OS BIOSBARDOS

feita moitedume inevitable
eu non cho sinto

pois se presenta cada astucia voando fermosa
e parte unha barca de cores onde o mar espumexa

abilio

Uxío Novoneyra

VERBA querida verba escríboche a ti porraca limpa
pra verme tan entoldado como estou
agora que estou ca vida enrodelada que non me deixa andar
e caio
estoume volvendo outro e non sei como tratarme
nin a onde ir que prenda luz con que verme
que non seña este valumbo
racha de abrodio de tódalas palabras sin peso
que en vano as maos queren axudar i o corpo todo
(1971)

Uxío Novoneyra

A Fe e as montañas

“Ao principio a Fe movía montañas só cando era absolutamente necesario, co que a paisaxe permanecía igual a si mesma durante milenios.
Mais cando a Fe comezou a se propagar e á xente lle pareceu divertida a idea de mover montañas, estas non facían máis que cambiar de sitio, e cada vez era máis difícil atopalas no lugar no que un as deixara a noite anterior; cousa que por suposto creaba máis dificultades cás que resolvía.
A boa xente preferiu entón abandona-la Fe e agora as montañas permanecen polo xeral no seu sitio. Cando na estrada se produce un derrube baixo o que morren varios viaxeiros, é que alguén, de lonxe ou inmediato, tivo un lixeirísimo atisbo de Fe.”

Augusto Monterroso

“Horizonte”, a palavra resistente

“O horizonte, segundo as definiçoẽs correntes, é a linha em que o céu parece confundir-se com a terra ou com o mar. Se o observador se deslocar em qualquer sentido, a linha do horizonte desloca-se igualmente. Vai-se formando assim uma sucessão de círculos secantes, como se o observador fosse empurrando o espaço adiante de si, e arrastando atrás uma cortina distante, que é o limite do seu alcance visual. Daqui se conclui que nunca ninguém pôde estar no horizonte. De qualquer lugar onde nos encontremos, o horizonte é sempre uma imagem que nos desafia, que nos promete maravilhas. Vamos para ele e logo se afasta, para outra vez nos fazer negaças. (...) Mas não há outro caminho senão aquele em que podemos reconhecer-nos em cada gesto e em cada palavra, o da resistente fidelidade a nós próprios.”

José Saramago. “Deste Mundo e do Outro”, 1997 (fragmento)

The Fountain Inn

Ela tiña cara de porquiña,
vestida con chandal,
amoreando cabichas no cinceiro,
e el era, a todas luces,
un derrotado
con cicatrices na meniña dos ollos.
A muller con cara achatada,
fumaba compulsiva,
os ollos, gata agora, para todo e ningures.
Definitivamente,
era un horrible chandal de cor metálica.
De súpeto,
ela deixou de fumar,
peiteouse cos dedos
e bicou a man do vencido.
Este sorriu.

MANUEL RIVAS

Cruz Martínez

AGORA QUE O PENSO, aquel era un cuarto
iluminado pola lúa minguante
Non chega o sol para acender as bombillas
do teito
que estoupan en sucesivas imaxes, secuencias sen sentido
na noite
"O pequeno vals vienés " resoa nunha onírica voz
imitando a Leonard Cohen
nun perfecto inglés
Ay, ay ay ay
Take this waltz take this waltz
Nas súas notas. Polas rúas escuras do silencio
recolle verbas
os últimos versos, un poeta insomne
Espidos paxaros aniñan no faiado dos soños
Abren fiestras, coma quen constrúe castelos no ar
e brincan
brincan
Empurran a vida para que esperte
Na cidade dos buratos chove, chove
Nesa sucesión de cráteres urbanos
crávanse pegadas no barro
na lama

Na noite, mente sen linde
dan voltas as faces dos pesadelos


CRUZ MARTÍNEZ

Rabo de nube (1978)

Silvio

Rodríguez

Si me dixeran pide un desexo,

preferiría un rabo de nube,

un remuíño no chan

e unha gran ira que sube.

Un varredor de tristezas,

un chuvasco en vinganza

que cando escampe pareza

a nosa esperanza.

Si me dixeran pide un desexo,

preferiría un rabo de nube,

que se levara o feo

e nos deixara o querube.

Un varredor de tristezas,

un chuvasco en vinganza

que cando escampe pareza

a nosa esperanza.

Silvio Rodríguez

Silvio Rodríguez

FLOR DE TAN MAL XARDÍN

A muller intelixente non ri nunca
espántanlle os anxos
espántanlle as cariátides
_pero é a cariátide que sostén o templo_
Leva contido o lóstrego
Sabe do Neolítico
do Paleozoico
"IRRADIA A SIGNIFICACIÓN DO CENTRO"
Amósaseme ós poucos
inenarrable
esférica
concéntrica
Nunca lle vin as pernas
Exerzo de amante mentalmente


ISOLDA SANTIAGO

PROBABLEMENTE SEXA PRIMAVERA

Fulano de Tal está asqueado de tanta merda, pero non se sente tan mal hoxe porque probablemente sexa primavera. A coada á luz do sol narra a obscena historia de familia, de poder e de amor, pero non importa porque probablemente sexa primavera. Jack está gordo e Jane está retorcida pola Praga, pero non tes porque escoller o día de hoxe porque probablemente sexa primavera. Ti non es nin parecida ao piloto, nin parecida ao matador, non es nin parecida a aquela a quen esperaba, pero non penso dedicarme a pasarcho todo polo nariz porque probablemente sexa primavera. Podo escoitar o clarín agora, podo quedarme xunto ao muíño de vento, podo pensar no meu fiel can enterrado na neve. Sally perdeu a súa fragrancia e o seu corazón roto non se nota, pero ela vai a morderse os labios e a comezar de novo porque finalmente é primavera...


LEONARD COHEN

(Traducido ao galego por: Cruz Martínez)

O crepúsculo e as formigas (1961)

“O sol está morrendo e sobre a vila treme unha brétema moi lixeira e algo vermella.
Eu vivo no derradeiro piso e ollo a vila.
Emprincipian a se acender as luces, impotentes contra a mesta e bárbara avanzada das sombras. As sombras penetran as rúas coma algo sen corpo e fanse mestas nos ollos dos homes.
É o intre do crepúsculo.
Agora é cando morre a lus e os perfiles das cousas deixan de ser concretos.
Achego a miña cara á fiestra, aos vidrios da fiestra, e vexo a rúa longa, ateigada de xente informe, coma un carreiro de formigas que fervera estreitamente, escuramente.
Os homes son coma formigas, na vila sen nome.
E eu, niste intre do crepúsculo, véxoos desdebuxados, esvaídos, pois o alento da miña boca vai embazando progresivamente o cristal que se interpón antre os homes e a miña ollada.
Eu non limpo o cristal, non abro a fiestra.
Deixo, lector, que ise bafo inapalpábel desfigure a miña imaxe dos tebregosos homes da vila, no crepúsculo, que mesmamente enchen a rúa estreita e prolongada coma se foran unha coluna de formigas en marcha.”

