas as fronteiras,
para lá de muros e valados,
se os nossos sonhos são iguais,
falo-te como um irmão.
Ambos temos a mesma pátria,
temos a mesma luta.
Dou-te a minha mão,
falo-te como um irmão.

Poema “Irmaus” de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao portugués por Joaquim Azevedo Mendes.

...................... *** *** ***

A Porta Verde
pola irmandade galego-portuguesa!!

PABÍO

Mirade como se aviva
a esmorecida chama
desta hora.
Prófugo
lume aliado no noso soño,
pabío delincuente
no noso transitorio errar,
onde pisar a terra da consolo,
de tan sincero e grácil,
onde se cumpre
o noso cometido
inacabable de tecer a dita.

Escánciache
a túa calor na cunca
da nosa recibida claridade.
Es burbullar
candente na saúde,
bágoa sen motivo,
mudo pranto
no colmado estupor desta apurada tarde.

¿Quen che prendeu a esca
e malgastas agora tanto afán,
legando a túa carne á penumbra?.

Hora xa de ninguén,
relampo efémero,
o teu lado tamén nos consumimos,
contigo cara a sombra,
contigo en desamparo;
e nos estremecemos
no apracible relente
de quen dúbida.

Telmo Fiz

Cándido

Alí está agora mesmo, Cándido,
O palomo, coa gorra gris calada
e o record fumegante entre os seus dedos,
cantando con alarde de tanguista ,
fronte a prudente copa de garvey,
na barra do Marusía.
Escóitoo agora mesmo,
como se aquel verán se lle parasen
as agullas do reloxo nesa hora secreta,
co bater das cuncas,
pratos, e turistas suplicando unha tapa de polbo;
a súa desgarrada voz
entoando a Carlos Gardel,
e Adiós muchachos compañeros de mi vida…
Decátome agora que es o símbolo
de todos os homes,
o arcano marcado do naipe do destino,
que procuro salvar con escasa destreza do esquecemento. /

Rafael Viñó

ALBOR

Comer a noite cos ollos,
nas túas meniñas,
o palpitante alento da miña vida.

.............. Sen sabelo,

............................. prendado durmo,

............................................. no fondo dos meus días.


................................. Como Sol que espera o albor
........................................... dos meus soños.

Alberto Fernández

rosanegra

Nas lapas do lume consumida
agardo en cinzas
e renazo coma unha ave Fénix
que soñando escoita unha verba
somerxida na nada da materia
Aspit Retor

SE HABITARA EN TI POR UNHA NOITE
..................................................COMO O MAR
habita na rocha mentres sube,
iría-te facendo becho, samesuga, lontra ou lúa.
Tardaría todo o tempo dos bois ata chegar ao linde
e tí serías paso de cerva na sendistancia
da voz e os labios doces esbarándo-nos das maus
/fonemas blancos/
ata ergueita plenitude do sintagma.

Xosé Vázquez Pintor
do libro "Na vertical da noite"
Premio Cidade de Ourense 1989

Cruz Martínez

O BEIZO ANSÍA LAMBER A ORIXE DA VERBA
...........................coma xelado de chocolate
..................................................nun cucurucho

Ensarillado na obsesiva reprodución
Vómitos incontrolables, hipérboles
..........................................metáforas
.................................sen pentagrama
e pérdese nos bares abertos á amencida

As noites, amantes fecundas
.....................a veces durmidas
estouran na aridez máis profunda e desolada
As curuxas anuncian morte
Morre aforcado co fío do móbil o frustrado poeta
Aquel que, ancorado nos febles valos da arrogancia
.........................................................................saboreou
..................................................................apalpou o éxito
no enganoso vidro de auga
que reflexa a súa imaxe coma a dun narciso
Mentres se celebra un velorio que a ninguén importa
......................................... ................................Expóñense
ofertas de ovos do país no supermercado de enfronte

Margaridas no inverno

(postal de xaneiro, a tod@s con tenrura)

Choven margaridas pequenas
moreas delas neste inverno
caen, descenden mainas, tenras
e tinguen a rúa dun branco intenso.

Xogan mozos e mozas na rúa
sobre o manto inmaculado de xeo
e o aire ateigado de margaridas continúa
trocando a imaxe de herba e cemento.

Tra-los cristais adormecen os vellos
que outra coma esta case non lembran
na humidade fría do noso inverno.

Chegou neste seco e frío inverno
unha primaveira de margaridas
divertida pros nenos, inmemorábel pros vellos.

