Cruz Martínez

Achanto a gorxa é longa

As costas do pobre non teñen intre

Para o espreguizo

Ratas urbanas erguen berros incoherentes

Eu, poño un chapeu amarelo e camiño

Mañá os colectores voltarán a encherse de lixo

O exército do bosque

Préstame, chuvia, as túas palabras
e ti, vento, as ideas tan longas.
Déixame o teu rezo breve, río,
e o teu branco saúdo, neve.
Pousa, xeo, no vidro da xanela o sereno pensamento
e que o traian aos labios as asas luminosas da alborada.
Acódeme, lóstrego;
ponde de man, espada.
Coidémonos. Vén xente.

Manuel Rivas

O deserto

O deserto entraba pola porta
todo era seco árido
amarelo brillante que magoa os ollos
o deserto arrasouno todo
e a vida quedou sometida
torturada violentada inerte
ata que unha irrefreable chuvia
caeu interminable tempo
sobre minúsculos superviventes
unicelulares amebiñas paramecios
e comezou de novo a evolución constante
e a vida esplendorosa entre margaridas
e especies multitudes
e o ser humano tamén volveu
para traer de novo o gran deserto
que entra polas portas.

Manuel Seixas

Dedicado ó amigo Javi Rai,
entusiasta da boa música,
que percorre os nosos montes en bicicleta
e anda nestes días con natural desacougo
por mor do lume forestal.
(tíoTeis)

ROSALÍA DE CASTRO

Cando penso que te fuche,
negra sombra que me asombras,
ao pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que és ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, és ti que cantas;
si choran, és ti que choras,
i és o marmurio do río
i és a noite i és a aurora.

En todo estás e ti és todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás ti nunca,
sombra que sempre me asombras.

Rosa Martínez Vilas

Soa unha música por entre as moléculas do ar
Espállase por entre as paredes
E sobrevoa os edificios
pintados de noite
Os ruídos de coches, de xentes
Silencia a natureza que xa nin pode respirar
E soa unha música que traspasa
o centro da terra
e vive por entre os recunchos
Do universo... que trae sabor a vexetación

rosanegra

"Rosa da paz" (2002) - Amaral

"Rosa da paz" é unha canción
solidaria coa catástrofe do Prestige
en Galiza.

Cando o mundo enteiro estoupe,
Será demasiado tarde
Para reencontrarnos coas leis naturais
Se rompemos cos bosques,
Se rompemos cos mares,
Cos peixes, co vento que nos fixo ceibes
Coma picariños na escuridade,
así estamos todos baixo o mesmo vendaval
Miña rosa da paz,
Vella rosa con feridas,
Sinto cando me acaricias frío
E non sei onde estás,
Miña rosa da paz
Mira que te sinto lonxe,
Eu búscote e non te atopo agora
Miña rosa da paz
¿Que diría deste mundo
Un viaxeiro do futuro,
Dun planeta máis alá das estrelas?
Se rompemos cos bosques,
Rompemos as nosas propias voces
E aínda que ninguén escoite, aínda se oen
Con nós mesmos, coa eternidade,
Porque estamos todos baixo o mesmo vendaval
BIS
Cando o mundo enteiro estoupe,
Sexa demasiado tarde,
Xa non queden rosas para ninguén
Eu estarei contigo rosa da paz
Coma picariños
Cando remate o vendaval
BIS
Miña rosa da paz

Grazas!!

Orisel Gaspar en "Adiós"

Algunhas escenas de "Adiós"
filme de cine independente cubano,
coa actriz Orisel Gaspar
estanse a rodar en Vigo.


"Non me cansarei de che pedir unha caricia,
non me durmirei sen ter roubado un bico,
e no suave rubor da túa sutil delicia,
as miñas mans axitadas farán vibrar o meu corpo.
Espértate nos meus ollos,
cando o tempo marche,
e que os teus pasos segan as augas da Ría,
xa virá a calma coa súa voz a te mexer,
xa emprenderemos xuntos o adeus a Galicia."

Orisel Gaspar

Joaquín Sabina

...Dende que saio coa pálida dama
ando máis morto ca vivo,
pero durmir o soño eterno na súa cama
peréceme excesivo,
e, iso que nunca renunciei a buscar,
nuns labios abertos,
din que hai beixos de esos que, chos dan,
e resucitan a un morto.
E, se á miña tumba, vos acercades de visita,
o día do meu aniversario,
E non vos atendo, esperádeme na saliña,
ata que volva do baño.
¿A quen lle pode importar,
despois de morto, que un teña os seus vicios...?
o día do xuízo final
pode que Deus sexa meu avogado de oficio...

(Tradución ao galego de: Cruz Martínez)

DIEGO DE GIRÁLDEZ

Reproducción del ser vivo. 1989

A RAPOSA

Unha raposa mirou a súa sombra ao amencer, e pensou:
Necesito un camelo para a hora do xantar.
E pasou toda a mañá buscando un camelo.
Pero ao mediodía volveu a ollar a súa sombra, e díxose:
Ben, conformaríame cun rato.