X.L. Méndez Ferrín

A ghata descalza

Gata con botas
non caza ratos.



Sandalias de ghata
perdidas na praia
caricias de serpe
na area longa
de area de area
castelos de caricias
de area de area de area,
ghatean desexos descalzos, sublimes
de alcoles no sangue fervente
recentes os grolos de viño,
alleos reflexos en bágoas
que risca a lúa con saña
nas miñas noites meniñas
cando se achega esa ghata
de sinuosa silueta felina
e brilo esmeralda
nas súas retinas.
Nas ondas da area
móvese a ghata descalza
deitada enriba das pernas
na area na area marea na area,
coxegueos gardan segredos
dentro dos meus vaqueiros.
Axiña a ghata descalza
fuxiu a busca-las sandalias
Eu fico á miña sombra collido.
Sinto ronroneo da noite na area.
Ela sempre está comigo.

Alfonso Láuzara

Rut Rey

Unha pinga
E outra
Estámpanse sobre a caluga espertando pel
Agarimos purificadores a quen non ten nada que perder
Cos lombos cansos por unha plusvalía non recoñecida
Agora se chama ser un traballador responsable
E se non... as facturas amontóanse na mesiña
E se non... non es un cidadán productivo

Hai quen di que che tomas a vida demasiado en serio
É fácil botar unha gargallada dende o quente niño de quen ten todo
feito
Outros
formigas escravas nun mundo pra abellas mestras
Só sorrimos coa amargura de quen sabe que non pode durmir
de vagar

Reláxate e disfruta
Ti que podes
E non des leccións de humanidade
Dende o alto da túa condescendencia

Xa virará

Se non é nesta, noutra vida
Se alguén ten o valor de berrar pra que cambien as cousas

Senón sempre nos quedará o sabor dun cigarro entre un e outro
contrato vasoira


Rut Rey

Gioconda Belli

"Boca de

muller"

Cando unha muller abre a boca
a súa lingua empéñase en lamber a dureza;
pode ser a dureza da vida,
a dureza da dor cos seus dentes esmaltados e perfectos.
A dureza do tempo que desaparece.
Ou pode ser que a súa boca se abra
para lamber, coma loba cálida e protectora,
a cara dos seus fillos,
ou o sexo do home ata derretelo
e enxaugalo de sal,
ata limpalo do seu ímpeto
e deixalo palpitante e lánguido entre os dentes.

Cando unha muller abre a boca
a súa lingua quere dicir outra linguaxe,
nomear outros nomes,
poñer saliva entre as portas
que se abren dunha alma a outra.
Limar. Limpar. Lamber.
Tantas cousas, tanto intento, tanto do perdido,
existe na boca aberta dunha muller.

Gioconda Belli (Nicaragua. 1948)

(Versión ao galego de Begoña Miguélez)

Cando falla a filosofía

Cando falla a filosofía
busco os anacos tirados
os cristais de cores
nas cavernas soñados
e gardados para amalos
e na gruta do esquecido
cavilo sobre a molécula
que ensancha e varía en algo
sen nome
Cando falla a filosofía
e penso tanto no senso
na finalidade do universo
nas pingas de ciencia
que crean a esperanza
e que esvaece en nada
volta a envolverme
e darme o todo, ou algo
sen nome
Cando falla a filosofía
decátome que o que falla
é a perspectiva


rosanegra

Alexandre Bóveda

"O lume do espírito de Bóveda non figura na Santa Compaña dos inmortais, porque non pertence á Historia senón a tradición, en arume de Lenda. Bóveda terá de ser nun mañán próximo ou lonxano, a bandeira da nosa Redención."

"Sempre en Galiza" - Castelao

Mercedes Peón - "ajrú"

Unha muller impresionante
e arrebatadora
que escintila con vigor
na galaxia musical galega.

ajrú


O meu amigo
Xa moito aturei
Quero rematalo
Sei que o que aguantei
non podo calalo //
eu non te parín
mais son a túa naí
iso que me dis
non é o que fas //
quérote, amóte
neno mimado
respecto pídoche
cal selo pactado //
a docilidade que sexa espontánea
borra o clixé, xefe da manda
aínda que nos queda moito camiño
para darlle un xeitiño e un bo aliño //
a túa forza está anunciada
de tanto lustre remata esfolada
a miñaforza escondida
na miña suposta debilidade //
encaixa comigo
mais con igualdade
fagámo-la festa
con naturalidade

ÉTNICA
e alá viva, alá viva
alá viva sen parar
todo o mundo sen parar
e o sentir sempre para adiante
e o sentir sempre para adiante
ailala...

ARTUR GARIBÁLDI, autor de uma vasta obra literária, nasce em Braga em 1913.

NOITE

Vinha o terror fascista sobre nós,
Era a noite que vinha.
E o povo não tinha,
Não tinha voz.

A lei apenas uma: a violência
Que estorcegava como fossen vimes,
Os anseios de luz, a Resistência
Cobrindo toda a pátria de crimes.

Os esbirros da Pide, a cada porta
Espreitavam, armados de punhais,
E varria a Nação um ciclone de ais.
E a liberdade era uma virgem morta.

A Igreja e o Capital - feras eternas -
Davam-se as mãos servindo o "Estado Novo"
E procuravam conduzir o Povo
À milenária noite das cavernas.

A Resistência em cada peito ia abrindo
Era uma flor que ardia
E os mártires morriam resistindo,
Com a esperança que chegasse o Dia.

E esse Dia chegou: formosa flor
Que em luz de sol abria
_E falou-nos de dor
_E falou-nos em risos de alegria.

Quando recordo os uivos dos chacais,
Que enchiam de terror um povo inteiro,
Levanto a minha voz como um luzeiro,
Este grito vibrante e altaneiro:
«Fascismo nunca mais»!

E o trabalhador, e a prostituta,
E os que odeiam regimes criminais,
Repetem este índice de luta:
«Fascismo nunca mais»!
________________________
Do livro " HARPA Do PRAZER E DA RENÚNCIA"

AS PALABRAS

As palabras
coma loiras cabeleiras
ondean enriba de tacóns
de agulla
Ancorando nos ombreiros
informes devanceiros
recenden á moneca
imaxe dunha infancia
de fronte ancha
sen perrera

O sorriso
coma o dun aborixe
escacha no solo dunha
trastenda
onde a gramática trócase en
cinco centas
mil
puntadas
curvas, rectas
cifras astronómicas de fío
enmarañado fan
que persiga teas en movemento
e póñenlle nos ollos
efixies de elegancia nas pasarelas
que seducen
se cadra coma se medrasen
patróns entre os dedos e
concebiran a liña exacta
definitiva, que asoma
devorando o tempo
nos carreiros da entreperna
de puntos floxos e remates

CRUZ MARTÍNEZ

Manolo Pipas

Ervas clandestinas

Ó entrar na tua casa
chegame o arrecendo
das tuas sete pequenas
ervas clandestinas
Quinto piso ollando ó mar
e ás miserias da cidade
na rua dun tal doutor
e son sete virxes marias
que tamen van levitar
cando pasen uns meses
en forma de clandestino fume
E onte un cativo terremoto
veu molestar a sua clausura
No teu papel de liar
debe arder con elas
todo o mes de marzo
e o noso poema clandestino

Manolo Pipas

Ser amig@ é...