Alfonso Láuzara

Un poema de Minus Bálido

Acomódate e reláxate

Diapositívate e flúe

Disfruta do audiovisual
Da peceira coas cores
Fóra hai demasiada vida
Heroinízatecybersestea
Comunicación dixital
Proclama tecnolóxicamente:
Quero foie-gras desarrendado
Bolachas con azúcar glass
Desgasificadas;
Canto tardarán?
... pronto, prontiño
á volta da esquina
está a superficie,
alunizaremos en minutos
descorche o cava ou champagne
dése unha hidromasaxe
nun plis plas virá.
Din don... dín
Algo de non sei que?
Alcumado non sei canto?
Chamado cyber-bur(go)-bullía
Instalación e eternidade.
Máis alá estará o mar!!

Minus Bálido

Espiral de SAÚL OTERO

ESPIRAL

Mitos da espiral que acollen
aos ratos do faiado dun fogar derribado
ás picadas traseiras de tempos idos
ao can de almorzos compartidos
ás vagonetas de traballo arxilento
ao porteiro Dorado con viseira
ás castañas quentes portal de metal
ás montañas de pó de carpinteiro
aos buracos de quentura a vista de paxaro
ás caixas de arxila con corda e molido duro
ás grandes costas de auga e rás
á secada en vertical
aos tixolos e galeóns
ás espiñas e lucecús dos carreiros esquecidos
á congostra postes calacús na luz da noite
aos caramuxos en espera dun amencer.

Saúl Otero, 2006.

ARXILOSA de Elvira Riveiro

Cando un se atopa cun libro como ARXILOSA de Elvira Riveiro non pode menos que recomendarllo a todas e todos os que buscan no poesía un latexo sincero e valente do sentimento, do vivido, unha búsqueda sen rebuscado artificio, sen máis dramatismo que a propia vida.
Nos versos de Elvira a poesía é espírito e materia feitos de palabra que agroma a cachón preciso e precioso, chea de cadencias que encerran a tenrura en texturas epidérmicas da arxila moldeada en sensacións. Son versos limpos, amasados de vivencias, orgánicos, telúricos, con ese erotismo das ausencias que deixa pegadas e fracturas.
Como di nun dos seus poemas : “poder prescindir da moderación” e digo eu, sen renunciar á beleza e a creación.

Luís Viñas

Abilio Rodríguez

O abrollar


doces despistes dos que temos feito aquelas xuntanzas
e como un paxaro inquedo unha espera
nesa póla pronta e feble.


Deste xeito rimos.

E no chan unha serpe de cores vivas
desta sorte se dirixe sendo trenza de soños.
Nin seca, nin pausas,
que non te merezan.

Ana Cibeira

XAMONXAMONXAMONXA...

I
Quería rezar ata que non quedase máis que o sol...

Os meus tacóns son tabúes líquidos
esta mañá mamá taladra as paredes con
cancións de misa, rezos con ritmos, pantasmas sacras
que colgabamos na porta da entrada,
ningún anxo.
Quere luci-los cadros e perderse
nos camiños construídos durante todos estes anos
a base de óleo e cedras de pelo de marta grumbacher
dos pinceis traídos de América,
irremprazables.

Daquela só había un sitio para min
colgábame do pescozo o colexio de monxas
repuxado dentro da medalla que gañara por méritos propios:
silencio e bo comportamento.
Esta é unha historia terrible áceda e suxa
pero ata que unha non canta en alto
non descobre os pecados:

deixarei caer o vestido
para manchar as follas
será igual de noxento que pensar no bolo alimenticio
baixando a gorxa cada vez máis enorme penetrando
o estómago nos libros de quinto;
así é como maría jesús frega as escaleiras e coida a portería
mentres sor custodia atende a secretaría
chegan rumores de que a literatura en oitavo vai ser difícil:
non deixa poñer as tildes os puntos e as comas
ata o final do dictado.

Agora sei que todo o que escoitei naqueles días perdidos
era mentira.
O único que permanece indescifrable é o que ocorría dentro
do ximnasio ós mediodías e a vez que eugenia me ensinou
un pube incríblemente hirsuto ós once.

Tiven que escribir mil veces o meu nome antes de coñecerte
termita e pobre
porque o mundo vai por partes e esta relixión
digan o que digan
canta no inferno
coñece a tristeza de despois do sexo pero iso é un segredo
e tamén estes tacóns suxos do sábado mencendo.

