A LOCOMOTORA

"Se as árbores choraran
Si se puidesen mover
Se a chuvia reprochara
O momento de cair
Se o deserto fixera versos
E en anacos ao calor
Se o calor se detestara
E viaxara á outra rexión
Entón ¿onde quedo eu?"


CAFÉ TACUBA

HABANA BLUES BAND

Rock caribeño con timba cubana, cheo de frescura, descaro e vitalidade. Un sorprendente grupo musical que representa a nova xeración de xóvenes cubanos que asimilaron a cultura underground de barrio e das grandes urbes; porque non todo o son é trova na Illa. Esta noite tocan en Vigo, sabrosón!
Habana Blues Band son: Boris Larramendi (Habana Abierta) - voz e guitarra, Dayan Abad - guitarra, Haruyoshi Mori - baixo, Pedro Pablo Rodríguez - percusión, Kiki Ferrer - batería, e Juri Wong - teclado.
Estes músicos, procedentes doutros grupos cubanos, son ademais autores da banda sonora orixinal de "Habana Blues"; o último traballo do recoñecido cineasta español Benito Zambrano. Sen dúbida, un interesante filme, protagonizado por Alberto Yoel García e Roberto Álvarez entre outros, que reflexa as inquedanzas e o sentir d@s xóvenes artistas (a música en especial) na realidade cubana actual.
Un éxito no cine, e arestora na música.

Alfonso trece

O Raio que caeu dúas veces no mesmo sitio

Houbo unha vez un Raio que caeu dúas veces no mesmo sitio; mais atopou que xa a primeira tiña feito dano dabondo, que xa non era necesario, e deprimiuse moito.

Augusto Monterroso

Talante e Sentidiño

“Co seu talante e o meu sentidiño... penso que será posíbel o entendemento.” Anxo Quintana (xuño 05)

É xa hora... Patria

"É xa hora de que señas toda patria dos teus
dos que gardaron a fala en que máis se dixo adeus
e señas dona de ti e señora de falar
señora de decidir e dona de se negar."
1971
"Guindo a almofada
i axusto o nome da patria pra recompor un soño"
1985
"INDA a bágoa máis sin direución acusa ó poder"
1985

Uxío Novoneyra

25 DE XULLO

Eiquí, entre istes homes pequeniños,
penso na patria, e síntome un xigante.
Penso en Galicia e vexo un lume aceso
nás pálpebras azúes da paisaxe.
Vexo a mañá pechada sobre os boscos
sulagados no mar. Escoito as voces
misteriosas das nais cantando tristes
cántigas que cheiran a mazás nas arcas.
Digo Galicia e sinto un arrepío,
unha esperanza ergueita,
unha ferida
que non estiña nunca.
...........................................

A miña terra é doce coma o mel,
abondosos e gasalleiros os seus froitos.
Na primavera agroman os touzales
e o cuco canta...

...A miña terra é doce coma o mel,
pro, a carón de tanta fermosura,
a miseria labróulle
un túnel amarguísimo na historia...

CELSO EMILIO FERREIRO

DÍA DA PATRIA GALEGA

25 de Xullo
Día da Patria Galega
Saúde e terra!

REALISMO NAS. DIEGO DE GIRÁLDEZ

Da obra do destacado pintor e amigo Diego de Giráldez, o que máis me impresiona son as composicións surrealistas que pertencen ao movemento que el mesmo creou, chamado NAS.

Segundo as súas palabras, é unha nova visión dos conceptos do naturalismo, abstracción e surrealismo.

Seleccionar unha obra deste autor é difícil, nesta ocasión escollín esta, que pertence ao movemento NAS.

DO AMOR ( O PROFETA)

" Cando o amor vos chegue, seguídeo.
Aínda que os seus vieiros sexan arduos e penosos.
E cando vos envolva baixo as súas alas, entregádevos a el.
Aínda que a espada agochada entre as súas plumas vos fira.
E cando vos fale crede nel.
Aínda que a súa voz sacuda os vosos soños como fai o
vento do norte, que arrasa os xardíns"


GIBRAN JALIL GIBRAN

AS MIÑAS ANSIAS DE TI

Os días transmútanse en momentos viscerais
cando o teu corpo penetra a barreira animal
forma unha comuñón sensitiva
que outorga o don do pracer
e crea unha paixón momentánea e salvaxe
que non podo controlar
Non existe nada que poida separarme
das túas gadoupas
Agás no derradeiro alento
que me dou vida, conclúan as miñas ansias de ti


ROSANEGRA

Unha Patria feliz

“Para nós, os galeguistas, a Terra é tan grande, na súa extensión e na súa profundidade, que non abondan os días dunha vida para coñecela; e amámola tanto que soio pensamos en facer dela unha Patria feliz.”
“Sendo galego non debo ser máis que galeguista.”

(“Sempre en Galiza” – Castelao)

Santiago Matamouros

“Se tódolos galegos crésemos en Deus podíamos encomendarlle a El o castigo dos crimes cometidos en Galiza; pero é que os sentimentos cristiáns están moi debilitados en toda Hespaña dendes que alí se invocou o nome de Deus para matar...”
“¡Non haberá quen conteste ao ¡Arriba España! cun ¡Viva Galiza ceibe! dentro do seu peito?”