Andar junto, mesmo que distante,
É ser leal, jamais superficial.
Dizer o que pensa, sem ofensa.
Calar para ouvir, sem intervir.
Falar sem rodeio e sem receio.
Ser amig@, afinal, é ser Especial!

A Porta Verde...
pola amizade galego-portuguesa!

Orisel Gaspar

Sobre a miña illa no lenzo,
xa descansa a miña meniña,
mentres a túa musa tranquila,
esperta cando te penso.



Esas cores axitan, miña alma feita silencio,
e navegan no meu sangue, soños que tecen o meu corpo.
A traerme un sorriso, viñeches sobre o vento,
e do teu xardín a brisa, xa me arrebata o alento.
Méxeme a memoria, pon as túas mans nos meus ollos,
érgueme e os meus despoxos, dórmeos sobre a historia.

Orisel Gaspar

S. O. S

TODOS presentíamos que a noite
preparaba algún sofisma
E o faro estraviado
daba o S-O-S
n-o morse
_clave Orión_
d'as estrelas

Eses brazos abertos d'a vela
son os mesmos d'o vento
que se despreguizou
N-a man d'o mar esquencidizo
os loceiros peteiran a bicada
A estrela d'os cabarets
c'un cigarro n-os beizos
pide lume aos catro puntos cardinaes
Pol-a Galaxia chea de seixos
un astro vello vai c'o seu farol

Que dan os almanaques
pra esta meia-noite?
Pero aínda non sabemos
de que banda vai chegar a meia-noite
E o faro estraviado
vai esgotar o seu stock de S-O-S.

MANOEL-ANTONIO

Novoneyra total!

TODA a casa toda a noite
o escano da porta a cociña o tránsito o comedor i o coarto /
toda a noite
todo sabe que estuveches e dimo plegando o seu ameto: /
eiquí i aiquí i aiquí i aiquí
i o corvo de ALLAN POE a repetir:
nunca máis
nunca máis
pedín un berro un salouco ou un gran sospiro

soupen que pasara a noite
cando a forca da nova ripou os seus gallos das miñas venas /
i entrou a lus do día por furados malinos
(1972)

Uxío Novoneyra

CASTELAO

Cando cheguen os tempos non chegados
cando canten as mans traballadoras
nas doídas manceiras dos arados
e nas salgadas redes pescadoras,

Galicia ceibe tallará o teu nome
nas outuras do Pórtico da Groria
pra que falen as anxos con un home
que leva a patria enteira na memoria.

Unha nova Galicia sen cadea,
que non esportará mais sangue humán
nin asoballará unha man allea:

Unha Galicia nova, a de mañán,
que xa ven alborando, xa clarea,
no pelta arrolará teu soño irmán.

Lorenzo Varela (homenaxeado no Día das Letras Galegas)
"Castelao na voz dos poetas". Ediciós do Castro,1969.
Publicado sen o 1º verso do 1º terceto, por mor da censura.
Recollido en "Homaxes" (1979)

Sansón e os filisteos

“Houbo unha vez un animal que quixo rifar con Sansón ás patadas. Non se imaxinan como lle foi. Mais xa ven como lle foi despois a Sansón con Dalila aliada ós filisteos.
Se queres trunfar contra Sansón, únete ós filisteos. Se queres trunfar sobre Dalila, únete ós filisteos.
Únete sempre ós filisteos.”

Augusto Monterroso

“O proceso” – Franz Kafka

Franz
Kafka




Editado en galego por Sotelo Blanco (2003) A obra, traducida do alemán por Luís Fernández Rodríguez, conta ó remate cunha nota sobre o autor e a obra e outra sobre a traducción.
Josef K., o protagonista de O proceso, é detido, pero ninguén lle di de qué o acusan; tamén se lle comunica que, polo demais, pode seguir levando a mesma vida de sempre. Posteriormente, o tribunal ante o que deberá presentarse reúnese no faiado dun barrio obreiro e os códigos nos que consulta as leis resultan ser libros pornográficos. A narración guíase por unha lóxica onírica na que todo —detención, acusación, tribunais, avogados, condena— aparece desenfocado e convertido nun enigma. Faltan as causas, as explicacións, o sentido global... Todo un alegato contra o totalitarismo no seu tempo. Hogano todo un referente para nós.

(Alfonso trece)

Rut Rey

Muller branca solteira busca
Esnaquiza-los miolos contra o muro
Por non se deixar atrapar por unha vida común
Agatuñar pola corda dos soños
Sen lle poñer casco ás emocións
Encontrarse na absoluta abstención de cariño
Rebotando en asfálticas aventuras sexuais
Avanzar cos petos furados
Deixando pingar os sentimentos
Non vaian corrompe-los pousos
da presunta esencia que imaxina dentro
Muller branca solteira busca
escorregar por lamazais lonxanos
negándose a crer que ás veces a vida
é aceptar lambetadas coñecidas na alma
compartindo saliva do repouso achegado

Rut Rey

A gaita gallega (Fragmento)

Probe Galicia, non debes

chamarte nunca española,

que España de ti se olvida

cando eres, ¡ai!, tan fermosa.

Cal si na infamia neceras,

torpe, de ti se avergonza,

i a nai que un fillo despresa

nai sin corasón se noma.

Naide porque te levantes

che alarga a man bondadosa;

naide os teus prantos enxuga,

i homilde choras e choras.

Galicia, ti non tés patria,

ti vives no mundo sola,

i a prole fecunda túa

se espalla en errantes hordas,

mentras triste e solitaria

tendida na verde alfombra

ó mar esperanzas pides,

de Dios a esperanza imploras.

Por eso anque en son de festa

alegre a gaitiña se oia,

eu podo decirche:

non canta, que chora.

Rosalía de Castro

ESTIRPE (1994) Méndez Ferrín

TESTAMENTO DO GHEBO
O día en que eu me perda no Calexón de Núñez,
chimpádeme unhas cascas de manises no Náutico.
O día en que eu me vaia no Nautilus, avante,
polo mare de Rande cara as lamas máis últimas,
levai camelias murchas á taberna de Armando.
O día en que eu naufrague nos furanchos de antano,
que no Bar Abanico latrique a pianola.
Que me choren con fados e cántigas canallas
os chaíñas e os ghichos que me fixeron punto
con chavalas curriñas no baile das Cabañas.
Cando eu rache a paipa, como fixo Brassens,
e deixe á descendencia as zapatillas vellas,
que coman caldeirada de pata-roxa todos
os amigos, na Anguila, con raiba encantadora.
O día en que, de súpeto, onda as Almas Perdidas,
eu pille ese tranvía fantasma que nos leva
aos bébedos, na néboa, aos solares de tras,
lembrádevos de Chambi, Martinico, o Chinito,
e a boca se vos encha de pirulí e barquillo,
e que ninguén me faga pranto de cascarilla
cando eu estire a pata nesta cidade estrépito
e poñan no meu texto: “fechou por defunción”.