GIBRÁN JALIL GIBRÁN

OS BIOSBARDOS

feita moitedume inevitable
eu non cho sinto

pois se presenta cada astucia voando fermosa
e parte unha barca de cores onde o mar espumexa

abilio

Uxío Novoneyra

VERBA querida verba escríboche a ti porraca limpa
pra verme tan entoldado como estou
agora que estou ca vida enrodelada que non me deixa andar
e caio
estoume volvendo outro e non sei como tratarme
nin a onde ir que prenda luz con que verme
que non seña este valumbo
racha de abrodio de tódalas palabras sin peso
que en vano as maos queren axudar i o corpo todo
(1971)

Uxío Novoneyra

A Fe e as montañas

“Ao principio a Fe movía montañas só cando era absolutamente necesario, co que a paisaxe permanecía igual a si mesma durante milenios.
Mais cando a Fe comezou a se propagar e á xente lle pareceu divertida a idea de mover montañas, estas non facían máis que cambiar de sitio, e cada vez era máis difícil atopalas no lugar no que un as deixara a noite anterior; cousa que por suposto creaba máis dificultades cás que resolvía.
A boa xente preferiu entón abandona-la Fe e agora as montañas permanecen polo xeral no seu sitio. Cando na estrada se produce un derrube baixo o que morren varios viaxeiros, é que alguén, de lonxe ou inmediato, tivo un lixeirísimo atisbo de Fe.”

Augusto Monterroso

“Horizonte”, a palavra resistente

“O horizonte, segundo as definiçoẽs correntes, é a linha em que o céu parece confundir-se com a terra ou com o mar. Se o observador se deslocar em qualquer sentido, a linha do horizonte desloca-se igualmente. Vai-se formando assim uma sucessão de círculos secantes, como se o observador fosse empurrando o espaço adiante de si, e arrastando atrás uma cortina distante, que é o limite do seu alcance visual. Daqui se conclui que nunca ninguém pôde estar no horizonte. De qualquer lugar onde nos encontremos, o horizonte é sempre uma imagem que nos desafia, que nos promete maravilhas. Vamos para ele e logo se afasta, para outra vez nos fazer negaças. (...) Mas não há outro caminho senão aquele em que podemos reconhecer-nos em cada gesto e em cada palavra, o da resistente fidelidade a nós próprios.”

José Saramago. “Deste Mundo e do Outro”, 1997 (fragmento)

The Fountain Inn

Ela tiña cara de porquiña,
vestida con chandal,
amoreando cabichas no cinceiro,
e el era, a todas luces,
un derrotado
con cicatrices na meniña dos ollos.
A muller con cara achatada,
fumaba compulsiva,
os ollos, gata agora, para todo e ningures.
Definitivamente,
era un horrible chandal de cor metálica.
De súpeto,
ela deixou de fumar,
peiteouse cos dedos
e bicou a man do vencido.
Este sorriu.

MANUEL RIVAS

Cruz Martínez

AGORA QUE O PENSO, aquel era un cuarto
iluminado pola lúa minguante
Non chega o sol para acender as bombillas
do teito
que estoupan en sucesivas imaxes, secuencias sen sentido
na noite
"O pequeno vals vienés " resoa nunha onírica voz
imitando a Leonard Cohen
nun perfecto inglés
Ay, ay ay ay
Take this waltz take this waltz
Nas súas notas. Polas rúas escuras do silencio
recolle verbas
os últimos versos, un poeta insomne
Espidos paxaros aniñan no faiado dos soños
Abren fiestras, coma quen constrúe castelos no ar
e brincan
brincan
Empurran a vida para que esperte
Na cidade dos buratos chove, chove
Nesa sucesión de cráteres urbanos
crávanse pegadas no barro
na lama

Na noite, mente sen linde
dan voltas as faces dos pesadelos


CRUZ MARTÍNEZ

Rabo de nube (1978)

Silvio

Rodríguez

Si me dixeran pide un desexo,

preferiría un rabo de nube,

un remuíño no chan

e unha gran ira que sube.

Un varredor de tristezas,

un chuvasco en vinganza

que cando escampe pareza

a nosa esperanza.

Si me dixeran pide un desexo,

preferiría un rabo de nube,

que se levara o feo

e nos deixara o querube.

Un varredor de tristezas,

un chuvasco en vinganza

que cando escampe pareza

a nosa esperanza.

Silvio Rodríguez

Silvio Rodríguez

FLOR DE TAN MAL XARDÍN

A muller intelixente non ri nunca
espántanlle os anxos
espántanlle as cariátides
_pero é a cariátide que sostén o templo_
Leva contido o lóstrego
Sabe do Neolítico
do Paleozoico
"IRRADIA A SIGNIFICACIÓN DO CENTRO"
Amósaseme ós poucos
inenarrable
esférica
concéntrica
Nunca lle vin as pernas
Exerzo de amante mentalmente


ISOLDA SANTIAGO

PROBABLEMENTE SEXA PRIMAVERA

Fulano de Tal está asqueado de tanta merda, pero non se sente tan mal hoxe porque probablemente sexa primavera. A coada á luz do sol narra a obscena historia de familia, de poder e de amor, pero non importa porque probablemente sexa primavera. Jack está gordo e Jane está retorcida pola Praga, pero non tes porque escoller o día de hoxe porque probablemente sexa primavera. Ti non es nin parecida ao piloto, nin parecida ao matador, non es nin parecida a aquela a quen esperaba, pero non penso dedicarme a pasarcho todo polo nariz porque probablemente sexa primavera. Podo escoitar o clarín agora, podo quedarme xunto ao muíño de vento, podo pensar no meu fiel can enterrado na neve. Sally perdeu a súa fragrancia e o seu corazón roto non se nota, pero ela vai a morderse os labios e a comezar de novo porque finalmente é primavera...


LEONARD COHEN

(Traducido ao galego por: Cruz Martínez)