(“Sempre en Galiza” – Castelao)

A Última Morte do Coronel Santiago

A Última Morte do Coronel Santiago

Fai un tempo tiven o pracer de coñecer en Vigo a Luís Cardoso, o autor de “A Última Morte do Coronel Santiago”. É esta unha novela do amor e da nostalxia, que como fío invisíbel une o Timor Leste, tan descoñecido para nós, a Lisboa máis romántica e literaria e Compostela, pedra das referencias.

A maxia do relato é un xeito de camiño de idas e retornos, de exilios e encontros. Unha crónica dos soños, saudades e desgarros, coa ollada cara o Atlántico inmenso que afasta e une.
Latexa no texto o Timor liberado, contraditorio e desangrado, visto dende unha Lisboa feminina e melancólica que agacha todos os misterios, como Clara a amante etérea.
Para completar o triángulo máxico aparece Santiago, a Compostela prometida a que chega o protagonista para cumprir a promesa do seu pai, o coronel de segunda liña Pedro Santiago.

É para un lector galego un achado atopar este vencello, esta maneira de achegarnos á ensoñación do escritor, que tal vez dende un plano autobiográfico, tece historias e xeografías para mostrarnos a imposibilidade do retorno, a incapacidade para recuperar aquilo que nos roubou o océano da partida.

Un libro moi recomendábel (publicado por Don Quixote).

Luía Viñas

O SABOR DA PEL

O sabor da pel segue impregnado nos labios
Notas dunha música coñecida acaricia recunchos
e acenden as primeiras luces no regazo dos suspiros
os salaios arrolan amenceres, nas húmidas superficies
da paixón
Ávidas linguas percorren camiños nos corpos trémulos
sen outra intención, que agardar a inevitable travesía
das extensións
elas asumen a inminente submisión dos sentidos
instalados nas marxes duns ollos que agroman
nunha inmediata locura de espidos desexos
e prosegue, no acompasado ritmo dun poema
tatuado coa acesa boca sobre un amado corpo
perpetuado na festividade da deidade
que proclama un ceo na proximidade do cráter


Sospeito que non existen exilios que aforquen
a memoria dun abrazo


CRUZ MARTÍNEZ

Galiza: nación e patria

"A nación para nós, é un grupo humano etnicamente diferenciado, que cobre un territorio característico, que fala unha lingua propia e rexe a súa vida moral e física por tradicións e costumes peculiares.
A nación é o obxecto amado; a patria é o amor que a nación nos infunde."
"Unha lingua non nace por vontade dos homes senón por necesidades do seu progreso."

("Sempre en Galiza" - Castelao)

IRMAUS

Camiñan ó meu rente moitos homes.
Non os coñezo. sonme extranos.
Pero ti, que te alcontras alá lonxe,
mais aló dos desertos e dos lagos,
mais alá das sabanas e das illas,
coma un irmau che falo.

Si é a tua a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmau che falo.
Anque as nosas palabras sean distintas,
e ti negro i eu branco,
si temos semellantes as feridas,
coma un irmau che falo.
Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos soños son igoales,
coma un irmau che falo.
Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
Coma un irmau che falo.


CELSO EMILIO FERREIRO

A Cascuda soñadora

Era unha vez unha Cascuda chamada Gregorio Samsa que soñaba que era unha cascuda chamada Franz Kafka que soñaba que era un escritor que escribía acerca dun empregado chamado Gregorio Samsa que soñaba que era unha cascuda.

Augusto Monterroso (Guatemala)

Nais e avoas da praza de maio

O templo do desgoberno
segue estando sitiado
por unhas poucas velliñas
armadas de panos brancos
Anonimas nais e avoas
sempre en praza de maio
non envellecen as tolas
nen renuncian ó pasado
Non hai xoves que elas falten
nunca os beizos calados
anonim@s son @s mort@s
mais teñen nome os malvados
Estan hoxe nesta vila
co seu discurso xa canto
e saben das nosas loitas
sen praza sen mes de maio
Van ás favelas e ás folgas
ás prisions cos sublevados
e xa estiveron en londres
acusando ó gran tirano
Xa volven ó plata en xoves
mais non regresan ó barrio
teran antes que pisar
e sentir praza de maio

Manolo Pipas

"Nuestros hijos nos parieron a la lucha
y ponemos el cuerpo
que es lo único que tenemos"

Saudade e Morriña

"¡Quen sabe se a saudade galega non será outra cousa máis que a loita de dous anceios incompatibles: o de estar e non estar na Terra!"
"A Saudade é unha sede insaciable de algo que, ás veces, non se sabe o que é."
"A Morriña, pois, é a Saudade en estado de conciencia."
"Non hai peor desterro que aquel que se sofre no propio país."

("Sempre en Galiza" - Castelao)

O DINOSAURIO

“Cando espertou, o dinosaurio aínda estaba alí”
Augusto Monterroso (Guatemala)

- A Manuel Fraga in memoriam -