X.L. Méndez Ferrín
Un clásico en vida. O noso Nobel galego.
Desexamos neste día que cumpras moitos máis!

O IDIOMA GALEGO

Seica o meu idioma está perdido e morrerá unha noite de tantas, quizais no silencio. O problema do galego é moi grave, son séculos de escuridade os que nos pexan coma se fosen un lastre. Destinado a cair vítima do verdugo, agarda a que pare de soar o redobre de tambor.
Só unha cousa me da voltas: A puta diglosia, está tan agarrada no meu inconsciente que non son quen de mirarlle a face. Síntome partida pola metade a cachapernas entre dous idiomas.
A desigualdade do galego perante o castelán é moi inxusta, na situación de fillo dun deus menor está obrigado a situarse por debaixo da lingua foránea. A dominación imaxinaria creou unha xerarquización por puro interese económico e social.
Desleigados inconscientemente da terra que pisamos. Xa é hora de que usemos a nosa fala na rúa, de que a poñamos no lugar que lle corresponde na política, na sociedade actual e no corazón de todo galego. Porque sen idioma non somos nada, non teriamos o dereito de chamarnos GALEGOS.



rosanegra

A relixión

"A miseria relixiosa é, por unha parte, a expresión da miseria real, e pola outra a protesta contra a miseria real. A relixión é o salouco dunha criatura oprimida, o corazón dun mundo sen corazón, así coma o espírito dunha situación carente de espírito. A relixión é o opio do pobo. A abolición da relixión en canto dicha ilusoria do pobo, é necesaria para a dicha real..."

Karl Marx

Oficialmente Deus é un desaparecido

Localiza como coartada
un sorriso difícil de definir
i emerxe, un caso visto para sentencia
As trampas permitidas non conceden
o indulto, entretéñense
en rotular liñas imaxinarias
que se pousan nas canles de transmisión
dun anestesiado cerebro
inventan posibilidades
traxectos que acaden
unha total nitidez de formas
A falsa eclosión dunha luz
dálle unha estraña capacidade visionaria
ao anacoreta de asfalto
Atravesa fíos telefónicos e morde
as pálpebras que intúe abertas ao orgasmo
As lendas que habitan os subconscientes
atrofian xenitais
Presuntos salvadores venden ídolos
perfectos
con manuais de instruccións
iso parece interesante
Aínda así, nas rúas late a miseria e
oficialmente Deus é un desaparecido
nin aparece a súa foto nos xornais
Por tanto, só axeónllate e ora fronte a boca
que emana liberdade
e chora coas sentidas notas dun gospel

Se cadra, tiven coñecemento da adicción do café
dende moi cedo

Cruz Martínez

Wyoming e Reverendo... na azotea CQC!

Dende o Sétimo Andar...
enviamos un cordial saúdo para os nosos
queridos veciños que están na Azotea,
caia quen caia! Saúde!

Fado por unha ausencia

“Roto en el pecho
un recuerdo cargado de abril”
(Vicente Feliú) Canción


Vaise marzo chega abril
e que pase un novo fado
tanto que sen ti perdin
tanto que sen ti perdin
nunca saberemos cánto

Qué lonxanos os teus ollos
e antes sempre tan distantes
e seguro que nos soños
e seguro que nos soños
ti regresas ó avante

Rio tejo de augas cansas
pon o ritmo nos meus versos
que nas cordas da guitarra
que nas cordas da guitarra
xa naufragan nos teus beizos

Manolo Pipas

O Paradiso Imperfecto

"- É certo - dixo melancólicamente o home, sen quitar a ollada das lapas que ardían na lareira aquela noite de inverno - no Paradiso haiche amigos, música, algúns libros; o único malo de irse ó Ceo é que alí o ceo non se ve."

Augusto Monterroso

Orisel Gaspar

Galicia sostenme cando caio,
seus fillos acompañan o meu silencio
e na gargallada converten meu laio.
Galicia acólleme nas súas familias, ao fin,
despois de agardar tanto.
Hoxe o estraño semella menos lonxe.
Hoxe o lonxe menos semella estraño.
A rúa brinca xoguetona entre os meus pes
coma os días asoman á aurora,
mentres eu poño as miñas fotos do revés,
no marco sen fondo das horas.

Orisel Gaspar

GALICIA...

GALICIA sólo terra
sólo home solo solosolo
pecho pechopechopechopechopecho
murado
as verbas non furan sua codia de escarmento
tamén iles ises din dixeron verbas que non son verba
que só son verbas
(1970)

De tanto calar xa falo eu solo (1970)

... GALICIA
sabemos que ti podes ser outra cousa
sabemos que o home pode ser outra cousa.
(1968)

Uxío Novoneyra

A Manolo Pipas...

“Todo o que pasou o meu pobo pasoume a min
todo o que pasou o home pasoume a min”
(1980) Uxío Novoneyra

Dedicado a Manolo Pipas, porque as súas mans
saben que aínda queda chapapote no litoral galego.
(Alfonso trece)

SILENCIO apareses

Apareses sssssssssssssssssssssssssssssss
coma un anaco de noite que revoluciona
O SILENCIO
síntese, tese antítese síntese.
O Silencio é un artefacto abstracto
da razón que pode estoupar na dialéctica,
e ti apareses serpe

S S S S seis sete siluetas pareses
. S S S

esa serie de sesións silenciosas que se sinten
sempre síntese do intre ti apareses.
Asubío do salaio son, si, si, síntese
soa todo o teu corpo no seo do silencio.
E o silencio será sempre a síntese dos seres.
Ser es son somos, silencio. Apareses.
ssssssssssssssssssssssssssssssssssssss
Só serás silencio na soidade social presente.

Alfonso Láuzara

"Con pólvora e magnolias" (1976) X.L. Méndez Ferrín

"RECLAMO A LIBERTADE
PRÓ MEU POBO"

“No vento de mazan que se desfraga
nos cons e pedregullo solar
de cabo de Home e Punta do Cabalo de Fora
reclamo a libertade pró meu pobo.

No meniño que dorme
no edredón dos teus ollos
reclamo a libertade pró meu pobo.

(...)

Nos emigrados, nos perdidos, nos presos, nos esplotados,
nos que contemplan o devalar das augas
sen fín, nos que confían no meu partido (tuba de despertar
ou camiño que nunca se desanda),
nos que combaten e han de se-lo lóstrego
achaiador, neles poño a miña língoa e descanso os meus ollos
e reclamo a libertade pró meu pobo
e reclamo a libertade pró meu pobo.”