Ne me quitte pas

Non me abandones
Cómpre esquecer
Todo pode esquecerse
Xa fuxiu todo
Esquecer o tempo
Dos mal entendidos
E o tempo perdido
A saber como
Esquecer aquelas horas
Que ás veces mataban
A golpe de preguntas
O corazón da felicidade
Non me abandones

Eu regalareiche
Perlas de choiva
Que veñen de países
Onde non chove.
Cavarei a terra
Ata despois da miña morte
Para cubrir o teu corpo
De ouro e de luz.
Farei un reino
Onde o amor será rei
Onde o amor será lei
Onde ti serás raíña.
Non me abandones.

Non me abandones
Inventareiche
Palabras sen sentido
Que ti comprenderás
Falareiche
Daqueles amantes
Que viron dúas veces
Os seus corazóns arder
Contareiche
A historia daquel rei
Morto por non poder
Coñecerte
Non me abandones

A miúdo veuse
Rexurdir o lume
Do antigo volcán
Que a xente cría demasiado vello.
Parece ser que existen
Terras calcinadas
Que dan máis trigo
Que o mellor dos abrís
E cando chega o serán
Para que un ceo arda en lapas
¿non é certo que se xuntan
o roxo e o negro?
Non me abandones

Non me abandones
Xa non vou chorar
Xa non vou falar
Agachareime por aí
Para ollar como
Bailas e sorrís
E para escoitar como
Cantas e logo ris
Déixame converterme
Na sombra da túa sombra
Na sombra da túa man
Na sombra do teu can.
Non me abandones.

Jacques Brel
(versión ao galego de Lola Taboada)

Fernando Pessoa

MAR PORTUGUÊS

Ó mar salgado, quanto do teu sal
São lágrimas de Portugal!
Por te cruzarmos, quantas mães choraram,
Quantos filhos em vão rezaram!
Quantas noivas ficaram por casar
Para que fosses nosso, ó mar!

Valeu a pena? Tudo vale a pena
Se a alma não é pequena.
Quem quer passar além do Bojador
Tem que passar além da dor.
Deus ao mar o perigo e o abismo deu,
Mas nele é que espelhou o céu.


.................MENSAGEM

HERMANOS (Irmaus)

Caminan a mi lado muchos hombres.
No los conozco. Me son extraños.
Pero a ti, que te encuentras allá lejos,
más allá de los desiertos y de los lagos,
más allá de las sabanas y de las islas,
como un hermano te hablo.
Si es tuya mi noche,
si lloran mis ojos tu llanto,
si nuestros gritos son iguales,
como un hermano te hablo.
Aunque nuestras palabras sean distintas
y tú negro y yo blanco,
si tenemos semejantes las heridas,
como un hermano te hablo.
Por encima de todas las fronteras,
por encima de muros y vallados,
si nuestros sueños son iguales
como un hermano te hablo.
Común tenemos la patria,
común la lucha, ambos.
Mi mano te doy,
como un hermano te hablo.

Poema “Irmaus” de Celso Emilio Ferreiro.
Traducido ao castelán por Xesús Ferro Ruibal.

........................... * * * * *
Pola convivencia pacífica
nun estado plurinacional!!

Existe a liberdade

.

.

Nacer, reproducirse, traballar e morrer
- ¿E a liberdade onde está?
Estar sentado na casa, e non parar de pagar impostos
- ¿E a liberdade onde está?
Non poder nin consumir os teus vicios en público
- ¿E a liberdade onde está?

A liberdade está controlada, e nunca cha deixarán
controlar por ti mesmo.


Pablo Comesaña Alonso (16 anos)
I.E.S. Valadares (4º da E.S.O)
- Vigo -

Pensamento dun peixe no mar

O

Eu sempre quixen ser un peixe,
verde ou azulado,
para poder ser ben ou mal...
o peixe máis guapo de todo o coral.

Eu sempre quixen ser un peixe
rápido e lixeiro,
para poder escapar,
dun gran peixe que me queira devorar.

Eu sempre quixen ser un peixe
famento e delgado,
para poder comer,
peixes, mais sen ter engordado.

Eu sempre quixen ser un peixe
listo e afortunado,
para ser arestora,
nos pratos o máis devorado.

V

.