(X.L. Méndez Ferrín)

escribo sobre as pálpebras
pechadas
do tempo
alado


Alberte Momán

"Seis poemas galegos" LORCA

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ár
brila entebrecida ao sol.

Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
sombra e cinza do teu mar.

Sombra e cinzas de teu mar
Santiago, lonxe do sol,
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

(De "Seis poemas Galegos".
Federico García Lorca)

A LOCOMOTORA

"Se as árbores choraran
Si se puidesen mover
Se a chuvia reprochara
O momento de cair
Se o deserto fixera versos
E en anacos ao calor
Se o calor se detestara
E viaxara á outra rexión
Entón ¿onde quedo eu?"


CAFÉ TACUBA

HABANA BLUES BAND

Rock caribeño con timba cubana, cheo de frescura, descaro e vitalidade. Un sorprendente grupo musical que representa a nova xeración de xóvenes cubanos que asimilaron a cultura underground de barrio e das grandes urbes; porque non todo o son é trova na Illa. Esta noite tocan en Vigo, sabrosón!
Habana Blues Band son: Boris Larramendi (Habana Abierta) - voz e guitarra, Dayan Abad - guitarra, Haruyoshi Mori - baixo, Pedro Pablo Rodríguez - percusión, Kiki Ferrer - batería, e Juri Wong - teclado.
Estes músicos, procedentes doutros grupos cubanos, son ademais autores da banda sonora orixinal de "Habana Blues"; o último traballo do recoñecido cineasta español Benito Zambrano. Sen dúbida, un interesante filme, protagonizado por Alberto Yoel García e Roberto Álvarez entre outros, que reflexa as inquedanzas e o sentir d@s xóvenes artistas (a música en especial) na realidade cubana actual.
Un éxito no cine, e arestora na música.

Alfonso trece

O Raio que caeu dúas veces no mesmo sitio

Houbo unha vez un Raio que caeu dúas veces no mesmo sitio; mais atopou que xa a primeira tiña feito dano dabondo, que xa non era necesario, e deprimiuse moito.

Augusto Monterroso

Talante e Sentidiño

“Co seu talante e o meu sentidiño... penso que será posíbel o entendemento.” Anxo Quintana (xuño 05)

É xa hora... Patria

"É xa hora de que señas toda patria dos teus
dos que gardaron a fala en que máis se dixo adeus
e señas dona de ti e señora de falar
señora de decidir e dona de se negar."
1971
"Guindo a almofada
i axusto o nome da patria pra recompor un soño"
1985
"INDA a bágoa máis sin direución acusa ó poder"
1985

Uxío Novoneyra

25 DE XULLO

Eiquí, entre istes homes pequeniños,
penso na patria, e síntome un xigante.
Penso en Galicia e vexo un lume aceso
nás pálpebras azúes da paisaxe.
Vexo a mañá pechada sobre os boscos
sulagados no mar. Escoito as voces
misteriosas das nais cantando tristes
cántigas que cheiran a mazás nas arcas.
Digo Galicia e sinto un arrepío,
unha esperanza ergueita,
unha ferida
que non estiña nunca.
...........................................

A miña terra é doce coma o mel,
abondosos e gasalleiros os seus froitos.
Na primavera agroman os touzales
e o cuco canta...

...A miña terra é doce coma o mel,
pro, a carón de tanta fermosura,
a miseria labróulle
un túnel amarguísimo na historia...

CELSO EMILIO FERREIRO

DÍA DA PATRIA GALEGA

25 de Xullo
Día da Patria Galega
Saúde e terra!

REALISMO NAS. DIEGO DE GIRÁLDEZ

Da obra do destacado pintor e amigo Diego de Giráldez, o que máis me impresiona son as composicións surrealistas que pertencen ao movemento que el mesmo creou, chamado NAS.

Segundo as súas palabras, é unha nova visión dos conceptos do naturalismo, abstracción e surrealismo.

Seleccionar unha obra deste autor é difícil, nesta ocasión escollín esta, que pertence ao movemento NAS.

DO AMOR ( O PROFETA)

" Cando o amor vos chegue, seguídeo.
Aínda que os seus vieiros sexan arduos e penosos.
E cando vos envolva baixo as súas alas, entregádevos a el.
Aínda que a espada agochada entre as súas plumas vos fira.
E cando vos fale crede nel.
Aínda que a súa voz sacuda os vosos soños como fai o
vento do norte, que arrasa os xardíns"


GIBRAN JALIL GIBRAN

AS MIÑAS ANSIAS DE TI

Os días transmútanse en momentos viscerais
cando o teu corpo penetra a barreira animal
forma unha comuñón sensitiva
que outorga o don do pracer
e crea unha paixón momentánea e salvaxe
que non podo controlar
Non existe nada que poida separarme
das túas gadoupas
Agás no derradeiro alento
que me dou vida, conclúan as miñas ansias de ti


ROSANEGRA

Unha Patria feliz

“Para nós, os galeguistas, a Terra é tan grande, na súa extensión e na súa profundidade, que non abondan os días dunha vida para coñecela; e amámola tanto que soio pensamos en facer dela unha Patria feliz.”
“Sendo galego non debo ser máis que galeguista.”

(“Sempre en Galiza” – Castelao)

Santiago Matamouros

“Se tódolos galegos crésemos en Deus podíamos encomendarlle a El o castigo dos crimes cometidos en Galiza; pero é que os sentimentos cristiáns están moi debilitados en toda Hespaña dendes que alí se invocou o nome de Deus para matar...”
“¡Non haberá quen conteste ao ¡Arriba España! cun ¡Viva Galiza ceibe! dentro do seu peito?”

(“Sempre en Galiza” – Castelao)

A Última Morte do Coronel Santiago

A Última Morte do Coronel Santiago

Fai un tempo tiven o pracer de coñecer en Vigo a Luís Cardoso, o autor de “A Última Morte do Coronel Santiago”. É esta unha novela do amor e da nostalxia, que como fío invisíbel une o Timor Leste, tan descoñecido para nós, a Lisboa máis romántica e literaria e Compostela, pedra das referencias.

A maxia do relato é un xeito de camiño de idas e retornos, de exilios e encontros. Unha crónica dos soños, saudades e desgarros, coa ollada cara o Atlántico inmenso que afasta e une.
Latexa no texto o Timor liberado, contraditorio e desangrado, visto dende unha Lisboa feminina e melancólica que agacha todos os misterios, como Clara a amante etérea.
Para completar o triángulo máxico aparece Santiago, a Compostela prometida a que chega o protagonista para cumprir a promesa do seu pai, o coronel de segunda liña Pedro Santiago.

É para un lector galego un achado atopar este vencello, esta maneira de achegarnos á ensoñación do escritor, que tal vez dende un plano autobiográfico, tece historias e xeografías para mostrarnos a imposibilidade do retorno, a incapacidade para recuperar aquilo que nos roubou o océano da partida.

Un libro moi recomendábel (publicado por Don Quixote).

Luía Viñas

O SABOR DA PEL

O sabor da pel segue impregnado nos labios
Notas dunha música coñecida acaricia recunchos
e acenden as primeiras luces no regazo dos suspiros
os salaios arrolan amenceres, nas húmidas superficies
da paixón
Ávidas linguas percorren camiños nos corpos trémulos
sen outra intención, que agardar a inevitable travesía
das extensións
elas asumen a inminente submisión dos sentidos
instalados nas marxes duns ollos que agroman
nunha inmediata locura de espidos desexos
e prosegue, no acompasado ritmo dun poema
tatuado coa acesa boca sobre un amado corpo
perpetuado na festividade da deidade
que proclama un ceo na proximidade do cráter


Sospeito que non existen exilios que aforquen
a memoria dun abrazo


CRUZ MARTÍNEZ

Galiza: nación e patria

"A nación para nós, é un grupo humano etnicamente diferenciado, que cobre un territorio característico, que fala unha lingua propia e rexe a súa vida moral e física por tradicións e costumes peculiares.
A nación é o obxecto amado; a patria é o amor que a nación nos infunde."
"Unha lingua non nace por vontade dos homes senón por necesidades do seu progreso."

("Sempre en Galiza" - Castelao)

IRMAUS

Camiñan ó meu rente moitos homes.
Non os coñezo. sonme extranos.
Pero ti, que te alcontras alá lonxe,
mais aló dos desertos e dos lagos,
mais alá das sabanas e das illas,
coma un irmau che falo.

Si é a tua a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmau che falo.
Anque as nosas palabras sean distintas,
e ti negro i eu branco,
si temos semellantes as feridas,
coma un irmau che falo.
Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos soños son igoales,
coma un irmau che falo.
Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
Coma un irmau che falo.


CELSO EMILIO FERREIRO

A Cascuda soñadora

Era unha vez unha Cascuda chamada Gregorio Samsa que soñaba que era unha cascuda chamada Franz Kafka que soñaba que era un escritor que escribía acerca dun empregado chamado Gregorio Samsa que soñaba que era unha cascuda.

Augusto Monterroso (Guatemala)

Nais e avoas da praza de maio

O templo do desgoberno
segue estando sitiado
por unhas poucas velliñas
armadas de panos brancos
Anonimas nais e avoas
sempre en praza de maio
non envellecen as tolas
nen renuncian ó pasado
Non hai xoves que elas falten
nunca os beizos calados
anonim@s son @s mort@s
mais teñen nome os malvados
Estan hoxe nesta vila
co seu discurso xa canto
e saben das nosas loitas
sen praza sen mes de maio
Van ás favelas e ás folgas
ás prisions cos sublevados
e xa estiveron en londres
acusando ó gran tirano
Xa volven ó plata en xoves
mais non regresan ó barrio
teran antes que pisar
e sentir praza de maio

Manolo Pipas

"Nuestros hijos nos parieron a la lucha
y ponemos el cuerpo
que es lo único que tenemos"

Saudade e Morriña

"¡Quen sabe se a saudade galega non será outra cousa máis que a loita de dous anceios incompatibles: o de estar e non estar na Terra!"
"A Saudade é unha sede insaciable de algo que, ás veces, non se sabe o que é."
"A Morriña, pois, é a Saudade en estado de conciencia."
"Non hai peor desterro que aquel que se sofre no propio país."

("Sempre en Galiza" - Castelao)

O DINOSAURIO

“Cando espertou, o dinosaurio aínda estaba alí”
Augusto Monterroso (Guatemala)

- A Manuel Fraga in memoriam -

"O Perseguidor"

"Agora sei que non é así, que Johnny persegue en lugar de ser perseguido, que todo o que lle está ocorrendo na vida son azares do cazador e non do animal acosado"
Julio Cortázar

O SILENCIO

"Que espléndida lagoa é o silencio
alá na beira unha campá agarda
mais ninguén se anima a afundir un
remo no espello das augas quedas"

Mario Benedetti

SOÑO NAS ILLAS MARABILLAS

Nas augas salgadas de Cíes
emerxe o resplandor moreno
a ollada centrífuga
os cabelos longos do enredo;
a brisa fai piruetas
simplementes por engalanarte
e toda a lus do sol
quer estoupar
nos zafiros que escintilan
baixo as túas pestanas de raíña.
E velaí o ventre dourado de chicolate
do meu desexo relambido,
ventre cheo de bicos
bicos salgados e fresquiños
coma as ondas que te acariñan
nesta praia fermosa onde ti,
muller matria de encantos exclusivos,
ainda es un soño para min.

Alfonso Láuzara


Galiza, muller,
metáfora do mundo!

"NAI CORAXE" - Bertolt Brecht

CANTAR
"Coas súas fortunas e perigos
a guerra leva tempo xa.
Mesmo se durara cen anos
o que é probe nada ha gañar.
Xanta merda, veste farrapos,
róuballe a paga o capitán;
mais ainda agarda algún miragre
namentras siga a pelexar.
¡Xa chega maio! ¡Cristiano esperta!
¡Derrete a neve! ¡Aos mortos paz!
E aqueles que inda quedan con vida
tocan o zoco sen máis tardar."

"Nai Coraxe". Bertolt Brecht.
(Versión galega de Lois Tobío. Ediciós do Castro)

Marzo abril e outros naufraxios (xullo de 1999)

Amiga
das causas perdidas
gardo as tuas palabras
nun soportal da miña memoria
onde me acollo
despois de cada naufraxio

Amiga de naufraxios
febreiro que non marcha
sempre violeta marzo por chegar
os cravos de abril por florecer
a nosa praza de maio por construir
e hoxe xuño é unha mentira
e a guerra e a falsa paz
non nos poden deixar
sen poemas e cancions

Amiga
a vida bateuche ben
mais segues sumando soños
qué pouco te coñezo
mais quero correr contigo

(Vigo 6-99)
Manolo Pipas

Ideas, anceios e soños

"O verdadeiro heroísmo consiste en trocar os anceios en realidades, as ideas en feitos."
"O home que dubida e teme no intre de realizar o ideal que predicou e non ten coraxe para manterse no seu posto de perigo, ou é un farsante ou é un coitadiño."
"Os soños primeiro e as ideas despois, crean feitos históricos. E Galiza xa soñou e pensou dabondo."

("Sempre en Galiza" - Castelao)

CANTIGA DO NENO DA TENDA

Bós Aires ten unha gaita

sobro do Río da Prata,

que a toca o vento do norde

coa sua gris boca mollada.

¡Triste Ramón de Sismundi!