Iago Pérez Vila (16 anos)
I.E.S. Valadares (4º da E.S.O)
- Vigo -

rosanegra

Os factores de callado
do meu sangue, son antagónicos
e debuxan molecularmente
a esencia, do meu eu
biolóxico e funcional

Son atómica celular
evolucionada nun longo proceso
dunha cadea infinitesimal
de dobre hélice

Son un millón de moléculas
diferenciadas e especializadas
que viven no espazo, tecido
entre a forma líquida
e a fracción forme
dun ser individual,que respira
poesía, nunha combustión enerxética
que me dá vida

Cruz Martínez

AFUMADOS CALIDOSCOPIOS
reflicten cadáveres calcinados de indixentes
que ben pudieran ser, un mesmo

As noites afanse á provocada lentura das meniñas
Encadeadas no AQUELARRE
A negra cascuda, axexante
ansía presas para poñer no caínzo
Mais, ignora que os ápteros
tamén aprenden a voar
Mentres isto sucede nun atelier de glamour
Outro eléctrico percorre a inercia do tempo

Deberian apagar as luces nos trens nocturnos

Chegan as primaveras con retrasos
ourizados os días de nostalxias
en plenilúneos de amarguras
cando o corazón non perdoa- sincronismo en desespero-
só caben as esperanzas de marea baixa
despois ven a invernía coma unha traizón
abafado lamugueiro salitroso é a praia
nun tic-tac a mañá a vida sempre en tic-tac
que arrola o tempo do sosego
remorsos do aire que respiras
no anden mudan as paisaxes máis ca ti
desaparecen as toxeiras e todo é céspede mol
deberían apagar a luz nos trens nocturnos
para convidar ao suicidio
e deixar perdidas estátuas de sal
que irían lentamente derreténdose en esporas.

Luís Viñas

Trenzas

Fio a fio
as compas entrelazan
e van trenzando
eses fermosos textiles
Como os fios
os escuros e longos cabelos
tamen se estrelazan
e van nacendo as trenzas
Unha
ou duas trenzas
e as veces
entrelazadas con fitas
pero este pais
segue mal trenzado
Lembro
os versos de angel gonzalez
na voz de pedro guerra
como llevaba trensa
la llamabamos trensita
como llevaba trensa
la llamabamos trensita
No encino de aloapam
a beira do barranco
coa sua playera do cipo
e coa sua trenza
a chiquita columpiase
tamen o cipo se columpia
á beira do barranco
Ai vai a maria sabina
co seu branco huipil bordado
e cos seus pes descalzos
na procura dos pequenos hongos
con ela vai a sabiduria
do pobo mazareco
de alla donde las flores
e a maria cos hongos fala
e cos hongos cura
e tamen nos
pouco a pouco nos curaremos

(oaxaca-vigo 05)
Manolo Pipas

nom queda nada

E agora que?
ja nom queda nada,
nem tan sequera a vergonha
somentes quedam ánsias mercadas
a preços mui económicos.

Quedam fantoches saltando pola marea
quedam berros nas gorxas,
queda umha cova sem habitante
quedamos nós, com face de idiotas
umha outra vez mais.


Na catástrofe do Prestige e na morte de Man.

Gustavo García

Erótica

ofereço a minha erótica
ao teu subconsciente
domina-me com essa curva de mulher
......................................... íntima
e um sorriso de bom dia

(de "Erótica". Prémio Francisco Añón de Poesia 2004)
Alberte Momán

Billete de amor puro

Non apuro a razón,
se no seu camiñar,
tropeza cos fíos da vida.

Pois a penas comeza o tren da nosa existencia,
a marcha cara os confíns da noite escura,
cando doume conta da falta do billete.

E non por falta de querer,
máis ben por falta de saber,
que a vida é a que me crea,
e a creación é a que me mata.

Alberto Fernández

As herbas do descoido

Rebentan de amarelo as xestas,
as vides repousan en feixes inertes
ó pé de cada poste da viña,
unha merla xurde das silveiras e roza este verso,
e do camiño, coa tesoira de podar
e un mollo de dourados vimbios
presos na man dereita
xurde o meu avó
-aínda quedan por atar algunhas cepas-
unha mañá de febreiro tan diferente a esta,
neste cuarto só, fronte ó papel,
escoitando como a herba do descoido
se vai apoderando daquela viña,
traspasando os marcos da memoria.

Rafael Viñó

Dente de león

Este apracible rostro,
esta pompa en volutas,
que aquí soña
con irse ao aire,
na súa lene escuma,
sen amarras,
despoxada corola,
que latexa
con ansia de retallo.
Incauta pluma do feliz quedarse,
tan fútil, e tamén á vez tan necesaria,
ao guarecernos no seu leito.
Grazas a ti entendemos
o noso testán signo:
ser desvelados servos pola carne,
e o seu rastreiro término.
Acólloo entre os meus dedos,
e é puxante
embrollo de tesón,
equilibrado enxame;
e sopro sobre o seu nevado cumio,
e é pranto, luz moída.
Este apracible rostro,
aínda ignora que esparexo as cinzas,
trazo con quebradiza
rubrica o noso nome.

Telmo Fiz