Aló, na Rúa Esmeralda,

basoira que te basoira

polvo de estantes e caixas

ó longo das rúas infindas

os galegos paseiaban

soñando un val imposibel

na verde riba da Pampa.

¡Triste Ramón de Sismundi!

Sinteu a muiñeira de ágoa

mentres sete bois de lua

pacían na sua lembranza.

Foise prá veira do río,

veira do Río da Prata.

Sauces e cabalos núos

creban o vidro das ágoas.

Non atopou o xemido

malencónico da gaita,

non víu o inmenso gaiteiro

coa boca frolida de alas;

triste Ramón de Sismundi,

veira do Río da Prata,

víu na tarde amortecida

bermello muro de lama.

Federico García Lorca

Patria, bandeira, liberdade.

Patria, bandeira, liberdade.
Palabras todas na miña canción de berce
ecos que escachan a miña alma coma ningunha,
mágoa de esperas na soidade.
Illa rodeada de mar por todas partes,
noite máis negra ca escuridade,
hoxe se te mira dende outra beira,
xogando ás agachadas a luz e a verdade.

Orisel Gaspar

Orisel Gaspar

ORISEL GASPAR. Artista cubana:
Actriz, poetisa, compositora…

¡Cuba, canto choramos a despedida,cantos pinceis pintan caladoseste silencio en que te gardamos!

Máis sobre Orisel Gaspar en:
http://orisel.blogspot.com

Centro Cultural Cubano de Vigo:
http://centroculturalcubanodevigo.blogspot.com

un poema de Minus Bálido

Como se conquistóu o oeste!
Entitulan un disco de Led Zeppelin.
A través do meu prisma conquistóuse
Con trampas e cruces
Con posturas de misioneiro
Con fanatismo de europas escuras
Con capitais en español
Con enfermidades incurables
Con sodomas e gomorras
Con chabolas incendiadas
Con reservas como se gando
Co principio da nosa maldita historia
Con irlandas cheas de güisque barato
Con exterminio, con decapitacións
Con raiñas e reis ponzoñentos
Con idades medias de inquisición
Con datas sinaladas
Que aínda figuran nos calendarios
Con actitudes non moi distintas
Ás que se dan agora.
Que como se conquistóu o oeste?
Como se conquistan todas as cousas
Con morte, miseria e guerra
Con trampeiros de dentes podres
Con incultura chea de barcos
Que mala treboada os aplastara
Con estatuas como en Barcelona
Cos estados unidos de América
Coa nova historia que contan
Coa conquista agora de este
Norte, sur, oriente e mundo enteiro
Por parte de descerebrados
Que impoñen o que chaman
Civilización.
Que por onde sae o sol?
Por onde diga a garda civil!
Que como se conquistóu o oeste?
Con armas, como se conquistóu Iraq
En busca doutras armas
Que xamáis existiron.

OS BOS E XENEROSOS

"Os bós e xenerosos
a nosa voz entenden,
e con arroubo atenden
o noso rouco son,
mais só os iñorantes,
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non os entenden, non."

(3ª estrofa do Himno Galego.
Poema "Os Pinos" de E. Pondal)


"Irmáns: fuxide sempre dos parvos. Non vos arrimedes a eles, porque poden roubarvos algo da vosa razón e transmitirvos a súa parvada." ("Sempre en Galiza" - Castelao)

Sen título

O baldeiro interno sabe a mel con limón
Corroe as paredes e abre feridas
Coma un ácido de laboratorio
O sufrimento é perpetuo
Introdúcese nos órganos vitais
Poida que non serva de nada
A presencia consciente
Xa que o insconsciente dormita
E tiraniza o ser
Non importa, eu sigo pretendendo
Vivir coma unha prófuga

rosanegra

A - MAR - HEI

(Sinais de fume para fumadoras difusas)

Achei o manantial das verbas fermosas
que ceiba bocanadas de fume acróbata.
Hei apagar eu o botafume
cun bico de zume nos teus beizos de rosa,
beiramar, de groso contorno areoso
mollado de cuspe o milagre da túa boca,
avance nun intre detido de escume
cando todo o mister do mar sen roupa
me chega na porta verde da túa mirada.
Sabes a pouco, rapaza da pel salgada.
Agárdote no sétimo andar!

Alfonso Láuzara

Galiza sobrevive

"Prohibíchedes o galego nas escolas para producir no espírito dos nosos rapaces un complexo de inferioridade, facéndolles crer que falar en galego era falar mal e que falar castelán era falar ben. Expulsáchedes o galego das eirexas, facendo que os representantes de Cristo explicaran o Evanxeo no idioma oficial, que o pobo non falaba nin comprendía ben. Refugáchedes o galego ante os Tribunais de Xustiza e chegáchedes a castelanizar barbaramente as toponimias galegas. ¿E de que vos valeu? Porque despois de máis de catro séculos de política asimilista, exercida con toda riqueza de astucias e violencias, o noso idioma está vivo. Sodes, pois, uns imperialistas fracasados."
("Sempre en Galiza" - Castelao)

Ás veces as palabras...

Ás veces as palabras fanse sonoras
por non facer do mutismo contraseña
de desconcerto
Estoupan bolsas de cereixas e
ilumínanse paredes con cadros rupestres

As boas intencións esparelladas nas beirarrúas
dormen cos sen teito, en posición vertical
coma esteos
É inútil mollarse á porta das igrexas
cando a invisibilidade faise patente
baixo as pegadas da indixencia
cunha cegueira propicia

Ponlle un positivo á imaxe
e verás un filme daqueles
típico do nadal
namentres un reloxo marca
horas de infancia
e transitan debuxos en branco e negro
nas xeografías, nos espazos
que permanecen nas sombras
e non amenceu, non
Agora a tristura é líder de audiencia
acapara as pantallas de cores
Afanareime pois en contar feridas
O corazón está ausente
Arrepañarei corpos polas vísceras

Non é posible recalcar mentalmente
a silueta da xustiza
cando as cámaras non dan co perfil axeitado
da retratada

Cruz Martínez

“Si é sangue da miña sangue, como é que non fala a nosa fala?”

“Si é sangue da miña sangue, como é que non fala a nosa fala?”


Viagem ao Princípio do Mundo Voyage au Debut du Monde 1997


Un filme de Manuel de Oliveira que todos habiamos de ver , un canto á permanencia da memoria, unha viaxe ao Portugal de acó do Douro, nun percorrido case antropolóxico e ao tempo unha mirada á emigración como drama, ese éxodo sufrido por galegos e portugueses .

No filme Oliveira retrata o desarraigo cultural dunha sangría nunca contada, na que se rachan as pontes entre xerazóns e os nados nese exilio non coñecen sequera o idioma dos seus, expresado no filme cando a tía repite e sentencia no reencontro co sobriño:

“Si é sangue da miña sangue, como é que non fala a nosa fala?”

Tal vez a película deixa ver que hai outras linguaxes non verbais que teñen a forza do instinto, da presenza, das miradas, a forza das pegadas impregnadas nese espazo máxico ( Lugar do Teso, Castro Laboreiro), no que o tempo está detido aínda hoxe en mulleres de pano preto.


Luís Viñas

Soidade

A soidade existencial é incolora, inocua
está tras as imaxes moleculares
tras os días formados por segundos abstractos
tras a esencia visceral agochada no tecido
acompáñame coma unha noite
coma unha sombra
coma unha parte ósea... está aí...

rosanegra

DE REPENTE

De repente xorde outra morte
e decátaste dunhas olladas apresadas
nas meniñas
Das verbas de antonte que parecen
insuficientes
O tempo foxe entre os dedos, inexorable
envolto en códices imperceptibles
Tan só un último alento
exhala a lexible lectura de incenso e cinza
rechía nos dentes a crueza dun beixo
que transporta a un último cadáver
ao rito de corpo presente e posterior
soterramento
Xace na sombra
atrapado na liña divisoria
onde polo momento
non podo aproximarme
A néboa ergue vetas
nos escenarios de mortes imprevistas
fanse monólogos
baixo a tenue luz das candeas
e as bágoas reconsideran
a perpetuidade de desolados océanos

Cruz Martínez

Lu�s Vi�as 

San Xoan 

DEFENSA DA RÍA

Contra o porto deportivo na Lagoa, en Teis...
Na defensa de A Guía...
A Ría de Vigo é nosa, e non é súa Sr. Pedrosa...

“Vaia vaia vaia, Teis ten praias!
Eo eo eo, Vigo sen recheos!”
(tí@Teis)

FICAREI CONTIGO

Disque abrir Vigo ao mar
é ve-lo mar nas túas meniñas.
Disfrutar do xeneroso mar
é sentir na cidade a túa salgada caricia
e mailo fresco cheirume mariño
que me baña de salitre a cotío.

No berce do mar vouche mexer
entre solpor e amencer meu amigo
nas ondas mariñas vouche mexer
nas ondas mainas meu amigo,
onde cunchas brancas e finas areas
rebuldan inquedas na orela,
na orela do mar meu amigo.

Nas augas da nosa ría non máis recheos.
Non máis recheos na Ría de Vigo.
No blues das galegas mareas vivas
hei bailar contigo meu amigo.
E por fin... na beiramar ficarei contigo
ficarei contigo miña amiga.

Alfonso Láuzara

cruz

rosanegra 

un poema de Minus Bálido

Que días e que noites
Que paren camisas, Goladas
Plebhisterios e escafandras
Que días nas miñas entranas
Que gases nobres que recipientes
Que vasillas que anteollos
Que partidos de futbol
Que carreiras parlamentarias
Que desasosego e que días
Que días e que risas
Que amizades sen fíos
Que conductos anoitecentes
Que paraugas e que náuseas
Que estragados que ostrogodos
Que macdonals que onte
Que mañá sen ensaladas
Que chantos que laranxas
Que congresos que raposas
Que chuvia mollada
Que ceo celeste
Que pitufar
Que durmir que non soñar
Que camiño seguir
Que andanadas que dársenas
Que bufares que correres
Que rechouchíos sen margaridas
Que sorrisos sen resposta
Que succiono que aleteo
Que ousadías que noites
Que tardes de desidia
Que azúcar refinado
Que prometes que te vexo
Que muros que miradas
Que lalín que cocidos
Que leiras e que lerias
Que avenidas e que días…


Minus bálido

un agora que non quer saír

cando considero o tempo
pérdome na épica da viaxe
como no erótico das cousas cotiás


Alberte Momán

a porta verde e o andar21

Colaboracións de Alfonso Láuzara, Luís Viñas e Cruz Martínez en andar21

CANDO OS RECORDOS SON  

CAPRICHO 13 X 05

Cheguei cedo ó teu lar na percura
das nubes de cinza vermella.
O chicolate que baña toda a túa pel
nos contornos do teu corpo de pastel.
Nata, coco, freixa, cacao, cumio de cereixa.
Cabeliños de anxo, crema pasteleira.
Lima, limón, anís e licor.
Prepárame rica ese banquete de festa
que hoxe veño moi lambón.

Nen chicha nen limoná. ¡Auga fresca!

Alfonso Láuzara

Rosa 

Cruz  

Memoria dunha oliveira

MEMORIA DUNHA OLIVEIRA

O crepúsculo percórreme
a caluga de bambú resentida
coma un estraño calafrío
de democracia etílica.
Observo con desacougo
o lento vagar arrastrado
do trafego burócrata
na caótica cidade olívica
onde especulan xentes rancias
da política podre e clientelista.
Seica no presente temos aquel pasado
e cicais o futuro chegue cando xa non exista.

Digo: espranza verde oliva. Vigo.

Alfonso Láuzara

No parque do lado

No parque do lado
Xogan pequenos seres
Inconscientes do antonte
E pasean parellas unidas
Polo cordón umbilical
As pombas picotean
As migallas
coma oportunistas urbanas
E sobrevoa no ceo un avión
Da aeroliñas perdidas
Non digo máis
Ben o sabes, que Elvis
Buscaba o seu traxe amarelo
O día que finou
Mais no parque do lado
Corren os nenos do pasado

rosanegra

Ás veces temo a metamorfose

Ás veces temo a metamorfose
o brillo da moeda que nos arrastra ao presunto
dominio dun fillo de puta por un mísero
salario
Hoxe toca dobre representación, os espectadores
agardan ocorrencias
O mañá oscila entre preguiza e desgana
Resoa un despertador na mente coma
un mazo
Almanaques pirómanos de soños
delinean maioritariamente de negro os días

É tarde
Os semáforos o saben e foden
cambiando o verde permisible
por un vermello que paraliza
Toca a campá, xa é hora, outra vez a contenda de
puntualidades e
atrasos
da diaria xornada de perfecta proletaria
de cancelados dereitos e
unha morea de obrigas
Mañá acadarás o teu premio
subir ao ceo dos idiotas
Mais esta certeza non é suficiente
A fe perde adictos
As promesas trócanse en contos de fadas
e levas un corvo no bico

Cruz Martínez

abre a porta

Ábrese esta Porta enigmática e misteriosa para deixar ver , achegar os horizontes escondidos, e invitar a franqueala aos que viaxan na noite nun barco descoñecido sen temer o perigo, e xa que “un artista é sempre un solitario, está só. O artista é un ser que funciona ou antes ou despois da sociedade, pero en ningún caso dentro dela... Non debemos ser aceptados polo público” (David Hare), podemos, por tanto, atoparnos neste cuarto para destilar á nosa maneira a realidade subxectiva e móstrala tal e como queremos , non para compracencias sonoras, o noso obxectivo será recrear o mundo a nosa maneira.

“O poeta chega ao descoñecido e incluso cando xa non comprende as súas propias visións polo menos tenas pecibido” Rimbaud.
Luis Viñas

NUA 

volvoretA